{"id":11164,"date":"2016-08-09T18:07:18","date_gmt":"2016-08-09T16:07:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11164"},"modified":"2016-08-09T18:07:18","modified_gmt":"2016-08-09T16:07:18","slug":"something-like-powazka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/08\/09\/something-like-powazka\/","title":{"rendered":"Something like powa\u017cka"},"content":{"rendered":"

Uderza\u0107 ze swoj\u0105 muzyk\u0105 powa\u017cn\u0105 do niemieckiej wytw\u00f3rni to jak wyjecha\u0107 na skuterze do W\u0142och albo importowa\u0107 meble do Szwecji. Wystawia nas na du\u017c\u0105 konkurencj\u0119 i grozi zagubieniem w t\u0142umie. Nie ma jednak trwogi. Owszem, Kuba Kapsa <\/strong>ze swoim kolejnym albumem dla Denovali mo\u017ce si\u0119 zagubi\u0107 rynkowo, ale przynajmniej artystycznie na pewno nie poleg\u0142. O pierwszej p\u0142ycie jego Kuba Kapsa Ensemble<\/strong> pod tytu\u0142em Vantdraught 10 vol. 1 <\/em>pisa\u0142em dok\u0142adnie rok temu<\/a>, zwracaj\u0105c uwag\u0119 na \u015bwietny warsztat, ale te\u017c czytelne nawi\u0105zania do Reicha. P\u0142yta numer dwa, czyli Vantdraught 4<\/em>, ma zalety poprzedniczki, nie maj\u0105c jej wad. I cho\u0107 has\u0142a „powa\u017cka” lub „modern classical” na wiele os\u00f3b dzia\u0142aj\u0105 odstraszaj\u0105co, postuluj\u0119, by Kapsie da\u0107 szans\u0119. Po opisywanym niedawno duecie P\/K\/P to kolejna \u015bwietna p\u0142yta tego pogranicza.<\/p>\n

Przede wszystkim basista Something Like Elvis i lider Contemporary Noise wyrywa si\u0119 tu momentami – i aran\u017cacyjnie, i rytmicznie – z kr\u0119gu minimalizmu. Owszem, us\u0142yszymy jasne nawi\u0105zania do minimal music (do Glassa bardziej tym razem ni\u017c Reicha) w cz\u0119\u015bciach drugiej i czwartej, ale ca\u0142o\u015b\u0107 sze\u015bciocz\u0119\u015bciowego utworu jest czym\u015b wi\u0119cej. O klimacie tej ca\u0142o\u015bci decyduj\u0105 emocjonuj\u0105ce wyprawy w rejony awangardy z okresu mi\u0119dzywojennego, w\u0142\u0105cznie z atonalno\u015bciami albo symbolizmem w stylu Debussy’ego, kt\u00f3re pojawiaj\u0105 si\u0119 ju\u017c w pierwszym fragmencie. Jednak najwi\u0119ksze wra\u017cenie zrobi\u0142a tu na mnie praca Kapsy jako aran\u017cera. Vantdraught 4<\/em> jest utworem na kwartet (co rozszyfrowuje tytulatur\u0119 kompozycji Kapsy – poprzedni utw\u00f3r napisany zosta\u0142 na 10 instrument\u00f3w, sk\u0142ad jest tym razem inny), a partie skrzypiec, klarnetu, puzonu i fortepianu idealnie si\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105, tworz\u0105c momentami, w\u0142a\u015bnie dzi\u0119ki roz\u0142o\u017ceniu akcent\u00f3w, wra\u017cenie du\u017co pot\u0119\u017cniejszej orkiestry. Tak jest na przyk\u0142ad w znakomitej – cho\u0107 przy okazji najkr\u00f3tszej – dynamicznej cz\u0119\u015bci czwartej, opartej na bardzo \u0142adnym dialogu skrzypiec i klarnetu. <\/p>\n

Ca\u0142a druga cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty – z fina\u0142em opartym na powtarzaj\u0105cej si\u0119 frazie o nieco ludowym zabarwieniu – robi wi\u0119ksze wra\u017cenie ni\u017c pocz\u0105tek. Spos\u00f3b nagrania, zbierania d\u017awi\u0119ku, ci\u0105gle mo\u017ce si\u0119 kojarzy\u0107 z poprzednimi muzycznymi \u015bwiatami Kapsy. Mam zreszt\u0105 wra\u017cenie, \u017ce jako producent nie obchodzi si\u0119 ze swoim utworem tak delikatnie jak realizatorzy d\u017awi\u0119ku ze \u015bwiata klasyki, ale zarazem wykorzystuje zesp\u00f3\u0142 do zada\u0144 bardzo ekspresyjnych i ta mocna ekspresja musi przemawia\u0107 do nowego s\u0142uchacza. Cel, jak s\u0105dz\u0119, osi\u0105gnie – pod warunkiem, \u017ce w nat\u0142oku r\u00f3\u017cnych propozycji do tego s\u0142uchacza w og\u00f3le trafi. A w trosce o to pisz\u0119 te s\u0142owa. <\/p>\n

KUBA KAPSA ENSEMBLE Vantdraught 4<\/em><\/strong>, Denovali 2016, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n