{"id":11699,"date":"2016-10-18T09:13:22","date_gmt":"2016-10-18T07:13:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11699"},"modified":"2016-10-18T10:03:56","modified_gmt":"2016-10-18T08:03:56","slug":"ale-przeciez-to-nie-jest-hip-hop-w-ogole","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/10\/18\/ale-przeciez-to-nie-jest-hip-hop-w-ogole\/","title":{"rendered":"Ale przecie\u017c to nie jest hip-hop w og\u00f3le"},"content":{"rendered":"

Gdy mnie pytaj\u0105, czy by\u0142em fanem Boba Dylana, odpowiadam, \u017ce nie do ko\u0144ca. Ale gdyby mnie zapytali, czy doceniam jego wp\u0142yw na muzyk\u0119 rozrywkow\u0105, odpowiedzia\u0142bym, \u017ce go podziwiam. St\u0105d moja niedawna radiowa uwaga o Dylanie jako o ameryka\u0144skim Szekspirze – tw\u00f3rcy pewnego \u017celaznego repertuaru. Nie trzeba daleko si\u0119ga\u0107, \u017ceby zaobserwowa\u0107 wp\u0142yw Dylana na rzeczywisto\u015b\u0107. W\u0142\u0105czacie na przyk\u0142ad p\u0142yt\u0119 Danny’ego Browna<\/strong>, \u015bwie\u017c\u0105 i znakomit\u0105, a tam w utworze numer trzy dostajecie na pocz\u0105tek fraz\u0119 You know I’m living like a rolling stone<\/em>, kt\u00f3rej bez Dylana nikt by pewnie nie rozumia\u0142 ani nie u\u017cywa\u0142. Dalej Danny Brown rapuje tak:
\n
\nFeeling like I got money
\nKnow I’m just nigga rich
\nEven if she fuck me
\nI still know life a bitch<\/em><\/p>\n

A to \u015bwiadczy o tym, \u017ce realistycznie ocenia swoje miejsce w szeregu. Do najpopularniejszych tw\u00f3rc\u00f3w hip-hopu nie nale\u017cy, o czym przypomina aktualne 77. miejsce na li\u015bcie „Billboardu”, ale dzi\u015b taki Kanye West mo\u017ce mu wi\u0105za\u0107 sznurowad\u0142a. Danny Brown w barwach elektronicznego Warpa nagra\u0142 p\u0142yt\u0119-rakiet\u0119, wype\u0142nion\u0105 intensywnymi beatami i dojrza\u0142ym stylem wokalnym, kt\u00f3ry w zestawieniu z do\u015b\u0107 wysokim tembrem g\u0142osu (w Downward Spiral<\/em> wita nas niczym Les Claypool – wraca w podobnym stylu m.in. w Goldust<\/em>) mo\u017ce robi\u0107 wra\u017cenie lekkiego natr\u0119ctwa. Zbi\u0107 to wra\u017cenie mo\u017cna w jeden spos\u00f3b: jecha\u0107 do przodu, nie gubi\u0105c tempa przez ca\u0142e 46 minut i mno\u017c\u0105c pomys\u0142y. „To ju\u017c nie jest hip-hop” – odpisa\u0142 mi kto\u015b na Twitterze, gdy wrzuci\u0142em tam klip z tej p\u0142yty. Ot\u00f3\u017c jest to hip-hop, co wi\u0119cej – jest to hip-hop w najlepszej postaci, jak\u0105 zdarzy\u0142o mi si\u0119 s\u0142ysze\u0107 w tym roku: zapraszaj\u0105cej do \u015brodka, w\u0142\u0105czaj\u0105cej ca\u0142ymi gar\u015bciami inne gatunki, oszcz\u0119dnie dozuj\u0105cej go\u015bci – cho\u0107 jest Kendrick Lamar w jednym z najbardziej rozbudowanych fragment\u00f3w albumu Really Dow<\/em>. W tym samym utworze mamy zreszt\u0105 przechwa\u0142ki Browna dotycz\u0105ce dawnego \u017cycia ze sprzeda\u017cy kokainy (zawsze by\u0142 przodownikiem: Now I sell out all my shows \/ Used to sell out all my blow<\/em>) i opisy scen raczej dla doros\u0142ych. Wi\u0119c tutaj to raczej nawet blisko rapowego mainstreamu. <\/p>\n

Mitologia hiphopowa pojawia si\u0119 tu cz\u0119\u015bciej, ale zwykle w krzywym zwierciadle. We\u017amy \u015bwietny Ain’t It Funny<\/em> – kawa\u0142ek o narkotykach, kt\u00f3rych jest tyle, \u017ce trzeba wynaj\u0105\u0107 kolejk\u0119 g\u00f3rsk\u0105, a krew z nosa leci na czerwone dywany (Nose bleeds red carpets \/ But it just blend in \/ Snapping pictures \/ Feeling my chest being sunk in<\/em>). W Get Hi <\/em>upalony Brown s\u0142ucha p\u0142yt jazzowych. S\u0105 i pieni\u0105dze, jest przemoc (When It Rain<\/em>), ale wszystkie te stereotypowe tematy ma\u0142o by mnie interesowa\u0142y, gdyby nie klasa i spos\u00f3b podania. <\/p>\n