{"id":1148,"date":"2011-07-18T18:42:12","date_gmt":"2011-07-18T16:42:12","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1148"},"modified":"2011-07-18T22:45:16","modified_gmt":"2011-07-18T20:45:16","slug":"powinnosc-kurdupelka","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/07\/18\/powinnosc-kurdupelka\/","title":{"rendered":"Powinno\u015b\u0107 kurdupelka"},"content":{"rendered":"

Jak by\u0107 mo\u017ce wiecie, nie jestem fanem M\u0119skiego Grania<\/a>. Lubi\u0119, gdy sponsor wy\u0142o\u017cy pieni\u0105dze na koncert albo festiwal, do\u015b\u0107 dobrze znosz\u0119 wyst\u0119py znanych os\u00f3b w reklamach, ale nie kr\u0119ci mnie robienie akcji artystycznych w odpowiedzi na zapotrzebowanie agencji reklamowych – cho\u0107by uczestniczyli w nich moi ulubieni muzycy i cho\u0107by te akcje by\u0142y najlepsze (kreatorzy reklamowi M\u0119skiego Grania zebrali<\/a>, zdaje si\u0119, sporo nagr\u00f3d za ten projekt – gratulacje, bo w ich dziedzinie to majstersztyk). MG to ten ostatni przypadek. Pisa\u0142em<\/a> ju\u017c o ca\u0142ej akcji na swoim drugim blogu. Od tamtej pory wzi\u0119\u0142a udzia\u0142 w tym projekcie chyba z po\u0142owa moich ulubie\u0144c\u00f3w na polskiej scenie, z Pogodno, bra\u0107mi Waglewskimi, Smolikiem, Micha\u0142em Jacaszkiem itd. Do \u017cadnego z nich nie straci\u0142em szacunku. Mam \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, \u017ce niekt\u00f3rym (DJ Eprom, Jacaszek) obecno\u015b\u0107 w MG na pewno wysz\u0142a na dobre – w sensie bardziej masowej rozpoznawalno\u015bci. Wiem, \u017ce koncerty M\u0119skiego Grania cieszy\u0142y si\u0119 wielkim zainteresowaniem i zaanga\u017cowana jest w nie radiowa Tr\u00f3jka, kt\u00f3rej jestem wiernym wsp\u00f3\u0142pracownikiem i s\u0142uchaczem. W dodatku mam \u015bwiadomo\u015b\u0107 tego, \u017ce gdyby dyrektorem artystycznym przedsi\u0119wzi\u0119cia nie by\u0142 Wojciech Waglewski (tutaj <\/a>wywiad – dwuznaczno\u015b\u0107 w pierwszym zdaniu raczej niezamierzona), ca\u0142o\u015b\u0107 na pewno nie osi\u0105gn\u0119\u0142aby takiego poziomu. <\/p>\n

Mimo to nie zmieniam zdania na temat akcji. Nie chc\u0119 w czambu\u0142 pot\u0119pia\u0107, ale g\u0142o\u015bno wyra\u017cam swoj\u0105 w\u0105tpliwo\u015b\u0107. Stawia zbyt du\u017cy akcent na producenta piwa, nawet je\u015bli kuratorem i sprawc\u0105 jest muzyk, pod egid\u0105 komercyjn\u0105 proponuje hierarchi\u0119 autorytet\u00f3w i promuje si\u0119 jako akcja, zacieraj\u0105c jasne granice mi\u0119dzy reklam\u0105 a spontaniczn\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105. Uwa\u017cam, \u017ce pomog\u0142oby jej dyskretne schowanie si\u0119 \u017bywca na poziom zwyk\u0142ego sponsora, zdj\u0119cie z plakat\u00f3w reklamowego liternictwa tej marki, zamiana tego wszystkiego w objazdowy festiwal par excellence. Fisz i Emade dobrze wiedz\u0105, jak takie co\u015b wygl\u0105da, bo swego czasu producenci but\u00f3w przewozili po Polsce hiphopowc\u00f3w w sponsorowanych trasach koncertowych, a przy tym nikt nie musia\u0142 wymy\u015bla\u0107 dla tego jakiej\u015b p\u0142ciowej filozofii i nadyma\u0107.
\nTekst piosenki reklamuj\u0105cej now\u0105 edycj\u0119 „Kobiety nam wybacz\u0105” potraktowa\u0142em do tego stopnia osobi\u015bcie, \u017ce postanowi\u0142em z nim podyskutowa\u0107:<\/p>\n

O rany, jak mi dobrze, o rany jak mi\u0142o
\nI bawi mnie, co robi\u0119, i to kim jestem i kim by\u0142em<\/p><\/blockquote>\n

Cieszy mnie ten ton, ale go nie podzielam. Mnie nie zawsze bawi\u0142o to, kim jestem, a ju\u017c szczeg\u00f3lnie kim by\u0142em. Myli\u0142em si\u0119 wielokrotnie i cieszy mnie to, \u017ce niekt\u00f3re rzeczy zostawi\u0142em za sob\u0105. <\/p>\n

I dobrze by si\u0119 sta\u0142o,
\nGdyby i tobie si\u0119 uda\u0142o.<\/p><\/blockquote>\n

Dzi\u0119kuj\u0119. W tej chwili nie narzekam.<\/p>\n

O Jezu jak mi dobrze, o Jezu jak si\u0119 ciesz\u0119
\nI robi\u0119 to, co lubi\u0119, i robi\u0107 to mi chce si\u0119<\/p><\/blockquote>\n

Tu akurat bardzo mnie cieszy autoironia Waglewskiego. Bo przypomnijcie sobie, co w oryginale Klausa Mitffocha sz\u0142o po „Jezu jak si\u0119 ciesz\u0119”.<\/p>\n

Nie, nie wkurza mnie kolego,
\nGdy si\u0119 te\u017c masz cieszy\u0107 z czego.<\/p><\/blockquote>\n

Nowy singiel M\u0119skiego Grania akurat przesadnie mnie nie rajcuje (fakt, \u017ce poprzedni mnie wkurzy\u0142, a ten ju\u017c nie wywo\u0142uje negatywnych emocji). Wola\u0142bym premierow\u0105 piosenk\u0119 praktycznie dowolnego spo\u015br\u00f3d uczestnik\u00f3w tej zabawy od sk\u0142adaka ze sztucznie wszytym solem fortepianowym po\u015brodku. Za now\u0105 p\u0142yt\u0119 Janerki osobi\u015bcie postawi\u0142bym mu krat\u0119 – niechby nawet – \u017cywca.<\/p>\n

I mo\u017ce zdarzy si\u0119 co\u015b tak niezwyk\u0142ego
\n\u017be b\u0119dziesz sobie i mnie \u017cyczy\u0142 tego samego.<\/p><\/blockquote>\n

\u017bycz\u0119 sobie i Autorowi powy\u017cszych s\u0142\u00f3w tego samego – wolno\u015bci artystycznej i normalnych zasad funkcjonowania na rynku. Sponsor\u00f3w, kt\u00f3rzy chc\u0105 dyskretnie wspiera\u0107, a nie wsp\u00f3\u0142kreowa\u0107. Dziennikarzy, kt\u00f3rzy podchodz\u0105 do artyst\u00f3w z \u017cyczliwo\u015bci\u0105, ale bez schlebiania. W tej ostatniej postawie nawet si\u0119 jako\u015b odnajduj\u0119. A je\u015bli kto\u015b ma jeszcze w\u0105tpliwo\u015bci, co do mojej postawy, to zacytuj\u0119 idola (o nikim wi\u0119cej spo\u015br\u00f3d polskich artyst\u00f3w nie mam w zwyczaju tak m\u00f3wi\u0107) Lecha Janerk\u0119, kt\u00f3ry te\u017c bierze udzia\u0142 w tegorocznej zabawie pod has\u0142em M\u0119skie Granie.<\/p>\n

Go\u0144 s\u0142onia ca\u0142e \u017cycie, go\u0144
\nCho\u0107 on jest wielki, jak to s\u0142o\u0144
\nTwa za\u015b powinno\u015b\u0107 wszelka
\nMimo tej wady kurdupelka
\nBy zawsze w k\u0142opot wprawia\u0107 go<\/p><\/blockquote>\n

A poniewa\u017c moja powinno\u015b\u0107 to r\u00f3wnie\u017c proponowanie jednej p\u0142yty dziennie, dok\u0142adam trzy s\u0142owa na temat nowego Wileya<\/strong>, kt\u00f3rego najpierw skre\u015bli\u0142em, a po dw\u00f3ch-trzech przes\u0142uchaniach uzna\u0142em za niezwykle przyjemn\u0105 konfrontacj\u0119 ze wsp\u00f3\u0142czesnym przemys\u0142em p\u0142ytowym (w tekstach). „100% Publishing” przypomina te\u017c si\u0142\u0119 Wileya-producenta, z jego rozko\u0142ysan\u0105 grime’ow\u0105 rytmik\u0105 i rewelacyjnymi partiami wokalnymi („Numbers In Action” i „Boom Boom Da Na”, a mo\u017ce te\u017c „Up There”, to najwi\u0119ksze hity w tym stylu, jakie s\u0142ysza\u0142em od dawna) mieszaj\u0105cymi charakterystyczne dla Brytyjczyk\u00f3w p\u0142ynne przechodzenie z rapowania w \u015bpiew. Nie\u017ale, jak na cz\u0142owieka, kt\u00f3ry kilka lat temu og\u0142asza\u0142 emerytur\u0119 i zajmowanie si\u0119 tylko produkcj\u0105 dla innych. Natchnienie, jakie da\u0142 mu teoretycznie g\u0142upi w dziedzinie „planowanie kariery” krok z singlem „Wearing My Rolex”, doprowadzi\u0142o do tego, \u017ce radosny, taneczny „To Be Continued” wr\u00f3\u017cy dzi\u015b naprawd\u0119 niez\u0142y ci\u0105g dalszy. A zamiast emerytury mamy najp\u0142odniejszy okres w jego karierze. <\/p>\n

Swoj\u0105 drog\u0105, takie tw\u00f3rcze wykorzystanie niezbyt fortunnych krok\u00f3w to niez\u0142a – i pozytywna – puenta na dzi\u015b, nieprawda\u017c?<\/p>\n

\"\"<\/a>WILEY „100% Publishing”<\/strong>
\nBig Dada 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> od „100% Publishing” do „Your Intuition” – ciurkiem. Potem warto wr\u00f3ci\u0107 na „Wise Man and his Words” – \u015bwietny sampling.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Wiley – Numbers in Action (Radio Edit)<\/a> by Big Dada Sound<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jak by\u0107 mo\u017ce wiecie, nie jestem fanem M\u0119skiego Grania. Lubi\u0119, gdy sponsor wy\u0142o\u017cy pieni\u0105dze na koncert albo festiwal, do\u015b\u0107 dobrze znosz\u0119 wyst\u0119py znanych os\u00f3b w reklamach, ale nie kr\u0119ci mnie robienie akcji artystycznych w odpowiedzi na zapotrzebowanie agencji reklamowych – cho\u0107by uczestniczyli w nich moi ulubieni muzycy i cho\u0107by te akcje by\u0142y najlepsze (kreatorzy reklamowi […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,120,1,7,435,4],"tags":[658,659],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1148"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1148"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1148\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1159,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1148\/revisions\/1159"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1148"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1148"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1148"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}