{"id":11182,"date":"2016-08-17T09:13:51","date_gmt":"2016-08-17T07:13:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11182"},"modified":"2016-08-17T09:50:01","modified_gmt":"2016-08-17T07:50:01","slug":"przeglad-piosenki-postapokaliptycznej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/08\/17\/przeglad-piosenki-postapokaliptycznej\/","title":{"rendered":"Przegl\u0105d Piosenki Postapokaliptycznej"},"content":{"rendered":"

S\u0142uchanie Iana Williama Craiga<\/strong> podczas przedwczorajszej (wyciszonej oczywi\u015bcie) relacji z defilady, prezentuj\u0105cej pi\u0119knie wyczyszczony i b\u0142yszcz\u0105cy sprz\u0119t do zabijania ludzi, by\u0142o czynno\u015bci\u0105 wielce przewrotn\u0105. A gdy jeszcze nad blokiem przelatywa\u0142y mi z dronowym pomrukiem samoloty wojskowe, wra\u017cenie absurdu wydawa\u0142o si\u0119 pe\u0142ne. Bo przecie\u017c chwil\u0119 wcze\u015bniej, w A Circle Without Having to Curve<\/em>, s\u0142ysza\u0142em u samego Kanadyjczyka co\u015b jak przekraczanie bariery d\u017awi\u0119ku przez oddalony od nas samolot, a p\u00f3\u017aniej wydawa\u0142o mi si\u0119, \u017ce s\u0142ysz\u0119 nadlatuj\u0105cy \u015bmig\u0142owiec. Ponura i uduchiowona za spraw\u0105 mocno przetworzonych partii ch\u00f3ralnych, muzyka Craiga jest kolejn\u0105 propozycj\u0105 z muzycznego nurtu postapo, do kt\u00f3rego regularnie si\u0119 ostatnio odwo\u0142uj\u0119<\/a>.<\/p>\n

Nie napisz\u0119 pewnie nic celniejszego ni\u017c dziennikarz „Mojo”, kt\u00f3ry zobaczy\u0142 w Craigu wokalist\u0119 niszcz\u0105cego w\u0142asn\u0105 prac\u0119, w\u0142asny g\u0142os (ma akademickie przygotowanie do \u015bpiewania), a w ca\u0142ym tym procesie uzyskuj\u0105cego efekt jeszcze g\u0142\u0119bszy i bardziej przejmuj\u0105cy. To istotne, bo tak samo, albo i bardziej ni\u017c dronowi tw\u00f3rcy w typie Tima Heckera czy nawet Grouper autor tej p\u0142yty przedstawia ca\u0142o\u015b\u0107, kt\u00f3ra wytrzyma\u0142aby – w wi\u0119kszo\u015bci – test wykonania na gitarze lub fortepianie (mimo \u017ce tamci si\u0119gali po fortepian). Tutaj, przynajmniej w formach jako tako przypominaj\u0105cych pie\u015bni – jak Contain <\/em>na pocz\u0105tku albumu – mo\u017cna by by\u0142o spokojnie granie unplugged zaryzykowa\u0107. A zreszt\u0105 – w ko\u0144c\u00f3wce mamy w\u0142a\u015bnie rozbrajaj\u0105co surow\u0105 drug\u0105 wersj\u0119 Contain<\/em>, w\u0142a\u015bnie z akompaniamentem gitary. <\/p>\n

Nawet w takich momentach, jak ta kameralna i tradycyjnie odegrana ko\u0144c\u00f3wka, dzieje si\u0119 co\u015b z otaczaj\u0105cym nas d\u017awi\u0119kiem – ma inn\u0105 ni\u017c zwykle charakterystyk\u0119, przynosi nienaturalne pog\u0142osy, przestery o charakterystyce podmuch\u00f3w wiatru, niespodziewane stukoty czy metaliczne brzmienia. Liczy si\u0119 w takiej muzyce przede wszystkim atmosfera, efekt ko\u0144cowy, wra\u017cenie zawieszenia – pos\u0119pne, do\u015b\u0107 jednak osobne mimo ca\u0142ej fenneszomanii ostatnich kilkunastu lat, ale maj\u0105ce to do siebie, \u017ce dzia\u0142a na wyobra\u017ani\u0119. Tym g\u0142upiej mo\u017ce zabrzmie\u0107 w stosunku do takiej p\u0142yty zarzut, \u017ce „za d\u0142uga”. Przecie\u017c postapokalipsa mo\u017ce sprawi\u0107, \u017ce wszystko b\u0119dzie trwa\u0142o d\u0142u\u017cej, ba, b\u0119dzie si\u0119 wlok\u0142o w niesko\u0144czono\u015b\u0107. Przemieszczanie, komunikacja, poszukiwanie – wszystko. <\/p>\n

Nie b\u0119d\u0119 wi\u0119c robi\u0142 wielkich wyrzut\u00f3w ze s\u0142abej selekcji materia\u0142u. W ko\u0144cu ju\u017c pierwszy, 10-minutowy utw\u00f3r robi z tego ca\u0142kiem op\u0142acalny zakup. Wol\u0119 za to doceni\u0107, jak bardzo Craig si\u0119 rozwin\u0105\u0142 od czasu Cradle for the Wanting<\/em>. Poza tym zbyt d\u0142ugo o p\u0142ycie nie wspomina\u0142em, s\u0142uchaj\u0105c tylko raz i drugi przy wyciszonym odbiorniku. Nie uwzgl\u0119dni\u0142em w dodatku w rankingu z pierwszej cz\u0119\u015bci roku. A tu po\u0142owa sierpnia, kilka patriotycznych rocznic dalej i Craig dalej leci pod \u015bciszonym odbiornikiem. Jeszcze takie Purpose (Is No Country)<\/em>, stosunkowo ma\u0142o „zepsuty” przetwarzaniem utw\u00f3r a cappella z powtarzaj\u0105c\u0105 si\u0119 fraz\u0105 Purpose is no country you can find (Cel to nie jest kraj, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by\u015b znale\u017a\u0107<\/em>, o ile dobrze t\u0142umacz\u0119). A wko\u0142o szcz\u0119\u015bcie, rado\u015b\u0107, wy\u015bcig zbroje\u0144. <\/p>\n

IAN WILLIAM CRAIG Centres<\/em><\/strong>, 130701 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n