{"id":1199,"date":"2011-08-09T16:56:55","date_gmt":"2011-08-09T14:56:55","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1199"},"modified":"2011-08-09T16:56:55","modified_gmt":"2011-08-09T14:56:55","slug":"retrowtorek-punkt-przelomu","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/08\/09\/retrowtorek-punkt-przelomu\/","title":{"rendered":"Retrowtorek: Punkt prze\u0142omu"},"content":{"rendered":"

Par\u0119 s\u0142\u00f3w o Offie przy kolejnej okazji, bo zgodnie z wtorkow\u0105 wakacyjn\u0105 tradycj\u0105 chcia\u0142bym zostawi\u0107 tu kolejn\u0105 rekomendacj\u0119 starszej p\u0142yty. W\u0142a\u015bciwie m\u00f3g\u0142bym jej nie opatrywa\u0107 \u017cadnymi bie\u017c\u0105cymi komentarzami, ale przecie\u017c co\u015b sprawi\u0142o, \u017ce mi si\u0119 przypomnia\u0142a. Dok\u0142adniej nawet: dwie sytuacje. Pierwsza mia\u0142a miejsce dwa tygodnie temu, gdy pisa\u0142em \u00a0do papierowego wydania o nowym Brianie Eno (troch\u0119 cienki jak na geniusza, ale jest par\u0119 moment\u00f3w) i o nowym Johnie Mausie (by\u0142o r\u00f3wnie\u017c tutaj<\/a>, je\u015bli kto\u015b dot\u0105d nie \u015bledzi\u0142). Nagle nasz\u0142a mnie my\u015bl, \u017ce gdybym pr\u00f3bowa\u0142 znale\u017a\u0107 punkt znajduj\u0105cy si\u0119 na muzycznej mapie dok\u0142adnie pomi\u0119dzy moimi ulubionymi piosenkowymi p\u0142ytami Eno a retro-nowofalow\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 Mausa, to by\u0142aby to grupa Magazine<\/strong>.<\/p>\n

Drugi moment, gdy sobie o nich przypomnia\u0142em, to by\u0142 (jednak Off!) koncert Public Image Ltd. Czyli podr\u00f3\u017c w czasie do \u017ar\u00f3de\u0142 nowej fali. \u0179r\u00f3de\u0142? No, niezupe\u0142nie. Byli tacy, kt\u00f3rzy zd\u0105\u017cyli si\u0119 nauczy\u0107 punka od Johnny’ego Rottena i jeszcze wyprzedzi\u0107 to, co za chwil\u0119 zrobi\u0142 jako John Lydon. Je\u015bli kto\u015b my\u015bli, \u017ce kiedy\u015b trendy w muzyce zmienia\u0142y si\u0119 co dziesi\u0119\u0107 lat, a nie co pi\u0119\u0107 minut, jak dzi\u015b, w przyk\u0142adzie Magazine znajdzie pi\u0119kn\u0105 ilustracj\u0119 tego, \u017ce zawsze dzia\u0142o si\u0119 to b\u0142yskawicznie. Ot\u00f3\u017c jak wiadomo Howard Devoto za\u0142o\u017cy\u0142 (z Pete’em Shelleyem) punkow\u0105 grup\u0119 Buzzcocks po tym, jak zobaczyli jeden z pierwszych koncert\u00f3w Sex Pistols, zim\u0105 roku 1976. Po czterech miesi\u0105cach (!) grali ju\u017c debiutancki koncert – jako support Sex Pistols, kt\u00f3rych sami \u015bci\u0105gn\u0119li do Manchesteru. A po kolejnych sze\u015bciu Devoto by\u0142 ju\u017c liderem swojej nowej formacji Magazine, kt\u00f3ra jeszcze przed ko\u0144cem roku (zanim Pistolsi wydali „Never Mind…”) zd\u0105\u017cy\u0142a w\u0142\u0105czy\u0107 do sk\u0142adu klawiszowca, a zanim ukaza\u0142 si\u0119 pod koniec 1978 roku pierwszy album Public Image Ltd., grali ju\u017c co\u015b, co z powodzeniem mo\u017cna by\u0142o okre\u015bli\u0107 jako post-punk. W ka\u017cdym razie, jak pisze Jon Savage w czerwcu 1978: „to nie by\u0142 ju\u017c punk”. Zajrzyjmy do jego recenzji z pisma „Sounds”:<\/p>\n

So Devoto doesn’t only swim against the tide but he also wants to walk on the water at the same time. This is not at all endearing, as neither is Devoto’s much-publicised and undoubted aloofness. Because, quite simply, the grandioseness and extravagance of the music, superficially reminiscent of Roxy Music’s third and fourth albums in certain details of construction and intent, is not de rigeur these days, when current fashions lie elsewhere.<\/p><\/blockquote>\n

Debiutanckie „Real Life” by\u0142o moim zdaniem najlepsz\u0105 p\u0142yt\u0105 tej formacji. „Definitive Gaze” – jednym z najciekawszych utwor\u00f3w z gatunku „wyprzedzaj\u0105ce sw\u00f3j czas”. Punkow\u0105 energi\u0119 \u0142\u0105czy\u0142 z zaskakuj\u0105cym wyrafinowaniem kompozycji, a melodyjna linia syntezatora stanowi\u0142a pomost wi\u0105\u017c\u0105cy ca\u0142o\u015b\u0107 z rockiem progresywnym i elektronicznym. R\u00f3wnie znakomita jest reszta strony „A” – kapitalne piosenki „My Tulpa” i „Shot by Both Sides” (grana p\u00f3\u017aniej prze Radiohead i Jarvisa Cockera) oraz ju\u017c po prostu punkowy „Recoil”. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 nagra\u0144 zapowiada\u0142a lata 80., now\u0105 fal\u0119 i nowy romantyzm. Potwierdzeniem by\u0142y zreszt\u0105 dalsze losy cz\u0142onk\u00f3w Magazine. Howard Devoto nagra\u0142 syntezatorowy album solo z pomoc\u0105 klawiszowca Dave’a Formula, a potem najpi\u0119kniejsz\u0105 piosenk\u0119 na p\u0142ycie This Mortal Coil, wreszcie za\u0142o\u017cy\u0142 niedoceniony duet Luxuria. Karier\u0119 i ewolucj\u0119 basisty Barry’ego Adamsona \u015bwietnie dokumentuj\u0105 p\u0142yty solowe i nagrania z Nickiem Cave’em. A sam Dave Formula do\u0142\u0105czy\u0142 do sk\u0142adu grupy Visage, podobnie zreszt\u0105 jak nie\u017cyj\u0105cy dzi\u015b gitarzysta John McGeoch, kt\u00f3ry p\u00f3\u017aniej dzia\u0142a\u0142 jeszcze u boku Siouxsie Sioux i… Lydona w PiL. \u017beby tak puent\u0105 dobrn\u0105\u0107 do przedwczorajszego koncertu na Offie.<\/p>\n

Gdyby nie par\u0119 nudziarsko-rockowych moment\u00f3w („Burst”), by\u0142aby p\u0142yta na 10. Ale i tak trzeba, po prostu trzeba j\u0105 zna\u0107. Bo gdyby\u015bcie j\u0105 wyci\u0105gn\u0119li z historii muzyki popularnej, mog\u0142oby si\u0119 posypa\u0107 kilka jej ca\u0142kiem znacz\u0105cych p\u00f3\u0142ek.<\/p>\n

\"\"<\/a>MAGAZINE „Real Life”<\/strong>
\nVirgin 1978
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Definitive Gaze”, „Shot by Both Sides”, „The Light Pours Out of Me”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Magazine : Definitive Gaze<\/a> by juliettinette<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Par\u0119 s\u0142\u00f3w o Offie przy kolejnej okazji, bo zgodnie z wtorkow\u0105 wakacyjn\u0105 tradycj\u0105 chcia\u0142bym zostawi\u0107 tu kolejn\u0105 rekomendacj\u0119 starszej p\u0142yty. W\u0142a\u015bciwie m\u00f3g\u0142bym jej nie opatrywa\u0107 \u017cadnymi bie\u017c\u0105cymi komentarzami, ale przecie\u017c co\u015b sprawi\u0142o, \u017ce mi si\u0119 przypomnia\u0142a. Dok\u0142adniej nawet: dwie sytuacje. Pierwsza mia\u0142a miejsce dwa tygodnie temu, gdy pisa\u0142em \u00a0do papierowego wydania o nowym Brianie Eno […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31,682,634,106],"tags":[683],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1199"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1199"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1199\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1293,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1199\/revisions\/1293"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1199"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1199"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1199"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}