{"id":11400,"date":"2016-09-12T14:29:57","date_gmt":"2016-09-12T12:29:57","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11400"},"modified":"2016-09-12T14:42:26","modified_gmt":"2016-09-12T12:42:26","slug":"czarny-kosmos","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/09\/12\/czarny-kosmos\/","title":{"rendered":"Czarny kosmos"},"content":{"rendered":"<p>Sytuacja jak z<em> 2001: Odysei kosmicznej<\/em>: komputer w funkcji autopilota kontra cz\u0142owiek. Tylko \u017ce tutaj buntuje si\u0119 ten drugi &#8211; uczestnik rebelii na pok\u0142adzie frachtowca kosmicznego przewo\u017c\u0105cego niewolnik\u00f3w. Maszyna mo\u017ce go odstrzeli\u0107, ale &#8211; pod urokiem determinacji buntownika, kt\u00f3ry przedziera si\u0119 do panelu kontrolnego &#8211; poddaje si\u0119 i zmienia kurs. Ba, wr\u0119cz zakochuje si\u0119 w cz\u0142owieku. Trio <strong>Clipping <\/strong>proponuje wi\u0119c wariacj\u0119 na temat afrofuturystycznego mitu o uciecze w kosmos. Podejmowali go Sun Ra, George Clinton, Drexciya czy Janelle Monae, a je\u015bli po\u0142\u0105czy\u0107 go z tym, co dzia\u0142o si\u0119 filmie i literaturze (m.in. Samuel Delany) pozostaje jednym z najwa\u017cniejszych temat\u00f3w kultury popularnej ostatnich dekad. I jednym z najciekawszych temat\u00f3w SF, dla kt\u00f3rych no\u015bnikiem by\u0142a muzyka. Tutaj te\u017c jest i pokazuje potencja\u0142 tematu (w czasach transhumanizmu) w spos\u00f3b mistrzowski.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/PUR_ChqUJbc\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Poprzedni album hiphopowc\u00f3w nagrywaj\u0105cych dla Sub Popu i ich doskonale przyj\u0119ty koncert na Off Festivalu przynosi\u0142y wizj\u0119, w kt\u00f3rej wra\u017cenie robi\u0105 beaty wyczarowywane z ha\u0142as\u00f3w i szum\u00f3w. W\u0142a\u015bciwie tyle wystarczy\u0142o, \u017ceby sobie zbudowa\u0107 pozycj\u0119 ciekawych postaci tej sceny. Ba, wystarczy\u0142o, \u017ceby rapera Daveeda Diggsa wyekspediowa\u0107 do Nowego Jorku jako jedn\u0105 z gwiazd obsady <a href=\"http:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/kultura\/1666098,1,musical-hamilton-czyli-hip-hopowo-o-historii-usa.read\">opisywanego w &#8222;Polityce&#8221;<\/a> musicalu <em>Hamilton<\/em>. Ale zamiast siada\u0107 na tym, co na wst\u0119pie wymy\u015blili, kalifornijscy muzycy na <em>Splendor &#038; Misery <\/em>podejmuj\u0105 ten afrofuturystyczny mit t\u0142umacz\u0105 na charakterystyczny dla siebie \u015bwiat d\u017awi\u0119k\u00f3w. Wykorzystuj\u0105 mianowicie fascynacj\u0119 cz\u0142owieka technologi\u0105 &#8211; konsol\u0105 sterowania, gigantycznym systemem steruj\u0105cym, kt\u00f3ry zaczyna by\u0107 instrumentem muzycznym dla uciekiniera. Ten nie ma pod r\u0119k\u0105 gitary, ale przywraca tu stare pie\u015bni wyrzutk\u00f3w, bluesowe songi, w takiej formie, jaka jest dost\u0119pna. A to dla Clipping idealna okazja, by blipni\u0119cia i zgrzyty zamieni\u0107 w osnow\u0119 muzyczn\u0105 powie\u015bci.   <\/p>\n<p>Spojrzenie wstecz na kultur\u0119 czarnej Ameryki zbli\u017ca<em> Splendor &#038; Misery<\/em> ju\u017c nie tyle do wzorc\u00f3w funkowych czy R&#038;B, co do opowie\u015bci Matany Roberts. Nie bez przyczyny elementem powracaj\u0105cym towarzyszy sm\u0119tny blues, a mo\u017ce ju\u017c gospel rodem z przedwojnia, <em>Long Way Away<\/em>. Nie bez powodu r\u00f3wnie\u017c komputer syntetycznym g\u0142osem wy\u015bpiewuje w utworze <em>True Believer<\/em> fragment utworu <em>I Know When I\u2019m Going Home<\/em>, jedn\u0105 z niewolniczych pie\u015bni zapisanych w XIX-wiecznych archiwach (to zn\u00f3w nawi\u0105zanie do HAL-a z <em>Odysei<\/em>). Takie elementy w po\u0142\u0105czeniu z niez\u0142ym ogarni\u0119ciem historii i znakomit\u0105 gr\u0105 (aktorsk\u0105 &#8211; w ko\u0144cu to aktor jest, przyszed\u0142 do zespo\u0142u z teatru) Diggsa daje wystarczaj\u0105co du\u017co spoiwa, by na planie fabularnym to wszystko si\u0119 uk\u0142ada\u0142o. Reszt\u0119 robi\u0105 ju\u017c pomys\u0142y producenckie, kt\u00f3re &#8211; tu przepraszam mi\u0142o\u015bnik\u00f3w p\u0142yty <em>The Life of Pablo<\/em> &#8211; o\u015bmieszaj\u0105 Kanyego Westa i \u015bmia\u0142o konkuruj\u0105 z najlepszymi spo\u015br\u00f3d afroameryka\u0144skich concept-album\u00f3w ostatnich lat. Singlowy (!) <em>Baby Don&#8217;t Sleep<\/em> mo\u017ce robi\u0107 za niez\u0142y argument w dyskusji:<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/jkVIRXPG7oY\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Ca\u0142a opowie\u015b\u0107 jest zwarta i u\u0142o\u017cona bardzo g\u0119sto (sama pocz\u0105tkowa sekwencja, z kluczowym dla akcji <em>All Black<\/em>, to w\u0142a\u015bciwie d\u0142uga suita). Mo\u017cna na to patrze\u0107 jako na mankament &#8211; troch\u0119 kr\u00f3tkie to wszystko jak na kosmiczn\u0105 odysej\u0119 &#8211; i paradoksalnie tej epicko\u015bci tu troch\u0119 brakuje w stosunku do historii w rodzaju <em>To Pimp a Butterfly<\/em> Lamara. Momentami te\u017c ca\u0142o\u015b\u0107 &#8211; jak to przy tego typu narracji &#8211; grz\u0119\u017anie na chwil\u0119 w efektach. Ale ko\u0144cz\u0105cy ca\u0142o\u015b\u0107 hymn <em>A Better Place<\/em> z wracaj\u0105cym tekstem <em>There must be a better place to be somebody else<\/em> to pi\u0119kna koda, wyj\u015bcie z konkretnej, umieszczonej w umownej przestrzeni kosmicznej opowie\u015bci do znacznie szerszej konstatacji, przej\u015bcie bariery mi\u0119dzy fantastycznym \u015bwiatem a rzeczywisto\u015bci\u0105. Artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy potrafi\u0105 robi\u0107 takie rzeczy, szanuj\u0119. <\/p>\n<p><strong>CLIPPING. <em>Splendor &#038; Misery<\/em><\/strong>, Sub Pop 2016, <strong>8\/10 <\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/VpXiEb2KVoY\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Sytuacja jak z 2001: Odysei kosmicznej: komputer w funkcji autopilota kontra cz\u0142owiek. Tylko \u017ce tutaj buntuje si\u0119 ten drugi &#8211; uczestnik rebelii na pok\u0142adzie frachtowca kosmicznego przewo\u017c\u0105cego niewolnik\u00f3w. Maszyna mo\u017ce go odstrzeli\u0107, ale &#8211; pod urokiem determinacji buntownika, kt\u00f3ry przedziera si\u0119 do panelu kontrolnego &#8211; poddaje si\u0119 i zmienia kurs. Ba, wr\u0119cz zakochuje si\u0119 w [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":11403,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,312,120,7,2249,4],"tags":[1788],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11400"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=11400"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11400\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":11409,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/11400\/revisions\/11409"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/11403"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=11400"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=11400"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=11400"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}