{"id":11519,"date":"2016-09-27T09:28:26","date_gmt":"2016-09-27T07:28:26","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11519"},"modified":"2016-09-27T09:35:09","modified_gmt":"2016-09-27T07:35:09","slug":"tydzien-mocnych-plyt-jutro-bylo-wczoraj","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/09\/27\/tydzien-mocnych-plyt-jutro-bylo-wczoraj\/","title":{"rendered":"Tydzie\u0144 mocnych p\u0142yt: Jutro by\u0142o wczoraj"},"content":{"rendered":"

Zacz\u0105\u0142em rzeczywi\u015bcie wczoraj: od elektronicznej muzyki o filmowym potencjale. Za par\u0119 dni premiera p\u0142yty S U R V I V E, czyli duetu, kt\u00f3ry stworzy\u0142 muzyk\u0119 do Strange Things<\/em>, a ju\u017c do kupienia niez\u0142y – i do\u015b\u0107 r\u00f3\u017cnorodny – soundtrack Mac Quayle’a z serialu Mr. Robot<\/em>. Co \u0142\u0105czy te wszystkie nowe \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowe? Na pewno inspiracje muzyk\u0105 Johna Carpentera, kt\u00f3ry w latach 70. wypracowa\u0142 pewien model pracy z muzyk\u0105 elektroniczn\u0105 w filmie, na pewno Vangelis (wyda\u0142 w\u0142a\u015bnie nowy album – Rosetta<\/em>), Tangerine Dream i inni. Kto jest dzi\u015b liderem tego zjawiska? Moim zdaniem Pye Corner Audio<\/strong>, inaczej Head Technician, prywatnie Martin Jenkins. Nie wszyscy pewnie kojarz\u0105 nazwisko i pseudonim, du\u017cych nak\u0142ad\u00f3w nie sprzedaje, ale jako\u015b\u0107 wszystkiego, co robi, jest piorunuj\u0105ca.<\/p>\n

Pye Corner Audio lekko wyprzedzi\u0142 ca\u0142\u0105 t\u0119 fal\u0119 zainteresowania minimalistyczn\u0105 elektronik\u0105 ubran\u0105 w pe\u0142ne suspensu i zwykle niezbyt d\u0142ugie formy. Przyszed\u0142 do muzyki elektronicznej od strony biblioteki, czyli poprzez tzw. library music, kt\u00f3r\u0105 ewidentnie zafascynowany by\u0142 przez lata. Obie du\u017ce p\u0142yty – tak\u017ce t\u0119 now\u0105 – wyda\u0142 zreszt\u0105 dla wytw\u00f3rni Ghost Box. Jego dyskografi\u0119 uzupe\u0142nia jednak wiele singli i EP-ek, a do tego kilka kompilacji ze starszym materia\u0142em (seria Black Mill Tapes<\/em>). Od bardzo prostych, ale trafionych brzmieniowo motyw\u00f3w, zwykle mrocznych i przesyconych atmosfer\u0105 SF (czasem – jak na debiucie dla Ghost Box – wprost do niej nawi\u0105zuj\u0105cych poprzez cytaty z Arthura Clarke’a i Ursuli Le Guin), od sennego b\u0142\u0105dzenia w okolicach Boards of Canada, przeszed\u0142 do bardzo ciekawych pr\u00f3b z techno – zreszt\u0105 regularnie do dzi\u015b wychodz\u0105 jego ma\u0142e p\u0142yty o charakterze bardziej nostalgicznym, zanurzonym w przesz\u0142o\u015bci, i bardziej futurystycznym, zagl\u0105daj\u0105cym nie\u015bmia\u0142o na parkiet. Drugi d\u0142ugograj\u0105cy album Stasis<\/em>, kt\u00f3ry si\u0119 w\u0142a\u015bnie ukaza\u0142, sprzedaje si\u0119 r\u00f3wnie szybko co poprzednie (wydawane zwykle w limitowanych nak\u0142adach i w efektownej winylowej formie) wydawnictwa PCA, ale jest ju\u017c troch\u0119 czym innym. Czy raczej – o wszystkim po trochu.<\/p>\n

Jenkins pokazuje si\u0119 tu jako cz\u0142owiek, kt\u00f3ry pos\u0142ucha\u0142 wsp\u00f3\u0142czesnej muzyki filmowej i pr\u00f3buje zrobi\u0107 ciekawiej to, czym si\u0119 na co dzie\u0144 zajmuj\u0105 Mac Quayle, S U R V I V E czy Cliff Martinez. Brzmieniowo zagl\u0105da na podobne terytoria, ale jak zwykle opakowuje to brzmienie w znacznie bardziej klarown\u0105 – po staro\u015bwiecku – struktur\u0119. Pokazuje jedno z najciekawszych swoich nagra\u0144 w og\u00f3le, nawi\u0105zuj\u0105ce do Kraftwerk wokoderowe Lost Ways<\/em>, kt\u00f3re dla ca\u0142ej nowej fali syntezatorowej mog\u0142oby by\u0107 hymnem, oraz \u015bwietny Autonomization<\/em>, kt\u00f3ry przynosi – mam wra\u017cenie – d\u017awi\u0119ki automatu perkusyjnego podobnego do tego u\u017cywanego na Floodland<\/em> przez Andrew Eldritcha (Sisters of Mercy). Uda\u0142o mi si\u0119 ustali\u0107, \u017ce to Yamaha RX 5 robi\u0142a wtedy za Doktora Avalanche w zespole. To nie by\u0142by zreszt\u0105 pierwszy instrument vintage, jakiego u\u017cywa\u0142 Jenkins. <\/p>\n

At the Heart of Stasis<\/em> to z kolei co\u015b w rodzaju soundtracku z B-klasowego filmu akcji z lat 80. w wersji poprawionej. Czyli klasyczny kierunek u m\u0142odszych (taki zupe\u0142nie m\u0142ody to brytyjczyk ju\u017c nie jest) producent\u00f3w elektroniki. W Ganzfeld Attack <\/em>Jenkins wchodzi na terytorium techno. Zaraz potem odnajduje si\u0119 doskonale w formule delikatniejszej (A Chance?<\/em>), ale zawsze pozbawionej s\u0142odyczy, kt\u00f3ra niestety wylewa si\u0119 dzi\u015b z nagra\u0144 klasyk\u00f3w (w tym Vangelisa na nowej p\u0142ycie). Za to do Carpentera z jego sposobem budowania napi\u0119cia nawi\u0105zuj\u0105cej \u015bwietnie parokrotnie (np. Pulse Threshold<\/em>). Pye Corner Audio urzeka na tle innych dopracowaniem kompozycji, a zarazem sam\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 charakterystyk\u0105 utwor\u00f3w, kt\u00f3re zawsze brzmi\u0105 nieco retro. By\u0107 mo\u017ce to jest dzi\u015b uniwersalna metoda na granie muzyki elektronicznej: to, co nowoczesne, postarza\u0107. W ko\u0144cu nie od dzi\u015b wiadomo, \u017ce lepsze wizje jutra by\u0142y wczoraj.<\/p>\n

W ka\u017cdym razie wi\u0119kszej porcji muzyki Pye Corner Audio – i z nowej p\u0142yty, i z tych starszych – mo\u017cna oczekiwa\u0107 noc\u0105 z dzi\u015b na jutro w radiowej Tr\u00f3jce, w ramach 202. wydania HCH. <\/p>\n

PYE CORNER AUDIO Stasis<\/em><\/strong>, Ghost Box 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n