{"id":11429,"date":"2016-09-16T09:15:59","date_gmt":"2016-09-16T07:15:59","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11429"},"modified":"2016-09-16T22:03:35","modified_gmt":"2016-09-16T20:03:35","slug":"dlaczego-beksinski-musial-sie-skonczyc-filmem","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/09\/16\/dlaczego-beksinski-musial-sie-skonczyc-filmem\/","title":{"rendered":"Dlaczego Beksi\u0144ski musia\u0142 si\u0119 sko\u0144czy\u0107 filmem?"},"content":{"rendered":"

Tomasz Beksi\u0144ski zmieni\u0142 moje \u017cycie. I to jeszcze na d\u0142ugo przed wej\u015bciem na ekrany filmu Ostatnia Rodzina<\/em> (kt\u00f3ry za tydzie\u0144 dostanie pewnie worek nagr\u00f3d na festiwalu w Gdyni na festiwalu) czy ukazaniem si\u0119 towarzysz\u0105cej mu \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej (kt\u00f3ra wychodzi dzi\u015b). Nie zna\u0142em go lepiej ni\u017c setki os\u00f3b w ca\u0142ej Polsce, ale nawet pobie\u017cna znajomo\u015b\u0107 (o kt\u00f3rej pisa\u0142em ju\u017c co nieco w „Polityce”<\/a>) pozwoli\u0142a mi go zrozumie\u0107 na tyle, \u017ceby wiedzie\u0107, \u017ce na ekranie w filmie Jana P. Matuszy\u0144skiego jest postaci\u0105 zasadniczo fikcyjn\u0105. Mocniej pr\u00f3buje to udowadnia\u0107 Wies\u0142aw Weiss w nowej ksi\u0105\u017cce Tomek Beksi\u0144ski. Portret prawdziwy<\/em>, kt\u00f3ra te\u017c w\u0142a\u015bnie si\u0119 ukaza\u0142a. Mnie tam film si\u0119 podoba\u0142, ba, uwa\u017cam nawet, \u017ce Beksi\u0144skiemu jego przerysowana rola te\u017c mog\u0142aby przypa\u015b\u0107 do gustu – bo poza tym, \u017ce pewnie bywa\u0142 zabawny niezamierzenie (co film pokazuje), mia\u0142 spory dystans i poczucie humoru, kt\u00f3re w filmie nie ujawniaj\u0105 si\u0119 wystarczaj\u0105co mocno. Rozwin\u0119 dzi\u015b nieco temat, a poniewa\u017c to blog, mog\u0119 sobie pozwoli\u0107 na du\u017co prywaty.<\/p>\n

O istnieniu Beksi\u0144skiego dowiedzia\u0142em si\u0119 jesieni\u0105 roku 1985, kiedy dosta\u0142em pi\u0119\u0107 czystych kaset BASF z walizkowego importu (mama) i – szukaj\u0105c, co by tu na nie nagra\u0107 – wpad\u0142em kolejno na „Wiecz\u00f3r p\u0142ytowy” w radiowej Dw\u00f3jce (a mo\u017ce dwa?) i nagra\u0142em na jednej album Vienna <\/em>Ultravox, a na drugiej Forever Young<\/em> Alphaville. P\u0142yty prezentowali dwaj Tomasze: Szachowski i Beksi\u0144ski. Za te wybrane przeze mnie odpowiada\u0142 ten drugi. P\u00f3\u017aniej jego audycji s\u0142ucha\u0142em regularnie, tak\u017ce „Romantyk\u00f3w muzyki rockowej”, gdzie prezentowa\u0142 – jak powszechnie wiadomo – new romantic, czyli muzyk\u0119, od kt\u00f3rej troch\u0119 si\u0119 p\u00f3\u017aniej sam odcina\u0142 (jest o tym u Weissa, kt\u00f3ry daje do\u015b\u0107 dok\u0142adny przegl\u0105d gustu TB), przechodz\u0105c z czasem do\u015b\u0107 p\u0142ynnie w bardziej kiczowate rejony rocka gotyckiego. Cho\u0107 sam kicz widzia\u0142 w czym innym – np. w nagraniach The Human League, kt\u00f3rych nie akceptowa\u0142, mimo \u017ce przecie\u017c dyskoteki by\u0142y mu bliskie. S\u0142ucha\u0142em wreszcie przez du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 lat 90. „Tr\u00f3jki pod ksi\u0119\u017cycem”, w kt\u00f3rej grywa\u0142 wszystko po trochu i to wszystko po trochu mo\u017cna znale\u017a\u0107 dzi\u015b na pierwszej p\u0142ycie zestawu Ostatnia Rodzina<\/em>. Druga po\u015bwi\u0119cona jest muzyce powa\u017cnej, kt\u00f3rej s\u0142ucha\u0142 ojciec Beksi\u0144skiego.<\/p>\n

\"Ostatnia_rodzina\"<\/a><\/p>\n

Pisz\u0105c o „zmienianiu \u017cycia”, mam na my\u015bli przede wszystkim incydent z roku 1993, kiedy postanowi\u0142em wydawa\u0107 ze znajomymi gazetk\u0119 „Off” o muzyce progresywnej i psychodelicznej (cho\u0107 mieli\u015bmy o niej stosunkowo mizern\u0105 wiedz\u0119, czerpan\u0105 g\u0142\u00f3wnie z ok\u0142adek p\u0142yt) i pierwszy numer tej\u017ce wys\u0142a\u0142em poczt\u0105 do ulubionego wtedy radiowca. Beksi\u0144ski, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142 j\u0105 wyrzuci\u0107 do kosza i tym samym zako\u0144czy\u0107 szybko \u017cywot zina, przeczyta\u0142 adres na antenie i w ten spos\u00f3b „Off” dosta\u0142 pierwszy zastrzyk czytelnik\u00f3w, a potem przetrwa\u0142 (na antenie by\u0142o o nim jeszcze ze dwa razy) nast\u0119pne cztery lata. Czy bez tego by\u0142bym dziennikarzem? Pewnie tak. Czy jednak by\u0142bym dok\u0142adnie tu, gdzie jestem? Nie s\u0105dz\u0119. <\/p>\n

Czy taki odruch bezinteresownej pomocy i zainteresowania ma\u0142o wa\u017cn\u0105 inicjatyw\u0105 paru amator\u00f3w, na jaki pozwoli\u0142 sobie w stosunku do mnie, m\u00f3g\u0142by si\u0119 przytrafi\u0107 temu Beksi\u0144skiemu z filmu? R\u00f3wnie\u017c nie s\u0105dz\u0119.<\/p>\n

W tym miejscu wa\u017cna uwaga na temat spo\u0142eczno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 skupia\u0142 wok\u00f3\u0142 siebie Beksi\u0144ski, a o kt\u00f3rej powiedzieli mi du\u017co czytelnicy „Offa”. Ot\u00f3\u017c przede wszystkim by\u0142a ona niejednorodna, o czym przekona\u0142em si\u0119, poznaj\u0105c wiele z tych os\u00f3b – z ca\u0142\u0105 r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105 ich zainteresowa\u0144. Czasy ograniczonego dost\u0119pu sprawia\u0142y, \u017ce takich audycji trzymali si\u0119 nie tylko ci, kt\u00f3rzy bezkrytycznie \u0142ykali wszystko, co prowadz\u0105cy gra\u0142, ale te\u017c ci, kt\u00f3rym zgadza\u0142o si\u0119 to z ich gustem jedynie od czasu do czasu. A potem szli w r\u00f3\u017cne strony. Bo cho\u0107 dzi\u015b playlisty takich np. „Romantyk\u00f3w…” to oczywista oczywisto\u015b\u0107, wtedy rzuca\u0142y \u015bwiat\u0142o tak\u017ce na szeroko rozumian\u0105 muzyk\u0119 nowofalow\u0105, co zdarza\u0142o si\u0119 w Polskim Radiu niecz\u0119sto – mo\u017ce u Marka Wiernika, mo\u017ce jeszcze u wspominanego tu wielokrotnie Przemys\u0142awa Mroczka. Z du\u017c\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 muzyki, kt\u00f3r\u0105 TB gra\u0142 w latach 90., czas obszed\u0142 si\u0119 \u017ale. Przyk\u0142ady tego znajdziemy tak\u017ce w filmie i na kompilacji Ostatnia Rodzina<\/em>. Ale daje ona niez\u0142y pogl\u0105d na temat tej mozaiki. Talk Talk s\u0105siaduje z Closterkellerem, Budgie z Joy Division, a Nick Cave z Camelem. Dzi\u015b – \u017ce tak zaryzykuj\u0119 – grupy odbiorc\u00f3w tych wykonawc\u00f3w nie pokrywaj\u0105 si\u0119 ju\u017c tak bardzo jak w\u00f3wczas. Wtedy kogo\u015b trzeba si\u0119 by\u0142o trzyma\u0107 i tym kim\u015b, posiadaj\u0105cym nowe p\u0142yty, a w dodatku jeszcze (jako anglista) potrafi\u0105cym powiedzie\u0107, o czym kto \u015bpiewa, by\u0142 Beksi\u0144ski. Trudno pewnie zapunktowa\u0107 w towarzystwie, puszczaj\u0105c Nights in White Satin<\/em> The Moody Blues (jest na p\u0142ycie, pos\u0142ucha\u0142em po raz setny i jest to znakomity utw\u00f3r, kapitalna orkiestra), ale je\u015bli kto\u015b sobie przypomni, \u017ce ka\u017cd\u0105 z tr\u00f3jkowych audycji ko\u0144czy\u0142 tematem Angela Badalamentiego z wokalem Julee Cruise, mo\u017ce doj\u015b\u0107 do wniosku, \u017ce opinia publiczna \u015bwiata muzycznego AD 2016 czekaj\u0105ca na kolejne wznowienie Badalamentiego na winylu te\u017c by czasem pos\u0142ucha\u0142a.<\/p>\n