{"id":11478,"date":"2016-09-22T16:10:44","date_gmt":"2016-09-22T14:10:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11478"},"modified":"2016-09-22T16:22:09","modified_gmt":"2016-09-22T14:22:09","slug":"denerwujaco-dobre","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/09\/22\/denerwujaco-dobre\/","title":{"rendered":"Denerwuj\u0105co dobre"},"content":{"rendered":"

Za \u0142adna ta ok\u0142adka – mawia\u0142 m\u00f3j dawny redaktor, kt\u00f3rego wszyscy znaj\u0105, wi\u0119c nazwisko zachowam dla siebie. Po czym dodawa\u0142, \u017ce trzeba j\u0105 troch\u0119 popsu\u0107. Bo je\u015bli jest bardzo czysto, estetycznie, ca\u0142kiem r\u00f3wno i w idealnej tonacji kolorystycznej, to nikt nie zwr\u00f3ci uwagi. Nie oceniam w tym momencie ok\u0142adki nowej p\u0142yty Lautbild<\/strong>, czyli kolejnego albumu Paw\u0142a Kulczy\u0144skiego. Cho\u0107 i ta jest odpowiednio nadpsuta, \u017ceby zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119. Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c szkoda mi miejsca na ocen\u0119 ok\u0142adki, bo p\u0142yta jest wystarczaj\u0105co pasjonuj\u0105ca. Poza tym spos\u00f3b my\u015blenia podobny do tego, kt\u00f3re sygnalizowa\u0142y s\u0142owa tajemniczego redaktora, pojawia si\u0119 w muzycznej koncepcji autora p\u0142yty. Mog\u0142a by\u0107 banalnie \u0142adna i niegodna uwagi. <\/p>\n

Teraz b\u0119d\u0105 dwie reklamy, obie bezp\u0142atne. Pierwsza ma charakter ostrze\u017cenia. Wydawca nie wyt\u0142oczy\u0142 tej p\u0142yty w jakim\u015b pot\u0119\u017cnym nak\u0142adzie, a poniewa\u017c jest zbyt dobra, a tekst w ca\u0142o\u015bci pewnie zbyt d\u0142ugi, warto sobie zam\u00f3wi\u0107, zanim doczytacie do ko\u0144ca i zanim 8 pa\u017adziernika dojdzie do kolejnej edycji Targ\u00f3w Wytw\u00f3rni Niezale\u017cnych w warszawskiej Eufemii<\/a>, gdzie j\u0105 wam wykupi\u0105. To jest to ostrze\u017cenie. Sam bym wykupi\u0142, gdybym jeszcze nie mia\u0142.<\/p>\n

Druga reklama (w praktyce w\u0142asna) dotyczy audycji, kt\u00f3r\u0105 dzi\u015b wieczorem w radiowej Dw\u00f3jce b\u0119dziemy z red. Hawrylukiem \u017cegna\u0107 zmar\u0142ego przed tygodniem wybitnego konstruktora syntezator\u00f3w Dona Buchl\u0119. Mniej wok\u00f3\u0142 jego \u015bmierci szumu ni\u017c gdy po\u017cegna\u0142 si\u0119 ze \u015bwiatem Robert Moog, a znaczenie podobne. Syntezatory analogowe s\u0105 wi\u0119c dzi\u015b w temacie, w szczeg\u00f3lno\u015bci konstruktorzy tych\u017ce, a do ich m\u0142odszej generacji zalicza si\u0119 Kulczy\u0144ski, znany te\u017c jako Wilhelm Brass i Tropajn. Tutaj w wersji nieco bardziej, hm, przyst\u0119pnej? Uproszczonej? Tanecznej? <\/p>\n

Jednak tanecznej, powiadacie? Tu szybko napotkacie pewien problem. Jest nim beat, na kt\u00f3rym Kulczy\u0144ski buduje ten sw\u00f3j l\u017cejszy nieco repertuar przedstawiany pod szyldem Lautbild. A nawet ju\u017c sama tzw. stopa. Ot\u00f3\u017c b\u0119ben centralny, kt\u00f3ry pojawia si\u0119 u Kulczy\u0144skiego, jest stop\u0105 sprzed epoki house’owej polerki. Stop\u0105 troch\u0119 bardziej g\u0142uch\u0105 i siermi\u0119\u017cn\u0105, nisk\u0105, ale te\u017c bardziej fizyczn\u0105, analogow\u0105. Bardziej New Order ni\u017c EDM. I ju\u017c sama ta stopa – nieco nadpsuta t\u0105 swoj\u0105 gara\u017cowo\u015bci\u0105 – spycha Lautbild do kategorii projekt\u00f3w, przy kt\u00f3rych stadion wprawdzie nie pota\u0144czy, ale kt\u00f3rych za to bez b\u00f3lu z\u0119b\u00f3w i z zainteresowaniem d\u0142ugo b\u0119dziecie s\u0142ucha\u0107 w domu. Bo i w tej stopie jaki\u015b autorski muzyczny „znak wodny” da si\u0119 wy\u0142apa\u0107.<\/p>\n

Nie opisz\u0119 strony brzmieniowej p\u0142yty Pulsus frequens<\/em> w ca\u0142ej jej r\u00f3\u017cnorodno\u015bci, a ju\u017c na pewno nie lepiej ni\u017c to zrobi\u0142 wczoraj Bartosz Nowicki<\/a>, skoncentruj\u0119 si\u0119 wi\u0119c na koncepcji. Ta igra z bana\u0142em, ale od niego co rusz ucieka. W Believable and Cinematic<\/em> zapuszcza si\u0119 w rejony filmowej elektroniki z lat 80. (Jan Hammer i okolice, epoka DX7), ale w tle ma jak\u0105\u015b dziwn\u0105 sekwencj\u0119 d\u017awi\u0119k\u00f3w, kt\u00f3ra brzmi, jak gdyby zaci\u0105\u0142 si\u0119 kompozytorowi klawisz. W Dishonest Gymnastics<\/em> niby wszystko jest u\u0142o\u017cone jak w klubowym tanecznym utworze elektronicznym – pr\u00f3cz tego, \u017ce jaki\u015b oscylator zdaje si\u0119 nagle rozstraja\u0107. W Poseur<\/em> te\u017c jest blisko banalnego funkuj\u0105cego utworu na parkiet, ale za du\u017co tych zniekszta\u0142conych d\u017awi\u0119k\u00f3w na mocnym pierwszym planie. W Nice Guys Finish Late<\/em> mamy nerwow\u0105 atmosfer\u0119 rodem z nagra\u0144 Suicide. Ko\u0144cowy Misfortune or Mayhem<\/em> to pe\u0142en emocji i najbardziej rozbudowany utw\u00f3r – na mi\u0119kkim triphopowym rytmie dostajemy neurotycznie powracaj\u0105cy d\u017awi\u0119k o charakterystyce cz\u0119stotliwo\u015bciowej syreny alarmowej i histori\u0119, kt\u00f3ra z beztrosk\u0105 zabaw\u0105 nie kojarzy. Tu lekkie spi\u0119trzenie nak\u0142adaj\u0105cych si\u0119 na siebie linii perkusyjnych, tam nieco zbyt mroczna atmosfera. Gdziekolwiek spojrze\u0107, mamy atrakcyjn\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 zepsut\u0105 paroma ruchami ga\u0142ki lub suwaka i brzmienie wyj\u0105tkowe, charakterystyczne dla projekt\u00f3w polskiego artysty, kt\u00f3ry dawno ju\u017c powinien si\u0119 doczeka\u0107 lepszej zagranicznej ekspozycji. Bo oryginalny i sp\u00f3jny \u015bwiat wykreowany przez Kulczy\u0144skiego zas\u0142uguje na uznanie w \u015bwiecie.<\/p>\n

LAUTBILD Pulsus frequens<\/em><\/strong>, BDTA\/Mik.Musik 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n