{"id":1115,"date":"2011-07-13T12:05:12","date_gmt":"2011-07-13T10:05:12","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1115"},"modified":"2011-07-13T12:06:02","modified_gmt":"2011-07-13T10:06:02","slug":"w-podrozy-sie-nie-odpoczywa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/07\/13\/w-podrozy-sie-nie-odpoczywa\/","title":{"rendered":"W podr\u00f3\u017cy si\u0119 nie odpoczywa"},"content":{"rendered":"

My\u015bla\u0142by kto… W podr\u00f3\u017cy si\u0119 nadrabia zaleg\u0142o\u015bci. A w\u0142a\u015bciwie s\u0142ucha raz jeszcze tych p\u0142yt sprzed miesi\u0119cy lub tygodni, kt\u00f3re do tej pory pomin\u0119\u0142o si\u0119 milczeniem, a kt\u00f3re maj\u0105 potencja\u0142 umilenia kr\u00f3tkich wakacji. Z paroma godzinami w poci\u0105gu w perspektywie, a nast\u0119pnego dnia kilkoma za kierownic\u0105 w perspektywie zabra\u0142em ze sterty nowo\u015bci dwie p\u0142yty: Metronomy<\/strong> i Foster the People<\/strong>.<\/p>\n

Ale najpierw s\u0142\u00f3wko na temat Malty. The Poise Rite nie widzia\u0142em, zacz\u0105\u0142em od Fleet Foxes i uwa\u017cam, \u017ce zagrali \u015bwietnie, cho\u0107 kontakt z publiczno\u015bci\u0105 to nie jest ich najmocniejsza strona, nawet Josh Tillman za perkusj\u0105 by\u0142 jaki\u015b nie w formie jako konferansjer, wi\u0119c w\u0105tpi\u0119, czy publiczno\u015b\u0107 Portishead masowo p\u00f3\u017aniej kupowa\u0142a ich p\u0142yt\u0119. Co do komentarzy froty i grobota: d\u017awi\u0119k by\u0142 zdecydowanie ustawiony pod ten drugi zesp\u00f3\u0142. W dodatku Robin Peckold zaordynowa\u0142 sobie – z tego, co zobaczy\u0142em – mikrofon pojemno\u015bciowy, czyli wra\u017cliwy i raczej studyjny sprz\u0119t. Wi\u0119c kiedy by\u0142o cicho, g\u0142os by\u0142o s\u0142ycha\u0107 perfekcyjnie, a kiedy zesp\u00f3\u0142 robi\u0142 ha\u0142as, sporo tego zgie\u0142ku przechodzi\u0142o (tak mi si\u0119 wydaje – niech mnie jaki\u015b fachowiec od nag\u0142o\u015bnienia poprawi) przez mikrofon Pecknolda. <\/p>\n

Og\u00f3lnie dwa \u015bwietne wyst\u0119py, cho\u0107 zarazem niesamowity – jak dla mnie – kontrast mi\u0119dzy \u017cywio\u0142em koncertowym FF, kt\u00f3rzy s\u0105 w naturalny spos\u00f3b przygotowani do grania na \u017cywo i byliby w stanie rozrusza\u0107 publiczno\u015b\u0107 nawet unplugged, a spektakularn\u0105 machin\u0105 Portishead, kt\u00f3rzy (zachowuj\u0105c wszystkie proporcje) kojarz\u0105 mi si\u0119 z widowiskowymi wyst\u0119pami Massive Attack, tyle \u017ce pozostaj\u0105 znacznie bli\u017cej materia\u0142u p\u0142ytowego. <\/p>\n

W podr\u00f3\u017cy po raz kolejny stwierdzi\u0142em, \u017ce angielska grupa Metronomy, kt\u00f3rej poprzednich p\u0142yt nie zna\u0142em (a nazwa sugerowa\u0142a mi ewidentnie jaki\u015b nowy polski zesp\u00f3\u0142 stylizuj\u0105cy si\u0119 na bigbit!), to bardzo przyjemna muzyka. Muzyka pocz\u0105tku lata – chcia\u0142oby si\u0119 powiedzie\u0107. Koktajlowa, do\u015b\u0107 wyrafinowana, k\u0142ad\u0105ca przede wszystkim nacisk na bardzo dobr\u0105 produkcj\u0119 – w stylu Steely Dan, chcia\u0142oby si\u0119 od razu doda\u0107. Z kapitalnym basem i perkusj\u0105 (werble!). Piosenki mo\u017ce nie te, ale nawet wej\u015bcia saksofonu czy lekko kiczowate wyciszenia (typu to w „Some Written”) maj\u0105 sw\u00f3j lekko staro\u015bwiecki urok. \u015awiadcz\u0105 o sporym wyczuciu niespe\u0142na trzydziestoletniego Josepha Mounta. Na moim egzemplarzu promocyjnym piosenka „Some Written” jest na pozycji sz\u00f3stej, przed „The Bay”, co mog\u0142o wp\u0142yn\u0105\u0107 na odbi\u00f3r – najlepsze dziesi\u0119\u0107 minut na p\u0142ycie. Jest lato, wi\u0119c zanim przejd\u0119 do kolejnego albumu, proponuj\u0119 przerywnik ilustruj\u0105cy to, jak Metronomy widz\u0105 opraw\u0119 dla swojej muzyki.<\/p>\n