{"id":113,"date":"2010-06-29T18:19:32","date_gmt":"2010-06-29T16:19:32","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=113"},"modified":"2010-07-01T12:41:19","modified_gmt":"2010-07-01T10:41:19","slug":"dziekuje-omine","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/06\/29\/dziekuje-omine\/","title":{"rendered":"Dzi\u0119kuj\u0119, omin\u0119…"},"content":{"rendered":"

Chuck D m\u00f3wi\u0142 kiedy\u015b, \u017ce rap jest jak CNN. Je\u015bli tak, to nowa p\u0142yta Eminem<\/strong>a jest raczej jak cykl TV Nostalgia w TVP. Archaiczna, mazgajska i kompletnie pozbawiona nerwu. Co prawda Slim Shady pozwoli\u0142 sobie na ma\u0142\u0105 rewolucj\u0119 i na czas nagrania \u201eRecovery\u201d \u2013 kolejnej z pr\u00f3b powrotu do s\u0142awy – zrezygnowa\u0142 z us\u0142ug producenta dotychczasowych nagra\u0144, Dr. Dre (wzi\u0105\u0142 od niego tylko jeden beat, do kawa\u0142ka zatytu\u0142owanego nomen omen „So Bad”), ale tak naprawd\u0119 niewiele to zmieni\u0142o.<\/br><\/p>\n

Nowy Eminem jest ledwie o oczko lub dwa lepszy od tragicznego zesz\u0142orocznego „Relapse”, po kt\u00f3rym – gdyby mia\u0142 odrobin\u0119 honoru – zamilk\u0142by na d\u0142u\u017cej ni\u017c rok. Na to jedno oczko wi\u0119cej sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 w procentach:<\/p>\n

1. Niezbyt umiej\u0119tne, ale czasem do\u015b\u0107 zabawne pr\u00f3by po\u0142\u0105czenia gitar z rapem (wprawdzie by\u0142o to ju\u017c nie raz, ale mo\u017ce Eminem uzna\u0142, \u017ce lata 80. by\u0142y tak dawno temu, \u017ce ju\u017c wszyscy zapomnieli) – 33%<\/p>\n

2. Banalnie, ale i bezczelnie dobrane sample z apogeum w postaci d\u0142ugiego fragmentu „Changes” Black Sabbath – mo\u017ce Eminem us\u0142ysza\u0142 to u sampluj\u0105cej ten sam utw\u00f3r, w podobny zreszt\u0105 spos\u00f3b, grupy UNKLE? – 29%<\/p>\n

3. Go\u015bcie, go\u015bcie, czyli featuringi w wersji premium (jak by powiedzieli Amerykanie) – Rihanna, Lil\u2019 Wayne… Wymowny jest fakt, \u017ce na razie \u017cadnego z utwor\u00f3w z nimi nie wzi\u0119to nawet na singiel, no ale uda\u0142o si\u0119 ich \u015bci\u0105gn\u0105\u0107 – 24%<\/p>\n

4. \u017byciowe odbicie si\u0119 Eminema od dna – 14%<\/p>\n

Eminem by\u0142 jak dynamit. Wystrzeli\u0142 w pewnym momencie pod skrzyd\u0142ami maj\u0105cego wtedy t\u0142uste lata Dr. Dre, nagrywaj\u0105c \u015bwietne i agresywne p\u0142yty. To by\u0142o dziesi\u0119\u0107 lat temu. Dzi\u015b ju\u017c niewiele zosta\u0142o, poza sw\u0105dem unosz\u0105cym si\u0119 wok\u00f3\u0142 jego \u017cycia prywatnego.<\/br> <\/p>\n

Je\u015bli ju\u017c koniecznie chce si\u0119 komu\u015b poszuka\u0107 czego\u015b nowego z hip-hopu, to polecam Giggsa – Brytyjczyka z XL Records. P\u0142yta nosi tytu\u0142 „Let Em Ave It”. Jakbym by\u0142 Eminemem, to bym sobie przeszczepi\u0142 ca\u0142y repertuar, poza timbrem g\u0142osu nawet by pasowa\u0142o. Na dole proponuj\u0119 wi\u0119c fragment nowej p\u0142yty Giggsa, \u017ceby nie przynudza\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a>EMINEM \u201eRecovery\u201d<\/strong>
\nInterscope 2010
\n4\/10 (ale dla Giggsa 7\/10)
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Trzeba by\u0142o s\u0142ucha\u0107 „The Marshall Mathers LP”, teraz ju\u017c za p\u00f3\u017ano.<\/br><\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Chuck D m\u00f3wi\u0142 kiedy\u015b, \u017ce rap jest jak CNN. Je\u015bli tak, to nowa p\u0142yta Eminema jest raczej jak cykl TV Nostalgia w TVP. Archaiczna, mazgajska i kompletnie pozbawiona nerwu. Co prawda Slim Shady pozwoli\u0142 sobie na ma\u0142\u0105 rewolucj\u0119 i na czas nagrania \u201eRecovery\u201d \u2013 kolejnej z pr\u00f3b powrotu do s\u0142awy – zrezygnowa\u0142 z us\u0142ug producenta […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[29,18,132,7,9],"tags":[129,130],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/113"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=113"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/113\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=113"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=113"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=113"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}