{"id":11504,"date":"2016-09-26T10:12:52","date_gmt":"2016-09-26T08:12:52","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11504"},"modified":"2016-09-26T10:35:21","modified_gmt":"2016-09-26T08:35:21","slug":"tydzien-mocnych-plyt-kto-na-poczatek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/09\/26\/tydzien-mocnych-plyt-kto-na-poczatek\/","title":{"rendered":"Tydzie\u0144 mocnych p\u0142yt. Kto na pocz\u0105tek?"},"content":{"rendered":"

To b\u0119dzie wyj\u0105tkowy tydzie\u0144 na Polifonii. Same pozytywne rekomendacje. Ale to po pierwsze taki moment w roku, gdy znakomitych p\u0142yt ukazuje si\u0119 bardzo du\u017co. Po drugie, zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce pozytywna recenzja to mniejszy wysi\u0142ek czasowy – nie oznacza \u015bledzenia tak d\u0142ugiej dyskusji, jak ta, kt\u00f3ra rozgorza\u0142a – oczywi\u015bcie przede wszystkim na Facebooku<\/a> – wok\u00f3\u0142 do\u015b\u0107 krytycznego pi\u0105tkowego g\u0142osu o p\u0142ycie Marillion<\/a>. Szczeg\u00f3lnie uj\u0105\u0142 mnie jeden z internaut\u00f3w, kt\u00f3ry napisa\u0142 tak (cytuj\u0119, bo warto, jest w tym jaka\u015b prawda):<\/p>\n

Zasada jest prosta… jak ci si\u0119 nie podoba, to nie s\u0142uchaj. Nie ma obowi\u0105zku. Ale nie musisz zniech\u0119ca\u0107 ludzi, kt\u00f3rym to si\u0119 podoba. P\u0142yta i tak jest ju\u017c sprzedana, wi\u0119c \u017cadna negatywna recenzja niczego nie zmieni. Zreszt\u0105… Lamb Lies Down On Broadway<\/em> czy Wish You Were Here<\/em> te\u017c mia\u0142y wiele recenzji w tym stylu… \u017ce owszem, \u017ce tak, ale lepiej ju\u017c by\u0142o… i o recenzentach dawno ju\u017c nie ma \u015bladu, a p\u0142yty s\u0105 dzi\u015b kultowe. Amen.<\/em><\/p>\n

W sumie wystarczy\u0142oby samo „amen”, \u017ceby zasygnalizowa\u0107 religijny stosunek do tematu. I „jak ci si\u0119 nie podoba, to nie s\u0142uchaj” jako pr\u00f3ba odstraszenia od mieszania si\u0119 w sprawy pewnej wsp\u00f3lnoty. Wystarczy\u0142oby „po recenzentach \u015blad nie zostanie” – pewnie, \u017ce nie zostanie, w ko\u0144cu s\u0105 od tego, \u017ceby \u015blad zosta\u0142 po p\u0142ytach. Wystarczy\u0142oby „i tak si\u0119 sprzeda” – pewnie, nikt nie s\u0142ucha recenzent\u00f3w. Ale to wszystko triki dobrze znane. Sam skupi\u0142bym si\u0119 na zdaniu intryguj\u0105cym, bo najwyra\u017aniej do\u015b\u0107 osobistym: Ale nie musisz zniech\u0119ca\u0107 ludzi, kt\u00f3rym to si\u0119 podoba<\/em>. Jest wyj\u0105tkowo ciekawe, bo sugeruje, \u017ce tym, kt\u00f3rym album si\u0119 spodoba\u0142, mog\u0119 zepsu\u0107 obcowanie z t\u0105 p\u0142yt\u0105, bo nagle wprowadzi\u0142em do dyskusji jak\u0105\u015b inn\u0105 hierarchi\u0119 warto\u015bci. Albo mo\u017ce w og\u00f3le, o zgrozo, jak\u0105\u015b wprowadzi\u0142em. <\/p>\n

Przez ca\u0142y tydzie\u0144 nie b\u0119d\u0119 zniech\u0119ca\u0142 ludzi, kt\u00f3rym si\u0119 podobaj\u0105 p\u0142yty, ale nie dlatego, \u017ceby si\u0119 przypodoba\u0107 autorowi powy\u017cszego komentarza. Przeciwnie – \u017ceby mu otworzy\u0107 horyzonty na albumy, kt\u00f3re wysz\u0142y w ostatnich dniach – czyli w jednym z najlepszych i najgor\u0119tszych premierowych moment\u00f3w roku – i jako\u015bci\u0105 propozycji przewy\u017cszaj\u0105 owo wydawnictwo Marillion. Bo hierarchi\u0119 tworzy wyb\u00f3r i por\u00f3wnanie z innymi. Pierwsza taka p\u0142yta pochodzi z serii niezmordowanej oficyny For Tune (serii sk\u0105din\u0105d zupe\u0142nie nowej, bo granatowej), za kt\u00f3r\u0105 trudno wprawdzie nad\u0105\u017cy\u0107, ale red. H. zwr\u00f3ci\u0142 mi na ni\u0105 uwag\u0119 w ostatniej solowo prowadzonej audycji. To solowy album, kt\u00f3ry nagra\u0142 bli\u017cej mi dot\u0105d nieznany Tomasz Mre\u0144ca<\/strong>. <\/p>\n

Dziewi\u0119\u0107 instrumentalnych utwor\u00f3w, w wi\u0119kszo\u015bci 3-4-minutowych, nagranych przez skrzypka zainteresowanego tu jednak przede wszystkim prostymi, powoli budowanymi i pe\u0142nymi skupienia motywami syntezatorowymi. To kompozycje o bardzo klarownej strukturze, proste, ale przynajmniej cz\u0119\u015bciowo wychodz\u0105ce od improwizacji, wi\u0119c tym bardziej zaskakuje w nich pewno\u015b\u0107 i dojrza\u0142o\u015b\u0107. Czasem idzie w kierunku bardziej g\u0119stych smyczkowych aran\u017cacji (Mirror<\/em>), tu i \u00f3wdzie tworzy muzyk\u0119, kt\u00f3r\u0105 da\u0142oby si\u0119 jeszcze sklasyfikowa\u0107 jako ambient (Grey<\/em>, w sumie te\u017c No. 12<\/em>). Tomasz Mre\u0144ca pracowa\u0142 wcze\u015bniej m.in. z Tomaszem Bednarczykiem i Bartoszem Dziadoszem, wi\u0119c ciekawie dobiera\u0142 sobie muzyczne towarzystwo, jednocze\u015bnie r\u00f3\u017cni\u0105c si\u0119 zasadniczo od obu tych muzyk\u00f3w. Na Land <\/em>jego muzyka wci\u0105ga od pierwszej sekundy. Gdybym by\u0142 filmowcem, po przes\u0142uchaniu utworu Hunter<\/em> ustawi\u0142bym si\u0119 u Mre\u0144cy w kolejce po soundtrack. Bo jest w jego najlepszych utworach co\u015b ekscytuj\u0105co narracyjnego i zarazem adekwatnego do powracaj\u0105cej mody na elektroniczny minimalizm w muzyce filmowej. Powiem wi\u0119cej: je\u015bli w ci\u0105gu paru lat autor tej p\u0142yty nie b\u0119dzie nagrywa\u0142 warto\u015bciowej muzyki ilustracyjnej, to znaczy, \u017ce za bardzo b\u0119dzie go zajmowa\u0107 niezale\u017cna od obrazka tw\u00f3rczo\u015b\u0107 w\u0142asna i na pisanie dla innych nie starcza czasu. <\/p>\n

TOMASZ MRE\u0143CA Land<\/em><\/strong>, For Tune 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n