{"id":11722,"date":"2016-10-21T09:15:39","date_gmt":"2016-10-21T07:15:39","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11722"},"modified":"2016-10-21T09:44:39","modified_gmt":"2016-10-21T07:44:39","slug":"gra-w-piki-daje-wyniki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/10\/21\/gra-w-piki-daje-wyniki\/","title":{"rendered":"Gra w piki daje wyniki"},"content":{"rendered":"

To nie takie piki, jak w karcianym powiedzeniu. Po prostu w podr\u00f3\u017cy w poszukiwaniu nowych brzmie\u0144 g\u00f3ry Pamiru czy Kakszaa\u0142u wydaj\u0105 si\u0119 ostateczn\u0105 granic\u0105. I szczytem szczyt\u00f3w, bior\u0105c pod uwag\u0119 wysoko\u015bci tego, o czym jeszcze niedawno uczono u nas jako o Piku Pobiedy, Piku Lenina i Piku Komunizmu. Wygl\u0105da wi\u0119c na to, \u017ce zapuszczaj\u0105c si\u0119 w bardzo ma\u0142o znane muzycznie rejony Tad\u017cykistanu i Kirgistanu krakowski festiwal Unsound przekroczy\u0142 ostatni\u0105 granic\u0119 i osi\u0105gn\u0105\u0142 szczyt szczyt\u00f3w w si\u0119ganiu po inspiracje coraz bardziej odleg\u0142e. Z tej okazji wyj\u0105tkowo odwiedzi\u0142em Krak\u00f3w nie na ko\u0144cu imprezy (kt\u00f3ry to koniec ci\u0105gle przed nami), tylko na pocz\u0105tku. Jeszcze nigdy Unsound, \u015bwiatowy festiwal<\/a> sk\u0105din\u0105d, nie by\u0142 tak blisko muzyki \u015bwiata. No ale pami\u0119tacie pewnie has\u0142o Dislocation i tegoroczne historie przejazdu Unsoundu po rejonach mniej uprzywilejowanych? Je\u015bli nie, to cz\u0119\u015b\u0107 jest pod wy\u017cej wklejonym linkiem. A je\u015bli tak, to dalej napisz\u0119 jeszcze par\u0119 s\u0142\u00f3w…<\/p>\n

Straci\u0142em ryzykowny z za\u0142o\u017cenia wyst\u0119p Ordo Sakhna z Moritzem von Oswaldem (wtajemniczeni m\u00f3wi\u0105, \u017ce grali troch\u0119 obok siebie – ale jak m\u00f3wi\u0105 w Kirgistanie: no risk, no fun<\/em>) na otwarcie imprezy, ale za to zd\u0105\u017cy\u0142em na poranny wtorkowy wyst\u0119p Samo<\/strong>. Grupy, kt\u00f3ra zdefiniowa\u0142a tegoroczne do\u015bwiadczenie festiwalowe: prawie nie istnieje w sieci, wprawdzie dzia\u0142a od lat, ale „lubi j\u0105” na FB 695 os\u00f3b, a przy tym pochodzi z kraju, kt\u00f3ry wprawdzie nie nale\u017cy ju\u017c do ZSRR, ale w rankingach pa\u0144stw demokratycznych znajduje si\u0119 gdzie\u015b daleko, za to nie\u017ale wypada w rankingach przest\u0119pstw narkotykowych i nie tylko geograficznie kojarzy si\u0119 z Afganistanem. Co do grupy muzyk\u00f3w z Pamiru mia\u0142em wi\u0119c pewne podejrzenia, \u017ce pachnie\u0107 b\u0119d\u0105 pa\u0144stwowo sankcjonowan\u0105 muzyczn\u0105 cepeli\u0105, tymczasem okazali si\u0119 DIY (te cha\u0142upniczo kopiowane CD-ry!) do tego stopnia, \u017ce tradycj\u0119 lament\u00f3w, kt\u00f3r\u0105 przywie\u017ali do Krakowa, w du\u017cej mierze tworz\u0105 sami – bo jest to tradycja \u017cywa, niezak\u0142\u00f3cona akademickim porz\u0105dkiem, a lider grupy, zapytany o to, czy instrumenty robi na podstawie jakiej\u015b dokumentacji, czy wiedzy przodk\u00f3w, odpowiada, \u017ce tak po prostu. Instrument\u00f3w – strunowych, smyczkowych i perkusyjnych – przywie\u017ali ca\u0142\u0105 gam\u0119, \u015bpiewaj\u0105c przy tym nie\u017ale i wci\u0105gaj\u0105c publiczno\u015b\u0107 w swoje granie o specyficznej rytmice – tu perkusista spogl\u0105da ca\u0142y czas na pozosta\u0142ych muzyk\u00f3w, dobudowuj\u0105c swoj\u0105 parti\u0119 w rytmicznym unisonie. <\/p>\n

Mam wra\u017cenie, \u017ce ze strony festiwalu to forma powiedzenia: A teraz sprowadzimy wam wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rzy – cho\u0107 nie b\u0119d\u0105, jak przed rokiem, jedn\u0105 wielk\u0105 niespodziank\u0105 – oka\u017c\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie nieznani, tajemniczy.<\/p>\n

Wieczorem tego samego dnia (wtorek) Samo zagrali z Kub\u0105 Zio\u0142kiem<\/strong>, kt\u00f3ry nie doda\u0142 mo\u017ce jakiej\u015b nowej jako\u015bci swoj\u0105 gr\u0105 na gitarze czy dogrywanym „terenowym” t\u0142em, ale z pewno\u015bci\u0105 te\u017c nie zepsu\u0142 tego, co by\u0142o dobre. Wpisa\u0142 si\u0119 w konwencj\u0119 w spos\u00f3b naturalny – i vice versa. By\u0142o nawet – je\u015bli si\u0119 nie myl\u0119 – zgrabne podej\u015bcie do utworu Zio\u0142ka (bodaj Melodia<\/em>), kt\u00f3ry te\u017c wpisa\u0142 si\u0119 w naturalny spos\u00f3b w delikatn\u0105 do\u015b\u0107 stylistyk\u0119 koncertu. Podobnie nast\u0119pnego dnia, gdy m\u0142odziutki wirtuoz komuzu Askat Jetigen z Kirgistanu wpasowywa\u0142 si\u0119 z ludowymi piosenkami i pasa\u017cami solowymi w miejsca, kt\u00f3re przygotowali dla niego Robert Lippok i Lillevan, kt\u00f3rzy do projektu Gletschermusik<\/em> nagrywali, a p\u00f3\u017aniej przetwarzali d\u017awi\u0119ki topniej\u0105cych lodowc\u00f3w Azji \u015arodkowej. Najbardziej uniwersalna z tego wszystkiego wydawa\u0142a si\u0119 – co ciekawe – owa wirtuozeria. Cho\u0107 trzeba przyzna\u0107, \u017ce w \u015brod\u0119 wieczorem wra\u017cenie z poranka nieco zag\u0142uszy\u0142a \u015bwietna Kaitlyn Aurelia Smith z walizkow\u0105 Buchl\u0105 w zaskakuj\u0105co popowej (im bli\u017cej ko\u0144ca, tym bardziej) wersji – przynajmniej w zestawieniu z ostatnimi nagraniami. <\/p>\n

Otwarcie na Wsch\u00f3d by\u0142o pe\u0142ne, bo towarzyszy\u0142 mu panel o instrumentach z Azji \u015arodkowej, a tak\u017ce ciekawa pogadanka o przewagach radzieckiej technologii, kt\u00f3r\u0105 zafundowa\u0142 do\u015b\u0107 profesjonalnemu gronu widz\u00f3w i artyst\u00f3w konstruktor syntezatora Polivoks. Wypatrzy\u0142em na panelu m\u0142odego cz\u0142owieka w blokowo-radzieckiej kreacji w stylu Goshy Rubchinskiego (kolega mi wyja\u015bni\u0142, na czym to polega, st\u0105d wiem), co zapowiada\u0142o jakie\u015b dalsze podr\u00f3\u017ce na Wsch\u00f3d, ale ja po ledwie dw\u00f3ch dniach musia\u0142em wraca\u0107 z \u017cegnaj\u0105cego (z klas\u0105) Wajd\u0119 Krakowa do Warszawy. <\/p>\n

Jeszcze jedna impresja: pierwszych pi\u0119tna\u015bcie minut koncertu duetu Xylouris White<\/strong> na Unsoundzie sprawi\u0142o, \u017ce natychmiast pobieg\u0142em po p\u0142yt\u0119. S\u0142ysza\u0142em wcze\u015bniej jakie\u015b nagrania, ale kompozycje perkusisty Jima White’a (z moich ulubie\u0144c\u00f3w Dirty Three) i lutnisty George Xylourisa (jego nagra\u0144 wcze\u015bniej nie zna\u0142em), cho\u0107 wpadaj\u0105 nieuchronnie w pewn\u0105 brzmieniow\u0105 monotoni\u0119, nios\u0105 nieprawdopodobny \u0142adunek emocji, a przy tym maj\u0105 bardzo precyzyjn\u0105 konstrukcj\u0119. Bo trzeba by\u0142o popracowa\u0107 nad aran\u017cacj\u0105, \u017ceby nie brakowa\u0142o innych instrument\u00f3w. Wa\u017cny jest te\u017c pot\u0119\u017cny, g\u0142\u0119boki g\u0142os Greka, kt\u00f3ry przypomina, \u017ce za jednym obecnym u nas Jorgosem Skoliasem czai si\u0119 w kraju Zeusa (i Syrizy) ca\u0142a niesamowita tradycja \u015bpiewu. Te formy tutaj to zn\u00f3w bardziej pie\u015bni ni\u017c piosenki (cho\u0107 wywo\u0142uj\u0105 nowofalowe skojarzenia z Pere Ubu przeniesionym w er\u0119 mitologii – jaki\u015b Peres Ubos powiedzmy), ale o czym s\u0105 – nie wiem, wy\u0142apuj\u0119 g\u0142\u00f3wnie rymy. Krete\u0144ska lutnia okaza\u0142a si\u0119 w ka\u017cdym razie instrumentem o bardzo mocnym brzmieniu, cho\u0107 ca\u0142y czas jeszcze ciekawie korespondowa\u0142a na Unsoundzie z popisami Tad\u017cyk\u00f3w na innych archaicznych strunowcach. Troch\u0119 niechronologicznie o tym wszystkim opowiadam, ale mo\u017cecie zajrze\u0107 do programu, je\u015bli chcecie po kolei, prawda? Kto tam teraz gra? <\/p>\n

Po zakupie p\u0142yty oczywi\u015bcie na koncerty wr\u00f3ci\u0142em, spogl\u0105daj\u0105c chy\u0142kiem na ok\u0142adk\u0119. I w tym momencie zda\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce zosta\u0142 mi jeszcze jeden pik – Black Peak<\/em>, bo taki tytu\u0142 nosi album Xylouris White*. I tak oto – mimo kr\u00f3tkiego pobytu na miejscu – mog\u0142em kawa\u0142ek tegorocznego Unsoundu zabra\u0107 na wynos, do domu.<\/p>\n

XYLOURIS WHITE Black Peak<\/em><\/strong>, Bella Union 2016, 7\/10 <\/strong><\/p>\n