Nie chc\u0119 zdradza\u0107 za du\u017co, ale na ekrany wszed\u0142 niedawno film SF opowiadaj\u0105cy o kosmicznej rasie, kt\u00f3ra postrzega czas nieliniowo i – co za tym idzie – my\u015bli i m\u00f3wi jednocze\u015bnie o tym, co jest, by\u0142o i b\u0119dzie. Zapisuj\u0105 ten sw\u00f3j j\u0119zyk k\u00f3\u0142kami, ale c\u00f3\u017c, w pewnym sensie w takiej sytuacji trudno unikn\u0105\u0107 m\u00f3wienia w k\u00f3\u0142ko o tym samym. W muzyce jeste\u015bmy z tego rodzaju sytuacj\u0105 oswojeni, mo\u017cna powiedzie\u0107. Od kilkunastu lat, czyli od czasu wielkiego pospolitego udost\u0119pnienia, poruszamy si\u0119 w podobnie nieliniowej rzeczywisto\u015bci. Odkrycia sprzed lat utrudniaj\u0105 odbi\u00f3r odkry\u0107 aktualnych. Nie\u017cyj\u0105cy odbieraj\u0105 \u017cywym miejsca na listach przeboj\u00f3w. Czasem atrakcyjniejsze s\u0105 premiery p\u0142yt, na kt\u00f3rych ludzko\u015b\u0107 nie pozna\u0142a si\u0119 wieki temu. I dochodzi do takich sytuacji jak ta: p\u0142yta w praktyce poddana swoistej aborcji przez du\u017c\u0105 wytw\u00f3rni\u0119, z nieznanych powod\u00f3w i na kr\u00f3tko przed premier\u0105. Nagrana w 1972 roku, opublikowana po 44 latach. <\/p>\n
Artysta nazywa si\u0119 Terry Dolan, co pewnie niewiele komukolwiek powie, bo fakt niewydania debiutanckiej p\u0142yty – z naprawd\u0119 niewyja\u015bnionych przyczyn, prawdopodobnie na skutek hu\u015btawki nastroj\u00f3w jakiego\u015b odpowiednika Richiego Finestry w Warner Bros. – z\u0142ama\u0142 mu karier\u0119 i gwiazd\u0105 by\u0142 do ko\u0144ca \u017cycia raczej lokaln\u0105, w San Francisco i okolicach. Tymczasem w roku 1972 mia\u0142 nagrany album i przygotowan\u0105 akcj\u0119 promocyjn\u0105, zaplanowan\u0105 dat\u0119 wydania (luty ’73), sesj\u0119 zdj\u0119ciow\u0105, ok\u0142adk\u0119, numer katalogowy, test-pressy itd. Zabrak\u0142o tylko jakiego\u015b ostatniego podpisu, p\u0142yta nie wysz\u0142a, a wytw\u00f3rnia nie pofatygowa\u0142a si\u0119 nawet, \u017ceby samego Dolana oficjalnie poinformowa\u0107 o zrzuceniu z listy premier. Ta\u015bmy zosta\u0142y jednak w archiwum, co po latach – niestety, tak\u017ce po \u015bmierci samego artysty – doprowadzi\u0142o kogo\u015b do wydania tego albumu w listopadzie roku 2016. <\/p>\n
44 lata temu Dolan mia\u0142 szanse. Pisa\u0142 do\u015b\u0107 zgrabne piosenki, nierewolucyjne wprawdzie, ale wpisuj\u0105ce si\u0119 w atmosfer\u0119 epoki. By\u0142 niez\u0142ym wokalist\u0105 \u015bpiewaj\u0105cym z troch\u0119 przesadnym wibratem. I gitarzyst\u0105 w do\u015b\u0107 tradycyjnym, folkowo-bluesowym stylu. Dosta\u0142 „gor\u0105cego” producenta, czyli Nicky Hopkinsa, czyli cz\u0142owieka, kt\u00f3ry na sesjach The Who, The Kinks i The Rolling Stones wygrywa\u0142 charakterystyczne g\u0119ste partie pianina w stylu rockandrollowym, a mo\u017ce bardziej boogie woogie. Mocne, oparte na prostych, powtarzanych w k\u00f3\u0142ko frazach. Problem polega na tym, \u017ce Hopkinsa wyci\u0105gni\u0119to w trakcie pracy na sesje Exile on Main Street<\/em> Stones\u00f3w i do pracy u Dolana ju\u017c nie wr\u00f3ci\u0142, zostawiaj\u0105c mu po\u0142ow\u0119 materia\u0142u na album. Drug\u0105 po\u0142ow\u0119 aran\u017cowa\u0142 i produkowa\u0142 Pete Sears, usi\u0142uj\u0105c na\u015bladowa\u0107 brzmienie nagra\u0144 zarejestrowanych przez Hopkinsa. <\/p>\n Nie jest to album wybitny, dziejowy, ale sympatyczna zguba. I na pewno nie znaczy to wszystko, \u017ce album by\u0142 jak\u0105\u015b totalnie B-klasow\u0105 produkcj\u0105. W ch\u00f3rkach \u015bpiewaj\u0105 The Pointer Sisters, dodaj\u0105c przestrzeni utworom, kt\u00f3re z folk-rocka (Crosby, Stills & Nash) przechodz\u0105 p\u0142ynnie a\u017c w okolice podszytej rhythm’n’bluesem stylistyki The Rolling Stones. Jest tu sk\u0105din\u0105d nawet ballada zatytu\u0142owana Angie<\/em>, nagrana kilka miesi\u0119cy przed t\u0105 napisan\u0105 przez sp\u00f3\u0142k\u0119 Jagger-Richards, ale poza tym bez zwi\u0105zku. Mamy te\u017c wielokrotnie p\u00f3\u017aniej coverowany utw\u00f3r Magnolia <\/em>J.J.Cale’a w ciekawej wersji. Pojawia si\u0119 John Cipollina z Quicksilver Messenger Service, kt\u00f3ry gra\u0142 na sta\u0142e w zespole Dolana. Partie gitarowe, kt\u00f3re dogrywa r\u00f3wnie\u017c Greg Douglass (wsp\u00f3\u0142pracownik Vana Morrisona), pozostaj\u0105 chwilami nieco bardziej siermi\u0119\u017cn\u0105 wizj\u0105 Hendrixa (w kilku utworach pojawia si\u0119 jeszcze znany z grupy Santana Neal Schon). Ale w kluczowym utworze Inlaws and Outlaws<\/em> wszystko to gra ca\u0142kiem zgrabnie. To potencjalny spory przeb\u00f3j, grany zreszt\u0105 i p\u00f3\u017aniej na koncertach przez Dolana, kt\u00f3ry wykonywa\u0142 go – i nawet nagra\u0142 i wyda\u0142 w innej wersji – z grup\u0105 Terry & The Pirates. Czego wielki \u015bwiat oczywi\u015bcie nie s\u0142ysza\u0142, bo wielki \u015bwiat linearnych karier by\u0142 ju\u017c wtedy w zupe\u0142nie innym punkcie. <\/p>\n I gdyby nie dzisiejszy nielinearny obieg muzyczny, kt\u00f3rego cz\u0119\u015bci\u0105 jest High Moon Records (wykopa\u0142a i opublikowa\u0142a materia\u0142, dodaj\u0105c sze\u015b\u0107 wczesnych wersji demo w w\u0105tpliwej jako\u015bci), pewnie zawraca\u0142bym wam g\u0142ow\u0119 czym\u015b zupe\u0142nie nowym i spogl\u0105da\u0142 tylko w przysz\u0142o\u015b\u0107. <\/p>\n TERRY DOLAN Terry Dolan<\/em><\/strong>, High Moon 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n