{"id":11044,"date":"2016-08-01T09:10:40","date_gmt":"2016-08-01T07:10:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11044"},"modified":"2016-08-01T09:26:09","modified_gmt":"2016-08-01T07:26:09","slug":"10-tegorocznych-plyt-ktore-trzeba-znac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/08\/01\/10-tegorocznych-plyt-ktore-trzeba-znac\/","title":{"rendered":"10 tegorocznych p\u0142yt, kt\u00f3re trzeba zna\u0107"},"content":{"rendered":"

\u015arodek wakacji, czyli najwy\u017csza pora na podsumowanie na p\u00f3\u0142metku. Podobnie jak przed rokiem<\/a> postanowi\u0142em zebra\u0107 to, co najciekawsze i najwa\u017cniejsze. Tym razem jednak listy s\u0105 dwie: dzi\u015b p\u0142yty, kt\u00f3re zna\u0107 trzeba, czyli te, kt\u00f3re w tym zestawieniu daj\u0105 w miar\u0119 pe\u0142ny obraz p\u00f3\u0142rocza. A w \u015brod\u0119 d\u0142u\u017csza (i pewnie mniej oczywista) lista album\u00f3w, kt\u00f3re warto pozna\u0107, mimo mniejszego znaczenia lub pewnych w\u0105tpliwo\u015bci, czasem mimo tego, \u017ce wykonawcy nie nale\u017c\u0105 do tych najbardziej znanych. Kolejno\u015b\u0107 alfabetyczna, ale wyb\u00f3r nieprzypadkowy. Nie ma Kanyego Westa, s\u0105 za to nowo\u015bci, linki do ods\u0142uchu i poprzednich recenzji. <\/p>\n

\"anohni\"<\/a><\/p>\n

ANOHNI Hopelessness<\/em><\/strong>, Rough Trade, 8\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nBardzo si\u0119 ba\u0142em tego nowego oblicza Antony’ego z udzia\u0142em Oneohtrix Point Never i Hudsona Mohawke’a. Rzecz bardzo mnie uspokoi\u0142a mnie pod wzgl\u0119dem artystycznym, cho\u0107 tre\u015b\u0107 tej p\u0142yty na pewno uspokajaj\u0105ca nie jest. W pewnym sensie jest opowie\u015bci\u0105 o zawodzie polityk\u0105, kt\u00f3r\u0105 – cho\u0107 opisywany przypadek dotyczy Ameryki – mo\u017cna prze\u0142o\u017cy\u0107 na to, co si\u0119 dzieje w Europie, w tym w Polsce, cho\u0107 oczywi\u015bcie na r\u00f3\u017cnych poziomach. Przy takim nat\u0119\u017ceniu emocji nie wyobra\u017cam sobie drugiej p\u0142yty Anohni wydanej podczas (na razie hipotetycznych) rz\u0105d\u00f3w Donalda Trumpa. <\/p>\n

\"autechre_elseq\"<\/a><\/p>\n

AUTECHRE Elseq 1-5<\/em><\/strong>, Warp, 9\/10<\/strong> \u266a<\/strong><\/a>
\nDopiero w lipcu uda\u0142o mi si\u0119 przes\u0142ucha\u0107 t\u0119 jedn\u0105 z najbardziej k\u0142opotliwych p\u0142yt roku, kt\u00f3r\u0105 duet Autechre wyda\u0142 w pi\u0119ciocz\u0119\u015bciowym zestawie tylko w formie cyfrowej, troch\u0119 podobnie jak wcze\u015bniej seri\u0119 nagra\u0144 koncertowych. Ponad cztery godziny bardzo r\u00f3\u017cnorodnej i rozwijaj\u0105cej si\u0119 nierzadko w bardzo wolnym tempie muzyki \u0142atwiej doceni\u0107, s\u0142uchaj\u0105c Elseq <\/em>na wyrywki. W dodatku niekoniecznie w zadanej kolejno\u015bci – mnie naj\u0142atwiej by\u0142o doceni\u0107 cz\u0119\u015bci czwart\u0105 i pi\u0105t\u0105 (na obu znajdziemy utwory wybitne, cho\u0107by Latentcall <\/em>i Freulaeux<\/em>). Pozornie jest to suma r\u00f3\u017cnych w\u0105tk\u00f3w, kt\u00f3re pojawia\u0142y si\u0119 w dzia\u0142aniach Anglik\u00f3w przez prawie 30 ju\u017c lat. Od ambientu, po noise, od utwor\u00f3w o w miar\u0119 klarownej, repetytywnej strukturze, po zupe\u0142n\u0105 abstrakcj\u0119 i kontrolowany chaos. Faktycznie jednak wydaje mi si\u0119, \u017ce Elseq <\/em>jest zestawem najbardziej kojarz\u0105cym si\u0119 w\u0142a\u015bnie z wyst\u0119pami Autechre na \u017cywo. Brzmi tak, jak gdyby Brown i Booth zamiast korespondencyjnej – jak kiedy\u015b – wsp\u00f3\u0142pracy zdecydowali si\u0119 tu na granie na \u017cywo i ewentualn\u0105 p\u00f3\u017aniejsz\u0105 edycj\u0119 fragment\u00f3w. I tak jak w wypadku ich wczesnych, prze\u0142omowych utwor\u00f3w, mo\u017cna doj\u015b\u0107 do wniosku, \u017ce – cho\u0107 improwizowanej muzyki elektronicznej nagrywa si\u0119 mn\u00f3stwo – nikt dok\u0142adnie tak tego wcze\u015bniej nie zrobi\u0142.<\/p>\n

\"badbadnotgood-iv\"<\/a><\/p>\n

BADBADNOTGOOD IV<\/em><\/strong>, Innovative Leisure, 8\/10<\/strong> \u266a<\/strong><\/a>
\nKanadyjska grupa jazzowo-hiphopowa od dawna robi za konkurencj\u0119 dla nowych fal jazzowego pogranicza w Wielkiej Brytanii (ta z okolic Shabaki Hutchingsa) czy Kalifornii (z okolic Kamasiego Washingtona), ale w tym roku wydane w lipcu IV<\/em> konkurencji na razie nie ma. To przepi\u0119kna p\u0142yta, kt\u00f3ra pokazuje, \u017ce ani pogranicza fusion (rewelacyjny utw\u00f3r tytu\u0142owy!) nie s\u0105 zupe\u0142nie wyeksploatowane, ani stara muzyka filmowa i easy listening nie przesta\u0142y by\u0107 dobrym \u017ar\u00f3d\u0142em inspiracji (ca\u0142y pocz\u0105tek p\u0142yty, \u015bwietne wykorzystanie analogowych syntezator\u00f3w w sk\u0142adzie jazzowym), ani wreszcie hip-hop w jazzowej oprawie nie przesta\u0142 by\u0107 interesuj\u0105cym rejonem (Hyssop of Love<\/em> z Mickiem Jenkinsem). Poza wspania\u0142ym warsztatem i ciekawymi go\u015b\u0107mi (Colin Stetson w Confessions Pt. II<\/em>) BBNG maj\u0105 do zaoferowania co\u015b jeszcze – ich album pe\u0142en jest kapitalnych, p\u0142ynnych przej\u015b\u0107 pomi\u0119dzy konwencjami, kt\u00f3re pokazuj\u0105, co mo\u017ce zdzia\u0142a\u0107 w tej dziedzinie m\u0142ody zesp\u00f3\u0142 wychowany na setach did\u017cejskich. Przej\u015bcie IV<\/em> w Hyssop of Love<\/em> to jeden z moment\u00f3w tego roku w muzyce. A ca\u0142a p\u0142yta tyle\u017c wa\u017cna, co po prostu przyjemna.<\/p>\n

\"bombino-azel\"<\/a><\/p>\n

BOMBINO Azel<\/em><\/strong>, Partisan, 8\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nTa najlepsza jak na razie w dorobku Omary Moctara p\u0142yta przynosi – jak pisa\u0142em w recenzji – to, co najlepsze w muzyce Tuareg\u00f3w: prostot\u0119 i energi\u0119 rocka, pod kt\u00f3r\u0105 kryje si\u0119 berberyjska ornamentyka. To, czego mi brakowa\u0142o na albumie Nomad<\/em>, znalaz\u0142em tutaj, w bardzo – dodajmy – przyst\u0119pnej wersji. Najlepsza afryka\u0144ska p\u0142yta w tym roku, przynajmniej jak na razie.<\/p>\n

\"bowie-blackstar\"<\/a><\/p>\n

DAVID BOWIE Blackstar<\/em><\/strong>, Columbia, 8\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nTo ju\u017c p\u0142yta klasyczna, historyczna, co\u015b, czego nie uda\u0142o si\u0119 zrobi\u0107 \u017cadnemu z umieraj\u0105cych w ostatnich latach coraz liczniej wielkich artyst\u00f3w muzyki rozrywkowej. W recenzjach pisanych w pierwszych dniach roku, tu\u017c przed \u015bmierci\u0105 Davida Bowiego, zwraca\u0142em uwag\u0119 na to, \u017ce zn\u00f3w znalaz\u0142 sobie dobrych wsp\u00f3\u0142pracownik\u00f3w, \u017ce mia\u0142 na ten album pomys\u0142, \u017ce to album Bowiego, na kt\u00f3ry d\u0142ugo czeka\u0142em. W notce na \u0142amach „Polityki” zwraca\u0142em nawet uwag\u0119, \u017ce to by\u0107 mo\u017ce nowy rozdzia\u0142 w dyskografii artysty. Nie wiedzia\u0142em, \u017ce trzeba wszystko traktowa\u0107 momentami a\u017c tak dos\u0142ownie i ws\u0142uchiwa\u0107 si\u0119 a\u017c tak powa\u017cnie w teksty, od pierwszej linijki: Look up here, I’m in heaven…<\/em><\/p>\n

\"pj-harvey-shope-six\"<\/a><\/p>\n


\nPJ HARVEY The Hope Six Demolition Project<\/em><\/strong>, Island, 8\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nDruga strona tego, o czym \u015bpiewa\u0142 Anohni, tyle \u017ce z perspektywy je\u017cd\u017c\u0105cej po \u015bwiecie Brytyjki. Nie ma mo\u017ce ju\u017c nokautuj\u0105cej si\u0142y poprzedniej p\u0142yty – o czym pisa\u0142em w recenzji – ale to jedna z lepszych rzeczy, jakie si\u0119 ostatnio ukaza\u0142y. A \u015bwietn\u0105 form\u0119 Harvey potwierdza\u0142 koncert na Open’erze – mam nadziej\u0119, \u017ce bywalcy festiwalu potwierdz\u0105, bo ja widzia\u0142em w transmisji i by\u0142o znakomicie. C\u00f3\u017c, czekam na uzupe\u0142nienie trylogii i album post-brexitowy, o ile taki powstanie. <\/p>\n

\"lotto-elite\"<\/a><\/p>\n

LOTTO Elite Feline<\/em><\/strong>, Instant Classic, 9\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nZastanawia\u0142em si\u0119, czy nie lepszym zestawieniem dla albumu tria Majkowski-Rychlicki-Szpura by\u0142oby zestawienie album\u00f3w, kt\u00f3re „warto pozna\u0107”, bo \u015bwiadomo\u015b\u0107 istnienia tej formacji w narodzie niewielka, a album pozornie mo\u017ce by\u0107 nie naj\u0142atwiejszy w odbiorze. Ale po pierwsze nie jestem od tego, \u017ceby si\u0119 zak\u0142amywa\u0107 w tego typu zestawieniach, a ta prosta w formie muzyka mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107 nawet dla s\u0142uchaczy bez wi\u0119kszego przygotowania fantastyczn\u0105 przygod\u0105. Jak sam pisa\u0142em: Grana w perfekcyjnym skupieniu muzyka o tak prostej strukturze mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107 wyj\u0105tkowo wci\u0105gaj\u0105cym do\u015bwiadczeniem. Niekoniecznie skomplikowane formy poch\u0142aniaj\u0105 najmocniej.<\/p>\n

\"lona-webber-nawiasem\"<\/a><\/p>\n

\u0141ONA I WEBBER Nawiasem m\u00f3wi\u0105c<\/em><\/strong>, Dobrzewiesz, 9\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nCzytelnicy tego bloga dobrze wiedz\u0105 o mojej s\u0142abo\u015bci do tekst\u00f3w \u0141ony. Teraz ju\u017c tak\u017ce do beat\u00f3w Webbera, kt\u00f3re tworz\u0105 tu harmonijn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 z kolejnym odcinkiem opowie\u015bci o wsp\u00f3\u0142czesnej Polsce i wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie pisanej z perspektywy inteligentnego satyryka w jakim\u015b starym tytule prasowym. Nie ma ju\u017c takich perspektyw, nie ma takiego rapu, za to masa temat\u00f3w do dyskusji si\u0119 znajdzie po przes\u0142uchaniu tej p\u0142yty. Zacytuj\u0119 w po\u0142owie \u0141on\u0119, w po\u0142owie samego siebie z recenzji: Boom muzyczny tak daleko zaszed\u0142, \u017ce gdy t\u0142um projekt\u00f3w, to nie wiem, kt\u00f3re to wasze. Ale \u0141on\u0119 i Webbera zawsze rozpoznam. <\/p>\n

\"radiohead-moon-shaped\"<\/a><\/p>\n

RADIOHEAD A Moon Shaped Pool<\/em><\/strong>, XL, 9\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nMia\u0142em ju\u017c okazj\u0119 od czasu ukazania si\u0119 tej p\u0142yty toczy\u0107 kilka spor\u00f3w na temat jej klasy i pozycji w dyskografii Radiohead. Dobra (a dla niekt\u00f3rych z\u0142a) wiadomo\u015b\u0107 tym razem jest taka, \u017ce zesp\u00f3\u0142 przesta\u0142 pr\u00f3bowa\u0107 si\u0119 rozwija\u0107, za to – jak sam zauwa\u017ca\u0142em w recenzji – zacz\u0105\u0142 eksploatowa\u0107 naturalne talenty swoich cz\u0142onk\u00f3w, co wydaje mi si\u0119 w tym wieku uczciwym rozwi\u0105zaniem. Album ma momenty, kt\u00f3re dor\u00f3wnuj\u0105 najlepszym fragmentom studyjnej dyskografii grupy i mimo \u017ce status formacji jest dzi\u015b zupe\u0142nie inny ni\u017c na pocz\u0105tku wieku, \u017cyczy\u0142bym sobie tego typu uczciwych album\u00f3w od innych gwiazd. Kupi\u0142em dwa razy (cyfra, potem no\u015bnik) i nie rozpaczam.<\/p>\n

\"swans_glowing\"<\/a><\/p>\n

SWANS The Glowing Man<\/em><\/strong>, Young God Records, 9\/10<\/strong> recenzja<\/a> \u266a<\/strong><\/a>
\nUmieszczanie kolejnej p\u0142yty grupy Swans w bie\u017c\u0105cym sk\u0142adzie w takim zestawieniu to bana\u0142. Tym bardziej, \u017ce sam pisa\u0142em o tym albumie jako ani najlepszym, ani najgorszym z serii. Z „naj” odnotowa\u0142em fakt, \u017ce jest najlepiej spo\u015br\u00f3d ostatnich p\u0142yt zespo\u0142u Michaela Giry wyprodukowanym. Zatem bana\u0142, ale obiecuj\u0119 – wierz\u0105c w prawdziwo\u015b\u0107 deklaracji lidera o rozwi\u0105zaniu tego sk\u0142adu grupy – \u017ce to ostatni raz.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u015arodek wakacji, czyli najwy\u017csza pora na podsumowanie na p\u00f3\u0142metku. Podobnie jak przed rokiem postanowi\u0142em zebra\u0107 to, co najciekawsze i najwa\u017cniejsze. Tym razem jednak listy s\u0105 dwie: dzi\u015b p\u0142yty, kt\u00f3re zna\u0107 trzeba, czyli te, kt\u00f3re w tym zestawieniu daj\u0105 w miar\u0119 pe\u0142ny obraz p\u00f3\u0142rocza. A w \u015brod\u0119 d\u0142u\u017csza (i pewnie mniej oczywista) lista album\u00f3w, kt\u00f3re warto […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":11055,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,31,13,312,120,556,558,2249],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11044"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11044"}],"version-history":[{"count":30,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11044\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11093,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11044\/revisions\/11093"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/11055"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11044"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11044"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11044"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}