{"id":11380,"date":"2016-09-09T12:00:17","date_gmt":"2016-09-09T10:00:17","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11380"},"modified":"2016-09-09T12:28:21","modified_gmt":"2016-09-09T10:28:21","slug":"nick-cave-sie-obnaza","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/09\/09\/nick-cave-sie-obnaza\/","title":{"rendered":"Nick Cave si\u0119 obna\u017ca"},"content":{"rendered":"

Dok\u0142adnie tak zaczyna si\u0119 film One More Time With Feeling<\/em>, kt\u00f3ry wczoraj pokazano w 1000 kin na \u015bwiecie. Nick Cave, przywi\u0105zany do swojego garnituru niczym Leonard Cohen, pokazany zostaje w chwili, gdy si\u0119 ubiera. Re\u017cyser Andrew Dominik ka\u017ce mu powt\u00f3rzy\u0107 scen\u0119, bo s\u0105 problemy z kamer\u0105, kt\u00f3ra kr\u0119ci czarno-bia\u0142y dokument w 3D (pokazywany w tej formie nie wsz\u0119dzie – u nas w 2D). Wtedy Cave \u017cartuje, \u017ce ma zrobi\u0107 to samo „jeszcze raz, ale z uczuciem” (to tytu\u0142 filmu i fraza z jednej z piosenek z nowej p\u0142yty). U\u015bmiecha si\u0119 w tych wczesnych partiach filmu cz\u0119\u015bciej ni\u017c kiedykolwiek dot\u0105d. Ale jednocze\u015bnie pl\u0105cze mu si\u0119 j\u0119zyk i wygl\u0105da na starszego co najmniej o 10 lat ni\u017c w poprzednim filmie 20 000 dni na Ziemi<\/em>, kt\u00f3ry wszed\u0142 na ekrany przed dwoma laty. Id\u0105c wczoraj do kina, mia\u0142em obawy, \u017ce zobacz\u0119 kolejn\u0105 kreacj\u0119 Cave’a, ale widzia\u0142em przejmuj\u0105co prywatny portret, w pewnym sensie przeciwie\u0144stwo kreacji z 20 000 dni<\/em>. Podobnie jest z now\u0105 p\u0142yt\u0105.<\/p>\n

Film m\u00f3wi o pracy nad p\u0142yt\u0105 Skeleton Tree<\/em> w studiu w Brighton. Ale zarazem opowiada o stanie ducha Cave’a i jego \u017cony Susan, kt\u00f3rzy stracili 15-letniego syna Arthura – spad\u0142 z klifu latem ubieg\u0142ego roku. W scenach pocz\u0105tkowych Cave m\u00f3wi jednak o innej utracie – jak straci\u0142 zapa\u0142 do snucia opowie\u015bci w tekstach piosenek. To wa\u017cne wyznanie, bo przez lata – ca\u0142y „\u015brodkowy”, balladowy okres jego tw\u00f3rczo\u015bci – snuta w tek\u015bcie historia by\u0142a fundamentem stylu tego autora. Teraz tak\u0105 linearn\u0105 narracj\u0119 zast\u0119puj\u0105 wieloplanowa: nak\u0142adaj\u0105ce si\u0119 na siebie obrazy – chwila zamkni\u0119ta w symbolach. Wydaje si\u0119, \u017ce ma to wymiar g\u0142\u0119bszy, bo Cave w filmie sporo filozofuje na temat czasu i \u015bwiadomo\u015bci, daje wyraz zdecydowanie bardziej egzystencjalnego punktu widzenia ni\u017c to, co dot\u0105d z nim kojarzy\u0142em, pozostaje to nawet w pewnej sprzeczno\u015bci z jego dotychczasowym podej\u015bciem do religii, z r\u00f3\u017ca\u0144cem trzymanym w r\u0119kach w jednej ze scen. Widzimy cz\u0142owieka samotnego w cierpieniu. Sam \u015bpiewa\u0142, \u017ce wierzy w Boga, kt\u00f3ry nie interweniuje w ziemskie sprawy. Teraz Cave wykorzystuje w tekstach symbolik\u0119 religijn\u0105, ale pomocy pr\u00f3buje szuka\u0107 w samym sobie. Cho\u0107 mo\u017ce ten do\u015b\u0107 ekshibicjonistyczny film i p\u0142yta s\u0105 zawoalowan\u0105 metod\u0105, by zwr\u00f3ci\u0107 si\u0119 po wsparcie do innych, do zewn\u0119trznego \u015bwiata? <\/p>\n

Ta wzmianka o narracji jest wa\u017cna, bo opisuje te\u017c dobrze to, jak zbudowany jest film Dominika. Ot\u00f3\u017c Nick Cave z offu prawie ca\u0142y czas albo komentuje sceny, albo dorzuca swoje trzy grosze na inne tematy, albo snuje ci\u0105g dalszy opowie\u015bci o procesie tw\u00f3rczym, kt\u00f3ry – poza traum\u0105 utraty dziecka – jest tu g\u0142\u00f3wnym w\u0105tkiem. Dowiadujemy si\u0119 dzi\u0119ki temu, \u017ce wybory dokonywane na p\u0142ycie Skeleton Tree <\/em>s\u0105 bardziej intuicyjne, wynikaj\u0105 z improwizacji, s\u0105 te\u017c w jakim\u015b sensie mniej dopracowane (wa\u017cna wydaje si\u0119 uwaga o tym, \u017ce Cave wcze\u015bniej wyrzuca\u0142 wszystkie swoje teksty, z kt\u00f3rych nie by\u0142 zadowolony w stu procentach), wydaje si\u0119 – tak\u017ce po brzmieniu albumu – \u017ce jeszcze mocniej oddaj\u0105 pole do dzia\u0142ania Warrenowi Ellisowi, kt\u00f3ry te szkice wype\u0142nia – jak pierwsz\u0105 na p\u0142ycie, znan\u0105 ju\u017c piosenk\u0119 Jesus Alone<\/em> – swoimi drobnymi ingerencjami aran\u017cacyjnymi. U\u017cyciem efekt\u00f3w, wej\u015bciem smyczk\u00f3w, wykorzystaniem ch\u00f3rku. Cho\u0107 nie wiemy do ko\u0144ca, kto jest za co odpowiedzialny, dowiadujemy si\u0119 z filmu, \u017ce Cave chcia\u0142 by\u0107 tym razem prowadzony, \u017ce nie wiedzia\u0142, co us\u0142yszy, wielokrotnie po prostu pod\u0105\u017ca\u0142 za muzycznym partnerem.<\/p>\n