{"id":12072,"date":"2016-12-05T09:20:24","date_gmt":"2016-12-05T08:20:24","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=12072"},"modified":"2016-12-05T10:00:59","modified_gmt":"2016-12-05T09:00:59","slug":"plyty-ktore-ludzie-kupuja-sting","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/12\/05\/plyty-ktore-ludzie-kupuja-sting\/","title":{"rendered":"P\u0142yty, kt\u00f3re ludzie kupuj\u0105: Sting"},"content":{"rendered":"

Wydana w polskie \u015bwi\u0119to narodowe (przypadek?) p\u0142yta 57th & 9th<\/em> sprzedaje si\u0119 w naszym kraju zupe\u0142nie jak p\u0142yty Stinga<\/strong>. Cho\u0107 zaraz, ten ciep\u0142y g\u0142os naprowadzi niedowiark\u00f3w – przynajmniej tych, kt\u00f3rych zmyli\u0142 powr\u00f3t do rockowej konwencji – na tego otoczonego w Polsce nieco snobistyczn\u0105 aur\u0105 piosenkarza (tu prosz\u0119 sobie przypomnie\u0107 stosowny rysunek Raczkowskiego). Jak opowiada autor w jak zwykle nieco pretensjonalnym wst\u0119pie – zahaczaj\u0105cym o trudy dzieci\u0144stwa i pomoc ojcu-mleczarzowi w rodzinnym Newcastle – tytu\u0142 albumu wzi\u0105\u0142 si\u0119 od skrzy\u017cowania 57. Ulicy i 9. Alei w Nowym Jorku. Sting zwyk\u0142 bowiem przechadza\u0107 si\u0119 z po\u0142o\u017conego trzy przecznice dalej studia nagraniowego na owo skrzy\u017cowanie, po drodze wymy\u015blaj\u0105c rewolucyjne rozwi\u0105zania i wielkie koncepcje. Te pierwsze, jak si\u0119 mo\u017cna domy\u015bli\u0107, zachowa\u0142 dla siebie. Z tych drugich zosta\u0142o jedno – skoro nie m\u00f3g\u0142 nic wymy\u015bli\u0107, zatytu\u0142owa\u0142 album na cze\u015b\u0107 miejsca, dok\u0105d chodzi\u0142, by pr\u00f3bowa\u0107 co\u015b wymy\u015bli\u0107. Sprytne.<\/p>\n

Sting to muzycznie cel do\u015b\u0107 \u0142atwy, staram si\u0119 wi\u0119c za cz\u0119sto o nim nie pisa\u0107. 57th & 9th<\/em> jest jednak wpadk\u0105 nawet na tle jego dorobku z ostatnich lat. Bo du\u017co z\u0142ego mo\u017cna si\u0119 spodziewa\u0107 po Stingu, ale power-refren w stylu Bon Jovi w piosence nawi\u0105zuj\u0105cej bardzo mocno do stylu The Police (I Can’t Stop Thinking About You<\/em>)? Mo\u017cna te\u017c go pos\u0105dza\u0107 o umizgi do publiczno\u015bci, ale stylistyczne umizgi do Springsteena i do U2 zarazem (50.000<\/em>)? Mo\u017cna nie lubi\u0107 jego muzyki, ale \u017ceby jeszcze \u017ale wyprodukowana? Z nadmiern\u0105 kompresj\u0105 i zduszonym brzmieniem sekcji rytmicznej? Z natr\u0119tnie g\u0119stymi \u015brednimi tonami i bez oddechu? Brzmienie, kt\u00f3re Martin Kierszenbaum (znany z album\u00f3w t.A.T.u i Lady Gagi) tu proponuje, m\u0119czy po dw\u00f3ch minutach. Nowy zestaw b\u0119dzie wi\u0119c policzkiem dla tych, kt\u00f3rzy przy doborze klock\u00f3w audio za dziesi\u0105tki tysi\u0119cy z\u0142otych kierowali si\u0119 brzmieniem Stinga, a ukochali go przez kontrast pe\u0142nej delikatno\u015bci muzyki z brutalizmem techno, hip-hop\u00f3w i innych takich. Sting ze skrzy\u017cowania 57. Ulicy i 9. Alei jest nudziarzem, kt\u00f3ry w niezbyt dobrym stylu poprzez powr\u00f3t do \u017ar\u00f3de\u0142 pr\u00f3buje od\u015bwie\u017cy\u0107 sw\u00f3j wizerunek i ju\u017c nawet odtwarzacza CD przy tym nie wybierzecie. <\/p>\n

Czy by\u0142 kiedykolwiek inny? C\u00f3\u017c, nie dalej jak dwa tygodnie temu mia\u0142em okazj\u0119 rozmawia\u0107 z Tomaszem Szachowskim o starych „Wieczorach p\u0142ytowych” z radiowej Dw\u00f3jki i przy okazji wsi\u0105kn\u0105\u0107 na d\u0142u\u017cej w koncert „Bring on the Night” – wczesny szczyt solowej kariery Stinga, kt\u00f3remu na samym pocz\u0105tku uda\u0142o si\u0119 co\u015b wyj\u0105tkowego. Energi\u0119 i prostot\u0119 muzyki rockowej uzupe\u0142ni\u0142 na moment technicznym mistrzostwem zaproszonych do sk\u0142adu jazzman\u00f3w (Kirkland, Hakim, Marsalis), nie trac\u0105c jednego ani drugiego w sytuacji koncertowej. Sting solo by\u0142 wi\u0119c kiedy\u015b powa\u017cn\u0105 artystyczn\u0105 propozycj\u0105, jakkolwiek dziwne mo\u017ce si\u0119 to wydawa\u0107 dzi\u015b. <\/p>\n

P\u00f3\u017aniej bywa\u0142 jednak cz\u0119\u015bciej artyst\u0105 do\u015b\u0107 nijakim, kt\u00f3remu w niezachwianie wysokich stanach pozosta\u0142o g\u0142\u00f3wnie mniemanie o sobie. Zreszt\u0105 g\u0142\u00f3wnie o sobie tu pisze. Nawet w utworze po\u015bwi\u0119conym tegorocznym popowym zmar\u0142ym (wspomniany 50.000<\/em>), kt\u00f3ra to okazja s\u0142u\u017cy mu do tego, by tych zmar\u0142ych ustawi\u0107 ze sob\u0105 w jednym rz\u0119dzie i przem\u00f3wi\u0107, jak jaki\u015b ostatni \u017cyj\u0105cy g\u0142os pokolenia. Co na YT doczeka\u0142o si\u0119 po\u017c\u0105danej, jak s\u0105dz\u0119, reakcji: Please, don’t die!<\/em> Jest jeszcze Inshallah<\/em>, wed\u0142ug deklaracji po\u015bwi\u0119cone uchod\u017acom z Syrii, lirycznie przyzwoite, ale muzycznie niezbyt porywaj\u0105ce. Z najnowszego albumu rekomendowa\u0142bym mo\u017ce Pretty Young Soldier<\/em>, gdyby nie to, \u017ce dziwnie tu Sting moduluje sw\u00f3j g\u0142os (jak gdyby chcia\u0142 zn\u00f3w \u015bpiewa\u0107 Dowlanda – nawi\u0105zuje zreszt\u0105 do tego epizodu w Heading South…<\/em>). Mo\u017ce jeszcze Down, Down, Down<\/em>? Dobr\u0105 p\u0142yt\u0119 Stinga w tych rejonach wyprodukowa\u0142by zapewne Donald Fagen, o ile by go to bawi\u0142o. Bo w ko\u0144cu Sting w pewnym sensie w\u0142a\u015bnie ich rejony muzyczne zatopi\u0142. Albo doszcz\u0119tnie spali\u0142. Fagen z o wiele lepszym skutkiem wydeptywa\u0142 skrzy\u017cowanie 57-ej i 9-tej, bo przecie\u017c (przypomn\u0119) i on nagrywa\u0142 w studiu Avatar, zdobywaj\u0105c przy okazji dla nowojorskiego przybytku nagrody za produkcj\u0119. <\/p>\n

Czy naprawd\u0119 nie mam nic lepszego do opisania? Owszem, mam. Sting jest w tym tygodniu tylko przedskoczkiem dla ca\u0142ej serii nowo\u015bci. Bardziej przekonuj\u0105cych w wi\u0119kszo\u015bci.<\/p>\n

STING 57th & 9th<\/em><\/strong>, A&M 2016, 4\/10<\/strong><\/p>\n