{"id":1201,"date":"2011-07-26T16:52:42","date_gmt":"2011-07-26T14:52:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1201"},"modified":"2011-07-26T16:56:01","modified_gmt":"2011-07-26T14:56:01","slug":"retrowtorek-amy-a-my","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/07\/26\/retrowtorek-amy-a-my\/","title":{"rendered":"Retrowtorek: Amy a my"},"content":{"rendered":"

Namno\u017cy\u0142o si\u0119 ostatnio samozwa\u0144czych prorok\u00f3w zag\u0142ady. Po \u015bmierci Amy Winehouse<\/strong> ka\u017cdy komentator \u017cycia spo\u0142ecznego uwa\u017ca za stosowne przypomnie\u0107, \u017ce „a nie m\u00f3wi\u0142em?”. Kiedy wi\u0119c rano w TVN24 m\u00f3j ulubiony Jaros\u0142aw Ku\u017aniar zada\u0142 mi pytanie o to, co powinni\u015bmy jeszcze wiedzie\u0107 o Amy, a o czym si\u0119 w ci\u0105gu tych ostatnich dni nie m\u00f3wi\u0142o, nie\u015bmia\u0142o zasugerowa\u0142em… muzyk\u0119.<\/p>\n

Zamiast wi\u0119c si\u0119ga\u0107 po w\u0142asne wizje \u017cycia osobistego Amy, postanowi\u0142em zajrze\u0107 do archiwum i sprawdzi\u0107, co pisa\u0142em w swoim czasie po wyj\u015bciu albumu „Back to Black”, kt\u00f3ry – warto to dzi\u015b przypomnie\u0107 – mia\u0142 w Polsce dwie premiery. Jedn\u0105, w\u0142a\u015bciw\u0105, prawie niezauwa\u017con\u0105. I drug\u0105, w tzw. polskiej cenie, kt\u00f3ra ukaza\u0142a si\u0119 ju\u017c po sukcesach albumu na Zachodzie i b\u0142yskawicznie przynios\u0142a artystce na polskim rynku platyn\u0119. Tamta recenzja wygl\u0105da\u0142a tak:<\/p>\n

Kobieta brutalna
\nDruga p\u0142yta Amy Winehouse nie ma nic z taniej popowej wokalistyki \u2013 pr\u00f3cz tego, \u017ce od dzi\u015b dost\u0119pna jest w ta\u0144szej wersji<\/strong>
\nPi\u0119kny g\u0142os to czasem zniszczona w\u0105troba. W wypadku 23-letniej Brytyjki Amy Winehouse kapitalna barwa g\u0142osu to efekt uboczny do\u015b\u0107 szczeg\u00f3lnej terapii, gdy depresj\u0119 leczy si\u0119 alkoholem, a potem do wyleczenia zostaje to, co dot\u0105d by\u0142o lekarstwem. Je\u015bli kto\u015b dzi\u015b pasuje do przegr\u00f3dki \u201ewokalistyka dla doros\u0142ych\u201d, to w\u0142a\u015bnie ona. Na pocz\u0105tku ze swoim nosowym, g\u0142\u0119bokim i \u2013 jak si\u0119 mawia \u2013 \u201emi\u0119sistym\u201d g\u0142osem robi\u0142a podobne wra\u017cenie jak jeszcze kilka lat temu Macy Gray. Amy jest zreszt\u0105 r\u00f3wnie bezpo\u015brednia, obrazowa w opisach seksu, si\u0119ga te\u017c do podobnych, bluesowych i soulowych tradycji. R\u00f3\u017cnicy mi\u0119dzy ni\u0105 a Amerykank\u0105 szuka\u0107 trzeba tam, gdzie le\u017cy granica mi\u0119dzy angielskim i ameryka\u0144skim poczuciem humoru. Pod wzgl\u0119dem wokalnym Amy Winehouse dor\u00f3wnuje czarnosk\u00f3rym wokalistkom zza oceanu, ale w pojedynku na s\u0142owa bezwzgl\u0119dnie je rozje\u017cd\u017ca (pojedynku wr\u0119cz prosz\u0119 sobie nawet nie wyobra\u017ca\u0107 \u2013 Amy s\u0142ynie z tego, \u017ce bije swojego m\u0119\u017ca). \u015awietne teksty pe\u0142ne drobnych spro\u015bno\u015bci i dowcipnych z\u0142o\u015bliwo\u015bci przynios\u0142y jej \u2013 w r\u00f3wnej mierze, co umiej\u0119tno\u015bci kompozytorskie \u2013 ju\u017c dwukrotnie presti\u017cow\u0105 Nagrod\u0119 Ivora Novello. Za album \u201eBack To Black\u201d nominowano j\u0105 te\u017c do Mercury Music Prize. P\u0142yta ma prawie rok. Opisuj\u0105c j\u0105 dzi\u015b, gdy ma drug\u0105 polsk\u0105 premier\u0119 \u2013 w \u201ebud\u017cetowej\u201d wersji \u2013 nadrabiamy po prostu zaleg\u0142o\u015bci. I radzimy to samo.
\nAmy Winehouse \u201eBack To Black\u201d, Island, 32\u201915\u2019\u2019, 29 z\u0142 (polska cena) (5\/6)<\/strong><\/p><\/blockquote>\n

Nie ustrzeg\u0142em si\u0119 w tamtym tek\u015bcie odniesie\u0144 do \u017cycia osobistego Amy – co chyba charakterystyczne. Przyznaj\u0119, prasa mia\u0142a przy niej u\u017cywanie. I od soboty czuj\u0119 si\u0119 wsp\u00f3\u0142odpowiedzialny za to, jak przedstawiali\u015bmy t\u0119 cholernie barwn\u0105 posta\u0107. Z drugiej strony – nie znosz\u0119 ob\u0142udy i szukania po fakcie jakich\u015b pozytywnych scenariuszy, kt\u00f3re pomog\u0142yby Amy ocali\u0107. Biadolenia, \u017ce nikt jej nie pom\u00f3g\u0142, \u017ce by\u0142a uzale\u017cnion\u0105 sierotk\u0105 i te pe. Sama by to wy\u015bmia\u0142a, mimo kompleks\u00f3w, depresji i s\u0142abo\u015bci by\u0142a bowiem – taki paradoks – osob\u0105 pe\u0142n\u0105 ironii i brutalnie szczer\u0105 w s\u0105dach. Prawda jest taka, \u017ce gdyby Amy chodzi\u0142a do szk\u00f3\u0142ki niedzielnej, a potem ubiera\u0142a si\u0119 w garsonk\u0119 i pi\u0142a co najwy\u017cej col\u0119, a i to w wersji light, to w og\u00f3le nie by\u0142aby sob\u0105. Amy Winehouse z p\u0142yty „Back to Black” jest niemo\u017cliwa do wyrwania z kontekstu. Napisa\u0142a te piosenki z mi\u0142o\u015bci do starego R&B i popu lat 60. i z pozycji dziewczyny zbuntowanej przeciwko grzecznej i konfekcyjnej muzyce pop pocz\u0105tk\u00f3w XXI wieku, a teksty – w desperacji po odej\u015bciu swojego Blake’a.<\/p>\n

W\u0142a\u015bnie, w\u0142a\u015bnie – fakt, \u017ce by\u0142a autork\u0105, a nie tylko wokalistk\u0105 – to te\u017c co\u015b, co w mediach \u0142atwo umyka.<\/p>\n

Do tamtej starej recenzji dopisa\u0142bym dzi\u015b co najwy\u017cej wi\u0119cej w\u0105tk\u00f3w. Billie Holiday, wszechobecn\u0105 w \u017cyciu Amy jako prawzorzec (nie zapominajmy, \u017ce gdy zaczyna\u0142a p\u0142yt\u0105 „Frank” nale\u017ca\u0142a nie tyle do fali retrosoulowej, co raczej do fali powrot\u00f3w do jazzowego \u015bpiewania – podobnie jak Jamie Cullum). Marka Ronsona, kt\u00f3rego wyczucie stylu zosta\u0142o tu obsadzone najlepiej w ca\u0142ej jego producenckiej karierze. Grup\u0119 The Dap-Kings, kt\u00f3ra gra na ca\u0142ym albumie perfekcyjnie (tu ma\u0142a propozycja<\/a> dla tych fan\u00f3w AW, kt\u00f3rzy jeszcze tej grupy nie znaj\u0105). Pomi\u0119dzy „Frankiem” a „Back to Black” jest przepa\u015b\u0107 trzech lat, miliona do\u015bwiadcze\u0144 i kilku klas. I wreszcie jeden fakt, kt\u00f3ry w\u00f3wczas wydawa\u0142 si\u0119 nic nie znaczy\u0107, a dzi\u015b niesamowicie przemawia do wyobra\u017ani: zestaw utwor\u00f3w, kt\u00f3re zdefiniowa\u0142y Amy Winehouse i kt\u00f3re sprawi\u0142y, \u017ce b\u0119dzie pami\u0119tana ju\u017c na zawsze to jedena\u015bcie utwor\u00f3w i zaledwie 35 minut muzyki (w wersji polskiej brakowa\u0142o pojawiaj\u0105cego si\u0119 na wi\u0119kszo\u015bci wyda\u0144 „Addicted”). <\/p>\n

Je\u015bli komu\u015b w tym wszystkim brakuje w\u0105tku osobistego, to polecam zaskakuj\u0105co ciekawy tekst<\/a> o psychologicznej stronie kariery Amy z „Time’a”.<\/p>\n

\"\"<\/a>AMY WINEHOUSE „Back to Black”<\/strong>
\nIsland 2006
\n9\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Rehab”, „You Know I’m No Good”, „Love Is a Losing Game”, „Addicted”, „He Can Only Hold Her”. Poni\u017cej ta druga piosenka w wersji z koncertu, ale z udzia\u0142em The Dap-Kings.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Amy Winehouse – You Know I’m No Good<\/a> by ferarca<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Namno\u017cy\u0142o si\u0119 ostatnio samozwa\u0144czych prorok\u00f3w zag\u0142ady. Po \u015bmierci Amy Winehouse ka\u017cdy komentator \u017cycia spo\u0142ecznego uwa\u017ca za stosowne przypomnie\u0107, \u017ce „a nie m\u00f3wi\u0142em?”. Kiedy wi\u0119c rano w TVN24 m\u00f3j ulubiony Jaros\u0142aw Ku\u017aniar zada\u0142 mi pytanie o to, co powinni\u015bmy jeszcze wiedzie\u0107 o Amy, a o czym si\u0119 w ci\u0105gu tych ostatnich dni nie m\u00f3wi\u0142o, nie\u015bmia\u0142o zasugerowa\u0142em… […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[31,13,120,7,668,634,106],"tags":[83],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1201"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1201"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1201\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1206,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1201\/revisions\/1206"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1201"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1201"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1201"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}