{"id":11947,"date":"2016-11-22T15:47:00","date_gmt":"2016-11-22T14:47:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11947"},"modified":"2016-11-22T15:50:02","modified_gmt":"2016-11-22T14:50:02","slug":"ratunku-plyta-mnie-slucha","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/11\/22\/ratunku-plyta-mnie-slucha\/","title":{"rendered":"Ratunku, p\u0142yta mnie s\u0142ucha!"},"content":{"rendered":"

Kiedy zbyt d\u0142ugo patrzysz w otch\u0142a\u0144, otch\u0142a\u0144 zaczyna patrze\u0107 w ciebie. Dzisiejszy wpis nie b\u0119dzie jednak k\u0105cikiem aforyzm\u00f3w, tylko ilustracj\u0105 problemu opisanego w poprzednim zdaniu przez Friedricha Nietzschego. Ot\u00f3\u017c niekt\u00f3re fragmenty mrocznej i kontemplacyjnej p\u0142yty X-Navi:et<\/strong> brzmi\u0105 troch\u0119 tak, jak gdyby to wpatrywanie si\u0119 w pustk\u0119 autor chcia\u0142 prze\u0142o\u017cy\u0107 na muzyk\u0119. Cho\u0107 nie jest to bynajmniej wszystko, czym album Technosis <\/em>b\u0119dzie was w stanie zainteresowa\u0107 i zaskoczy\u0107. Jest to przede wszystkim kolejna p\u0142yta (po tych cho\u0107by<\/a>), kt\u00f3ra bardzo skutecznie myli s\u0142uch.<\/p>\n

Ju\u017c pot\u0119\u017cne basowe brzmienie w pierwszym utworze, Matnia<\/em>, to nie syntezatory, tylko jakie\u015b egzotyczne instrumenty perkusyjne. Bo warto tu przypomnie\u0107, \u017ce toru\u0144ski muzyk i etnolog Rafa\u0142 Iwa\u0144ski (to on wyst\u0119puje pod enigmatycznym szyldem X-Navi:et) sw\u00f3j zestaw perkusyjny buduje konsekwentnie w oparciu o przer\u00f3\u017cne instrumenty pochodz\u0105ce z daleka – afryka\u0144skie czy azjatyckie. Wykorzystuje je do tworzenia muzyki, kt\u00f3r\u0105 najog\u00f3lniej mo\u017cna by opisa\u0107 jako postindustrialn\u0105, czyli d\u017awi\u0119k\u00f3w towarzysz\u0105cych \u015bwiatu po upadku wsp\u00f3\u0142czesnej cywilizacji. Ten motyw towarzyszy stale Iwa\u0144skiemu, kt\u00f3ry czy to w dzia\u0142aniach solowych, czy na przyk\u0142ad w duecie Kapital (z Kub\u0105 Zio\u0142kiem) odnosi si\u0119 regularnie do Williama S. Burroughsa, mi\u0142ego memu sercu g\u0142osiciela r\u00f3\u017cnych dekadenckich prawd. Ta, kt\u00f3ra zosta\u0142a mottem niniejszej p\u0142yty, te\u017c m\u00f3wi o ko\u0144cu i te\u017c pochodzi od Burroughsa: Nie, nie widz\u0119 nadziei na zbawienie w maszynie, w maszynach, technologii czy maszynach licz\u0105cych, kt\u00f3re s\u0105 w r\u0119kach rz\u0105dz\u0105cych obecnie na planecie jednostek i grup<\/em>. (Cytat ten pochodzi z rozmowy z WSB drukowanej w „Literaturze na \u015awiecie”).<\/p>\n

Dla uzupe\u0142nienia dodajmy, \u017ce William S. Burroughs (o kt\u00f3rym sporo swego czasu pisa\u0142em<\/a>) by\u0142 wnukiem wielkiego pioniera produkcji maszyn licz\u0105cych w Ameryce. Wiedzia\u0142 co\u015b na ten temat. A zarazem mia\u0142 dzi\u0119ki temu rodzinnemu biznesowi pieni\u0105dze na artystyczne \u017cycie.<\/p>\n