{"id":11181,"date":"2016-08-16T09:00:53","date_gmt":"2016-08-16T07:00:53","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11181"},"modified":"2016-08-15T23:22:47","modified_gmt":"2016-08-15T21:22:47","slug":"mylilem-sie-a-jednak-kreci","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/08\/16\/mylilem-sie-a-jednak-kreci\/","title":{"rendered":"Myli\u0142em si\u0119. A jednak kr\u0119ci…"},"content":{"rendered":"

Lepiej przyznam si\u0119 od razu: Nie mia\u0142em racji, tak ostro krytykuj\u0105c serial<\/a> The Get Down<\/em> po obejrzeniu pierwszego (cho\u0107by i najd\u0142u\u017cszego) z sze\u015bciu odcink\u00f3w. Co wi\u0119cej, mam wra\u017cenie, \u017ce pozostali dziennikarze te\u017c mieli trudn\u0105 sytuacj\u0119, bo nie opowiadali o ca\u0142o\u015bci, tylko s\u0142abych – szczeg\u00f3lnie pod wzgl\u0119dem fabularnym – pocz\u0105tkach. Tymczasem druga cz\u0119\u015b\u0107 sezonu jest znacznie lepsza od pierwszej, a na planie opowie\u015bci o muzyce ca\u0142o\u015b\u0107 zaz\u0119bia si\u0119 znacznie zgrabniej ni\u017c sugerowa\u0142by pilot. Wi\u0119cej o ca\u0142ej historii na Seryjnych<\/a>. Ja dzisiaj dla odmiany napisz\u0119 o tym, dlaczego serial Luhrmanna (kt\u00f3rego fanem jako re\u017cysera nie jestem) jednak zdecydowanie warto obejrze\u0107.<\/p>\n

\"thegetdown_netflix\"<\/a><\/p>\n

1. Praca dokumentacyjna <\/strong>– to brzmi mo\u017ce ma\u0142o seksownie, ale w po\u0142owie sezonu zaczyna odgrywa\u0107 olbrzymi\u0105 rol\u0119. Prac\u0119 nad ca\u0142\u0105 obsad\u0105 (podobno Grandmaster Flash urz\u0105dzi\u0142 im ob\u00f3z przygotowawczy, konsultowali te\u017c Kurtis Blow i Nas) wida\u0107 tym mocniej, im bardziej ta obsada na ekranie wnika w materi\u0119 hip-hopu. Mo\u017ce wi\u0119c i mamy Glee<\/em> na zewn\u0105trz, ale z porz\u0105dn\u0105 lekcj\u0105 pracy z gramofonem, breakami,pocz\u0105tkami imprez i bitew. Co wi\u0119cej, wiedza, do kt\u00f3rej pr\u00f3bowa\u0142em si\u0119 w zesz\u0142ym tygodniu przyczepi\u0107 (\u017ce w 1977 roku na scenie hiphopowej znali utwory Can), te\u017c okazuje si\u0119 pono\u0107 prawdziwa (szczeg\u00f3\u0142y w komentarzach pod poprzednim wpisem<\/a> – ja niestety nie znalaz\u0142em w swoich \u017ar\u00f3d\u0142ach, kto\u015b ma potwierdzenie?). Bij\u0119 si\u0119 w piersi jak Shaolin Fantastic w jednej z wa\u017cnych scen serialu – notabene Shao tylko w pilocie jest lataj\u0105cym superbohaterem, potem okazuje si\u0119 raczej – jak inni – g\u00f3wniarzem wychowanym na po\u017cywce z komiks\u00f3w, film\u00f3w karate i Gwiezdnych wojen<\/em>.
\nW tle zgadza si\u0119 to, co najwa\u017cniejsze – styl Kool Herca i pomys\u0142y Grandmaster Flasha si\u0119 r\u00f3\u017cni\u0105, chcia\u0142em si\u0119 czepn\u0105\u0107 r\u00f3\u017cnicy czasu pomi\u0119dzy pocz\u0105tkiem kariery jednego i drugiego, ale nie ma sensu, bo i to zgrabnie zasygnalizowano.
\nPrze\u0142omem fabularnym wydaje si\u0119 historia blackoutu (czwarty odcinek), kt\u00f3ry przytrafi\u0142 si\u0119 Nowemu Jorkowi w lipcu 1977 r., opowiadany tu z pewn\u0105 tez\u0105, niczym w znakomitym komiksie Eda Piskora The Hip-Hop Family Tree<\/em>. W og\u00f3le wydaje si\u0119, \u017ce tw\u00f3rcy przy wprowadzaniu pewnych skr\u00f3t\u00f3w historycznych, a mo\u017ce nawet i przy pracy nad estetyk\u0105 serialu, ewidentnie si\u0119 tym komiksem posi\u0142kowali.<\/p>\n

\"hhfamilytree\"<\/a><\/p>\n

2. Muzyka<\/strong> – tu pilot jest cienki. Ezekiel zaczyna rapowa\u0107, pozostali koledzy w\u0142\u0105czaj\u0105 si\u0119, pokazuj\u0105c r\u00f3\u017cne style funkcjonuj\u0105ce w obr\u0119bie hip-hopu. Poci\u0105gni\u0119ty dalej w\u0105tek disco (specyficznego, ale nie chc\u0119 spoilowa\u0107) splata si\u0119 z w\u0105tkiem hh idealnie ko\u0142o bodaj pi\u0105tego odcinka – tutaj mamy dok\u0142adny sygna\u0142 tego, jak blisko siebie s\u0105 te dwa gatunki, hip-hop czerpie z disco, dostosowuj\u0105c je do zupe\u0142nie innych potrzeb. Did\u017ceje pracuj\u0105 inaczej, w innym kierunku rozwija si\u0119 technika grania, o co innego chodzi, ale wszystko si\u0119 zgadza. Za monta\u017c obrazu z muzyk\u0105 w The Get Down<\/em> – tam, gdzie muzyka rozwija si\u0119 na kilku planach naraz – wr\u0119czy\u0142bym z miejsca nagrod\u0119. \u015acie\u017cka d\u017awi\u0119kowa, cho\u0107 daleka od geniuszu, brzmi momentami jak jazda obowi\u0105zkowa pomi\u0119dzy tematami i s\u0142ynnymi breakami. Z punktu widzenia edukacji (a to, jak wiadomo, dla hh punkt widzenia istotny) nie jest \u017ale. Poza tym mamy tu na ko\u0144cu modu\u0142 showbiznesowy, jak gdyby komplementarny w stosunku do Vinylu <\/em>Scorsesego. Zn\u00f3w nie chc\u0119 za du\u017co zdradza\u0107, ale jedna z postaci wygl\u0105da dok\u0142adnie niczym Richie Finestra po kolejnych kilku latach \u0107pania. Je\u015bli kto\u015b p\u0142acze po tamtym serialu, powinien jednak sprawdzi\u0107, pami\u0119taj\u0105c, \u017ce nastawia si\u0119 na histori\u0119 od at 12, a nie 18. Za to o ile w Vinylu <\/em>klimat raczej siada\u0142, to tutaj w finale ro\u015bnie. <\/p>\n

Podobnie „ro\u015bnie” w fina\u0142owym utworze Blast <\/em> producent Clams Casino<\/strong> na swoim debiutanckim albumie 32 Levels<\/em>. Niestety, wcze\u015bniej przez d\u0142ugie minuty bywa o wiele gorzej, mimo udzia\u0142u go\u015bci (Lil B, Sam Dew, Vince Staples, A$AP Rocky). Chwilami nawet niezno\u015bnie i banalnie jak na nadziej\u0119 hiphopowej produkcji. Musz\u0119 nawet powiedzie\u0107 – wyprzedzaj\u0105c tekst, kt\u00f3ry szykuj\u0119 – \u017ce powracaj\u0105cy po latach De La Soul deklasuj\u0105 nowym albumem swojego m\u0142odego rodaka. <\/p>\n

To has\u0142o „debiut” w odniesieniu do Mike’a Volpe mo\u017ce dziwi\u0107 – sam \u015bledz\u0119 jego muzyk\u0119 od jakich\u015b sze\u015bciu lat i nazbiera\u0142em kilka p\u0142yt na p\u00f3\u0142ce. Pierwsz\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 Instrumentals <\/em>umie\u015bci\u0142em nawet swego czasu w \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wce p\u0142yt roku<\/a>. Ba, uda\u0142o nam si\u0119 j\u0105 zaprezentowa\u0107 z red. Hawrylukiem w publicznej telewizji, co by\u0142o jednym z wi\u0119kszych sukces\u00f3w prowadzonego przez nas wtedy programu WOK (i o ma\u0142y w\u0142os nie sko\u0144czy\u0142o si\u0119 katastrof\u0105 w postaci uszkodzenia ig\u0142y za jakie\u015b dziesi\u0105tki tysi\u0119cy z\u0142otych w audiofilskim salonie, gdzie odtwarzali\u015bmy przed kamer\u0105 p\u0142yt\u0119). Nowy album to zbi\u00f3r, kt\u00f3ry przynosi par\u0119 niez\u0142ych utwor\u00f3w, ale udowadnia, \u017ce CC nie rozwin\u0105\u0142 si\u0119 zbytnio przez te lata i arsena\u0142 jego technik – z ulubionym ci\u0119ciem sampli z kobiecych wokali, wykorzystywanych jako swoisty ornament – znacz\u0105co si\u0119 nie zmieni\u0142. <\/p>\n

\u017be co? Za ma\u0142o czasu na takie zmiany? Drodzy Pa\u0144stwo, przez pi\u0119\u0107 lat, kt\u00f3re up\u0142yn\u0119\u0142y mi\u0119dzy rokiem 1973 a 1978 gatunek, o kt\u00f3rym wy\u017cej pisz\u0119, wypracowa\u0142 ca\u0142y bogaty zestaw technik, patent\u00f3w technicznych i inspiracji. I nawet tych sze\u015b\u0107 odcink\u00f3w The Get Down<\/em> (ma by\u0107 jeszcze kolejny sze\u015bciopak – w przysz\u0142ym roku) wystarczy, \u017ceby to sobie u\u015bwiadomi\u0107. <\/p>\n

CLAMS CASINO 32 Levels<\/em><\/strong>, Sony 2016, 6\/10<\/strong><\/p>\n