{"id":12025,"date":"2016-11-30T11:00:34","date_gmt":"2016-11-30T10:00:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=12025"},"modified":"2016-11-30T11:07:03","modified_gmt":"2016-11-30T10:07:03","slug":"az-wymra-starzy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/11\/30\/az-wymra-starzy\/","title":{"rendered":"A\u017c wymr\u0105 starzy?"},"content":{"rendered":"

Przy pierwszej p\u0142ycie chwali\u0142em<\/a> Nicolasa Jaara<\/strong> za dojrza\u0142o\u015b\u0107, ale chyba musz\u0119 t\u0119 opini\u0119 wycofa\u0107. Bo przy kolejnej, po paru latach, nie tylko nie mam poj\u0119cia, kim ten cz\u0142owiek do ko\u0144ca chce by\u0107, ale te\u017c jestem kompletnie bezradny – chocia\u017c mam t\u0119 p\u0142yt\u0119 od miesi\u0105ca, ledwie zaczynam dostrzega\u0107 jak\u0105\u015b metod\u0119 w ca\u0142ym tym szale\u0144stwie. Ale ten zarys zn\u00f3w jest na tyle ciekawy i obiecuj\u0105cy, \u017ceby opublikowa\u0107 tu sp\u00f3\u017anionych par\u0119 s\u0142\u00f3w, a talent m\u0142ody producent ma, trzeba przyzna\u0107.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie przez tych pi\u0119\u0107 lat po debiucie Jaar nie pr\u00f3\u017cnowa\u0142. Po drodze by\u0142 jeszcze duet Darkside<\/a>, za\u0142o\u017cenie w\u0142asnej wytw\u00f3rni Other People i muzyka do filmu Imigranci <\/em>w re\u017c. J. Audiarda (Z\u0142ota Palma w Cannes). I chyba ta ostatnia wsp\u00f3\u0142praca musia\u0142a Jaara mocno zainspirowa\u0107, bo w sferze tekst\u00f3w (na swoich p\u0142ytach robi praktycznie wszystko sma) mamy od razu w Killing Time<\/em> mocn\u0105 wypowied\u017a w temat kryzysu imigranckiego w Europie i wyraziste, do\u015b\u0107 nawet zaskakuj\u0105ce na tle raczej bezideowej i niebuntowniczej muzyki dwudziestolatk\u00f3w has\u0142o: Czekamy tylko, a\u017c starzy wymr\u0105 \/ Czekamy, a\u017c wymr\u0105 stare my\u015bli \/ Zabijaj\u0105c czas<\/em>. W sumie dla tego jednego utworu – rozbudowanego, bardzo dynamicznego (dynamika to w og\u00f3le cecha pozytywnie wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ca utwory Jaara), przedziwnie \u0142\u0105cz\u0105cego brzmienia rodem ze \u015brodowiska Max\/MSP oraz klimat muzyki Alice Coltrane czy Radiohead – warto kupi\u0107 album Sirens<\/em>.<\/p>\n

Dalej jednak Amerykanin o chilijskich korzeniach (wykorzysta\u0142 zdj\u0119cie swojego ojca Alfredo Jaara, artysty wizualnego, na ok\u0142adce) na zmian\u0119 zachwyca i rozczarowuje. Idzie w stron\u0119 new romantic (albo i bardziej mrocznych rejon\u00f3w \u00f3wczesnej muzyki, typu Tones on Tail) w utworze The Governor<\/em>, by zerwa\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107 d\u0142ug\u0105, improwizowan\u0105 parti\u0105 klarnetu. Co do jej klasy mam jednak pewne w\u0105tpliwo\u015bci. Cho\u0107 emocji w tym kolejnym enigmatycznym utworze – z tekstem troch\u0119 spod znaku Scotta Walkera – nie brak do ko\u0144ca, to Jaar odbioru nie u\u0142atwia. Gdy innym brakuje fantazji, jemu przyda\u0142by si\u0119 kto\u015b, kto by trzyma\u0142 fantazj\u0119 w ryzach. Ta przypad\u0142o\u015b\u0107, troch\u0119 przez skojarzenia wynikaj\u0105ce z pochodzenia Jaara, kojarzy mi si\u0119 w sztuce z Alejandro Jodorowskym. Mo\u017ce jego filmy m\u00f3g\u0142by Jaar oprawia\u0107 muzycznie?<\/p>\n

Reszty pos\u0142ucha\u0107 trzeba, ale pokocha\u0107 trudno. Zanurzony we wspomnieniach (mamy tu dialog m\u0142odego Nico z ojcem), impresyjny, ale troch\u0119 drugorz\u0119dny wydaje mi si\u0119 utw\u00f3r Leaves<\/em>, w kt\u00f3rym wracaj\u0105 fascynacje Jaara muzyk\u0105 Satiego i Debussy’ego, czyli pre-ambientem. Za to denerwuje hiszpa\u0144skoj\u0119zyczny No<\/em> z rytmik\u0105 w stylu elektronicznej cumbii. Owszem, melodyjny, chwytliwy, cho\u0107 – jak przysta\u0142o na Jaara – w \u015brodkowej cz\u0119\u015bci rozpadaj\u0105cy si\u0119 w do\u015b\u0107 jednak banalnych, lekko nawet pretensjonalnych eksperymentach d\u017awi\u0119kowych. Zanim przejdziemy do gorzkiej puenty w postaci politycznego, zn\u00f3w bardzo z\u0142o\u015bliwego, komentarza na temat pokolenia rz\u0105dz\u0105cego \u015bwiatem, mamy jeszcze d\u0142ugi Three Sides of Nazareth<\/em>. Tu l\u0105dujemy blisko konwencji Depeche Mode, z do\u015b\u0107 efekciarskimi syntezatorami, nostalgicznym fina\u0142em i zn\u00f3w pe\u0142nym emocji tekstem odnosz\u0105cym si\u0119 do czas\u00f3w re\u017cimu Pinocheta. Na p\u0142ycie brzmi to z pewno\u015bci\u0105 lepiej ni\u017c w opisie, jest w tym dalej jaki\u015b rzadki powiew nowego, ale i w tym si\u0119 nie zakocha\u0142em – wi\u0119c je\u015bli Nicolas Jaar ma zamiar tak d\u0142ugo czeka\u0107 z najlepszymi pomys\u0142ami, a\u017c wymr\u0105 starzy i zmieni si\u0119 \u015bwiat, to protestuj\u0119. Chocia\u017c oczywi\u015bcie mo\u017ce powinni te dzisiejsze pomys\u0142y Jaara po prostu opisywa\u0107 inni. <\/p>\n

NICOLAS JAAR Sirens<\/em><\/strong>, Other People 2016, 7\/10<\/strong><\/p>\n