![\"leonard_cohen\"](\"\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/leonard_cohen.jpg\")
<\/a><\/p>\n1. W roku 2016 byli\u015bmy w muzyce nie tyle dziennikarzami, co raczej grabarzami. <\/strong> Zmarli m.in. Paul Bley, Pierre Boulez, David Bowie, Black, Piotr Grudzi\u0144ski, George Martin, Keith Emerson i Greg Lake, Tony Conrad, Jean-Jacques Perrey, Phife Dawg, Merle Haggard, Prince, Jean-Claude Risset, Bernie Worrell, Alan Vega, Bobby Hutcherson, Don Buchla, Toots Thielemans, Pete Burns, Leonard Cohen, Eugeniusz Rudnik, Pauline Oliveros, Leon Russell, Sharon Jones, George Michael i jeszcze prawie ca\u0142y sk\u0142ad Ch\u00f3ru Aleksandrowa.<\/strong> Dw\u00f3ch z nich odesz\u0142o tu\u017c po premierach ostatnich p\u0142yt, \u015bwiadomych, artystycznie dokumentowanych po\u017cegna\u0144 ze \u015bwiatem. Trzeci (Phife Dawg) nie do\u017cy\u0142 do premiery p\u0142yty. Buchla by\u0142 jednym z wa\u017cnych muzycznych patron\u00f3w tego, co si\u0119 dzia\u0142o na m\u0142odej scenie (por. pkt 7). \u015amier\u0107 Burnsa komentowa\u0142o si\u0119 dziwnie (Dead Or Alive), w tw\u00f3rczo\u015bci Oliveros mo\u017cna by\u0142o uton\u0105\u0107. Owszem, mo\u017cna to wszystko t\u0142umaczy\u0107 odchodzeniem ca\u0142ej wa\u017cnej dla muzyki generacji ludzi urodzonych w latach 40., ale nie pami\u0119tam roku, kiedy straty by\u0142yby a\u017c tak wielkie, a odsetek potencjalnych nagr\u00f3d i „p\u0142yt roku” dla nieboszczyk\u00f3w tak du\u017cy. \u017begna\u0142em na \u0142amach prasy Michaela Jacksona czy Amy Winehouse, ale nie pami\u0119tam tak d\u0142ugiego po\u017cegnania, jakie towarzyszy\u0142o odej\u015bciu Bowiego<\/a>. Nie pami\u0119tam, \u017cebym tyle razy w dziwnych okoliczno\u015bciach siada\u0142 do pisania tekstu na jutro. Ani \u017cebym us\u0142ysza\u0142 na antenie w\u0142asn\u0105 archiwaln\u0105 audycj\u0119 o Leonardzie Cohenie<\/a> sprzed dw\u00f3ch lat jako po\u017cegnaln\u0105. Rok z\u0142y. Dodatkowo fakt, \u017ce w podsumowaniach p\u0142ytowych te albumy zmar\u0142ych zdecydowanie wygrywaj\u0105, w \u017cadnym stopniu go nie poprawia.<\/p>\n 2. Przeprowadzi\u0142em w tym roku wywiad z najpopularniejszym polskim muzykiem na \u015bwiecie.<\/strong> W tym oczywi\u015bcie nie ma nic dziwnego – ciekawsze jest to, \u017ce nawet o tym nie wiedzia\u0142em. Nie by\u0142 to Behemoth (miejsce drugie), czyli najwa\u017cniejsza polska marka koncertowa za granic\u0105. Nie by\u0142 to r\u00f3wnie\u017c Abel Korzeniowski, kt\u00f3ry zn\u00f3w ma szanse na nominacj\u0119 do Oscara, za muzyk\u0119 do Zwierz\u0105t nocy<\/em> (cho\u0107 z Ablem Korzeniowskim kiedy\u015b rozmawia\u0142em<\/a>). Jesieni\u0105 Spotify og\u0142osi\u0142 list\u0119 polskich artyst\u00f3w najcz\u0119\u015bciej ods\u0142uchiwanych<\/a> w tym popularnym serwisie i na pierwszym miejscu znalaz\u0142 si\u0119 g\u0142\u00f3wny obecnie kompozytor muzyki do Wied\u017amina 3<\/em> Marcin Przyby\u0142owicz. Pe\u0142n\u0105 rozmow\u0119 mo\u017cna przes\u0142ucha\u0107 tutaj<\/a>. Jeszcze jedno sp\u00f3\u017anione zwyci\u0119stwo CD Projekt RED – a przy okazji szansa na zetkni\u0119cie z 3. Seria seriali muzycznych.<\/strong> Kilka kana\u0142\u00f3w zainwestowa\u0142o niema\u0142o pieni\u0119dzy w trzy du\u017ce seriale muzyczne: Vinyl<\/em>, kt\u00f3ry mimo pewnych zalet okaza\u0142 si\u0119 co najwy\u017cej \u015bredniej klasy widowiskiem<\/a> (HBO wycofa\u0142o si\u0119 z pomys\u0142u kr\u0119cenia drugiej serii), The Get Down<\/em>, kt\u00f3ry mimo s\u0142abiutkiego pocz\u0105tku okaza\u0142 si\u0119 od strony dokumentacyjnej czym\u015b ca\u0142kiem interesuj\u0105cym<\/a> (poprawiony zosta\u0142 zreszt\u0105 dokumentalnym Hip-Hop Evolution<\/em>), a do tego Roadies<\/em> kr\u0119cony pod okiem Camerona Crowe’a, co nie da\u0142o tym razem poziomu U progu s\u0142awy<\/em>. O wszystkich trzech serialach w kontek\u015bcie powrotu do lat 70. pisa\u0142em w „Polityce”<\/a>. Najbardziej ostatnio ekspansywne medium wizualne nie do ko\u0144ca si\u0119 pokocha\u0142o z muzyk\u0105, ale b\u0119d\u0105 kolejne pr\u00f3by. No i gdzie\u015b na poboczu tego zjawiska urodzi\u0142a si\u0119 jeszcze ca\u0142kiem ciekawa, cho\u0107 ju\u017c nie tak g\u0142o\u015bna Atlanta<\/em>. Za muzyczny serial w du\u017cym stopniu nale\u017ca\u0142oby zreszt\u0105 uzna\u0107 tak\u017ce Luke’a Cage’a<\/em> z Netflixa, z bardzo dobr\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105 d\u017awi\u0119kow\u0105 Adriana Younge’a i Alego Shaheeda Muhammada, kt\u00f3ra zreszt\u0105 wyprzedzi\u0142a o par\u0119 miesi\u0119cy sensacyjny nowy album A Tribe Called Quest.<\/p>\n 4. Czyta\u0142em w tym roku sporo muzycznych komiks\u00f3w.<\/strong> I tu pod wzgl\u0119dem poziomu bywa\u0142o DU\u017bO lepiej ni\u017c w serialach. Zacz\u0119\u0142o si\u0119 od \u015bwietnego Dymu <\/em>Marcina Podolca i Marcina W\u0119c\u0142awka. A sko\u0144czy\u0142o na jednym z lepszych polskich komiks\u00f3w, jakie w og\u00f3le w ostatnich latach czyta\u0142em, godnym na pewno paru osobnych zda\u0144, czyli B\u0119dziesz sma\u017cy\u0107 si\u0119 w piekle <\/em>Krzysztofa „Prosiaka” Owedyka (oba – Kultura Gniewu). Zdarza mi si\u0119 w ci\u0105gu roku czyta\u0107 jakie\u015b polskie premiery ksi\u0105\u017ckowe i musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce Podolec z W\u0119c\u0142awkiem i Prosiak zawstydziliby wi\u0119kszo\u015b\u0107 z ich autor\u00f3w. Od kilku miesi\u0119cy przebijam si\u0119 po kawa\u0142ku przez wci\u0105\u017c rozwijan\u0105 seri\u0119 The Hip-Hop Family Tree<\/em> Eda Piskora (Fantagraphics<\/a>), te\u017c by\u0107 mo\u017ce najlepsz\u0105 kronik\u0119 hip-hopu w og\u00f3le, \u0142\u0105cznie z tymi ksi\u0105\u017ckowymi. Do tego dorzuci\u0107 trzeba wydany jaki\u015b czas temu po francusku, w tym roku po raz pierwszy po angielsku, a na zim\u0119 zapowiadany w polskiej edycji (zn\u00f3w Kultura Gniewu) opisywany przeze mnie komiks o Robercie Johnsonie<\/a> Love in Vain<\/em>. <\/p>\n 5. Kiedy wreszcie b\u0119dzie wojna?<\/strong> Pytanie – sygnalizuj\u0105ce niepok\u00f3j w tekstach piosenek, nawet tych polskich i nawet tych popowych – powt\u00f3rzone za grup\u0105 Two\u017cywo zadawa\u0142em w opublikowanym w maju tek\u015bcie dla „Polityki”<\/a>. Wcze\u015bniej troch\u0119 mo\u017ce na si\u0142\u0119 i raczej bez powodzenia szuka\u0142em protest song\u00f3w we wsp\u00f3\u0142czesnej muzyce, postawi\u0142 na nich w pewnym momencie krzy\u017cyk nawet Dorian Lynskey, kronikarz tej dziedziny i autor \u015bwietnej ksi\u0105\u017cki 33 Revolutions Per Minute<\/em>. Pod koniec roku napisa\u0142 niez\u0142y tekst o protest songach w „Billboardzie”, a na swoim blogu umie\u015bci\u0142 notk\u0119, z kt\u00f3rej jasno wynika, \u017ce gatunek si\u0119 odradza<\/a>. Co zreszt\u0105 pewnie mo\u017cna by by\u0142o odnotowa\u0107 i bez Lynskeya – bo polskie \u015blady buntu w popie s\u0105 odpryskiem tendencji \u015bwiatowej, kt\u00f3ra dotyka samego \u015brodka mainstreamu, je\u015bli spojrze\u0107 na Lemonade <\/em>, najlepszy, a zarazem chyba i najpowa\u017cniejszy z dotychczasowych album\u00f3w Beyonce. Bior\u0105c pod uwag\u0119 fakt, \u017ce rok 2017 nie zapowiada si\u0119 spokojniej – b\u0119d\u0105 kolejne protest songi. Wi\u0119cej i wi\u0119cej.<\/p>\n 6. Elektroniczna fala retro w apogeum. <\/strong> Wspominaj\u0105c o serialach, nie mo\u017cna nie wymieni\u0107 zaskakuj\u0105cego Stranger Things<\/em>, jednej z najbardziej idealnych stylizacji na kino lat 80., jakie mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107, a zarazem no\u015bnika dla muzyki Michaela Steina i Kyle’a Dixona, cz\u0142onk\u00f3w grupy Survive. W USA, kt\u00f3re s\u0105 w stanie zwielokrotni\u0107 ka\u017cdy rodzaj muzycznej fali, powsta\u0142 wok\u00f3\u0142 zjawiska du\u017cy hype, nawet „Rolling Stone” odnotowa\u0142 istnienie ca\u0142ej nowej sceny syntezatorowej w Austin<\/a>. Popularno\u015b\u0107 synthwave w muzyce ilustracyjnej to oczywi\u015bcie w du\u017cej mierze zas\u0142uga Cliffa Martineza, autora muzyki do Drive <\/em>i serialu The Knick<\/em>, kt\u00f3rego \u015bcie\u017ck\u0119 nie\u017ale na\u015bladowali polscy Arty\u015bci <\/em>Strz\u0119pki i Demirskiego, notabene najlepszy polski serial, jaki widzia\u0142em od dawna. Sporo o tym pisa\u0142em w tym roku, nie uwa\u017cam si\u0119 za specjalist\u0119 w tej dziedzinie, bo synthwave ma w ko\u0144cu swoj\u0105 do\u015b\u0107 undergroundow\u0105 d\u0142ug\u0105 tradycj\u0119, ale dzi\u0119kuj\u0119 wszystkim, kt\u00f3rzy podpowiadali mi, czyje nagrania sprawdzi\u0107 i kim si\u0119 zainteresowa\u0107. Dzi\u0119ki znajomym trafi\u0142em na przyk\u0142ad na nagrania Wojciecha Golczewskiego<\/a>, kt\u00f3ry kwartetowi Survive zasadniczo w niczym nie ust\u0119puje. <\/p>\n 7. Rok zostanie zapami\u0119tany z paru technologicznych tendencji.<\/strong> Stare syntezatory mia\u0142y na przyk\u0142ad swojego do\u015b\u0107 wyra\u017anego bohatera. Wspomnianego ju\u017c w punkcie 1. Dona Buchl\u0119. A w\u0142a\u015bciwie jego produkowany zn\u00f3w po latach przeno\u015bny instrument Buchla Music Easel. Niezbyt tani, ale obecny na wielu wydawnictwach ostatnich sezon\u00f3w. Albumy Kaitlyn Aurelii Smith (przywioz\u0142a Buchla Music Easel na Unsound), Suzanne Ciani, Floating Points (Kuiper<\/em>!), Alessandro Cortiniego czy Anthony’ego Childa potwierdza\u0142y, \u017ce \u015bwiat szuka innego standardu przemys\u0142owego ni\u017c wy\u015bwiechtany ju\u017c Minimooog, a mo\u017cliwo\u015bci BME wydaj\u0105 si\u0119 du\u017co wi\u0119ksze. Poza tym trudno sobie nawet wyobrazi\u0107, jakie multimedialne przedsi\u0119wzi\u0119cia zaczn\u0105 si\u0119 pojawia\u0107 po praktycznej premierze domowej technologii VR, kt\u00f3ra mia\u0142a miejsce w tym roku. Po \u015blepej uliczce technologii, kt\u00f3r\u0105 jest 3D (przynajmniej w domowym wydaniu) VR wydaje si\u0119 czym\u015b, co rzeczywi\u015bcie pobudza kreatywno\u015b\u0107. Najkr\u00f3cej m\u00f3wi\u0105c: gdyby \u017cy\u0142 Bowie, ju\u017c by co\u015b w tym robi\u0142. <\/p>\n 8. Owszem, \u017cyjemy w czasach playlisty.<\/strong> W coraz wi\u0119kszym stopniu serwisy streamingowe przyci\u0105gaj\u0105 ju\u017c nie tylko tych, kt\u00f3rzy chc\u0105 pos\u0142ucha\u0107 na szybko, sprawdzi\u0107, co lepsze, ale i tych, kt\u00f3rych po prostu albumowy odbi\u00f3r muzyki pop nie interesuje. Pytanie „Czy b\u0119dzie playlista na Spotify?” w serwisach spo\u0142eczno\u015bciowych lokowa\u0142o si\u0119 w tym roku tu\u017c za „A gdzie Mazut?” (kto ma wiedzie\u0107, ten wie). I to przyznaj\u0119 wszystkim, w\u0142\u0105cznie z kolegami redaktorami, kt\u00f3rzy – pewnie nie bez racji – napadali na mnie za g\u0142upie postawienie sprawy playlist podczas dyskusji na targach Co Jest Grane<\/a>. Emocje nieuchronnie mi zesz\u0142y, bo w sumie w roku 2016 mie\u0107 tylko takie problemy to jak nie mie\u0107 problem\u00f3w wcale. Nie ma sensu dalej kruszy\u0107 kopii. Mnie w ka\u017cdym razie od tego czasu i ochoty na przygotowywanie playlist na Spotify czy Tidalu nie przyb\u0119dzie. <\/p>\n 9. Winyle wr\u00f3ci\u0142y pod strzechy.<\/strong> Bo przecie\u017c ma\u0142o kto m\u00f3wi o tym, \u017ce ta stopniowa deelitaryzacja no\u015bnika, z szeroko komentowan\u0105 akcj\u0105 Biedronki w roli g\u0142\u00f3wnej<\/a>, to nie przewr\u00f3t, tylko powr\u00f3t do pewnego status quo, na razie stanu rzeczy z czas\u00f3w p\u00f3\u017anego winylu, kiedy jeszcze ludzie byli \u015bwiadomi, po co ta czarna p\u0142yta jest, ale nie bardzo wiedzieli ju\u017c (dzi\u015b jeszcze), jak si\u0119 z ni\u0105 obchodzi\u0107. Powr\u00f3t zainteresowania czarn\u0105 p\u0142yt\u0105 – tak\u017ce tam, gdzie jeszcze jakie\u015b stare winyle obrasta\u0142y kurzem – oznacza te\u017c w w wielu wypadkach powr\u00f3t zainteresowania fizyczn\u0105 reprezentacj\u0105 p\u0142yty w og\u00f3le. Mnie w tej sytuacji bardziej ni\u017c te biedronkowe akcje cieszy przegonienie przez winyl sprzeda\u017cy plik\u00f3w z muzyk\u0105 – wed\u0142ug doniesie\u0144 IFPI na razie w Wielkiej Brytanii (ale o ile znam sytuacj\u0119 – w Polsce z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 r\u00f3wnie\u017c) winyle daj\u0105 artystom i wytw\u00f3rniom zarobi\u0107 wi\u0119cej ni\u017c pliki. I pisz\u0119 te s\u0142owa, maj\u0105c \u015bwiadomo\u015b\u0107 wielu paradoks\u00f3w. Bo je\u015bli zsumowa\u0107 wszystko to, co si\u0119 dzia\u0142o przez ostatnich 12 miesi\u0119cy, musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce najwa\u017cniejszym \u017ar\u00f3d\u0142em nowej muzyki w tym roku bywa\u0142 dla mnie niejednokrotnie serwis Bandcamp. I lista najlepszych p\u0142yt na koniec roku opublikowana przez Bandcamp<\/a> potwierdza, jak ciekawe to miejsce.<\/p>\n 10. Wr\u00f3ci\u0142a po latach seria Polish Jazz.<\/strong> O retromanii pisz\u0119 tu co roku, co roku te\u017c listy wznowie\u0144 roku s\u0105 dla mnie r\u00f3wnie wa\u017cne co listy nowych wydawnictw (tej nocy w Tr\u00f3jce, a w czwartek w Dw\u00f3jce radiowej<\/a> dam temu wyraz). Ale reedycje Polish Jazz nie s\u0105 tylko efektem powszechnej obsesji na punkcie przesz\u0142o\u015bci. Fakt, \u017ce w kwietniu ruszy\u0142a seria reedycji CA\u0141EJ serii (by\u0142y kilka razy pr\u00f3by wydawania wybranych album\u00f3w), w tym winylowych wersji p\u0142yt to – jakkolwiek ocenia\u0107 nowe t\u0142oczenia – raczej konieczna powt\u00f3rka z \u017celaznej polskiej klasyki. Pisa\u0142em i o samej serii<\/a>, i o pierwszym od ko\u0144ca lat 80. kolejnym jej odcinku<\/a>, zapewne dalekim od najlepszych moment\u00f3w Polish Jazzu, ale te\u017c dalekim od kompromitacji. Tu, na blogu, seria wznowie\u0144 klasyk\u00f3w polskiego jazzu te\u017c by\u0142a tematem do\u015b\u0107 ch\u0119tnie czytanym i komentowanym<\/a>. Najlepiej w statystykach wypad\u0142 wpis pt. Wyma\u017c i zapisz Polish Jazz<\/a><\/em>. Ale by\u0142 mimo wszystko daleko od \u015bcis\u0142ej czo\u0142\u00f3wki roku, kt\u00f3r\u0105 znajdziecie poni\u017cej, w post scriptum do listy. <\/p>\n To by\u0142 dla mnie rekordowy rok – 220 wpis\u00f3w na Polifonii<\/strong> w 2016, a do ko\u0144ca tygodnia co\u015b jeszcze przyb\u0119dzie. \u0141\u0105cznie 127 tys. u\u017cytkownik\u00f3w i jakie\u015b 680 tys. ods\u0142on. Bardzo dzi\u0119kuj\u0119. Trzy najpopularniejsze wpisy w du\u017cej cz\u0119\u015bci nie dotyczy\u0142y muzyki, co potwierdza, \u017ce je\u015bli kto\u015b chce zarabia\u0107 kliki, w dalszym nie powinien si\u0119ga\u0107 po stricte muzyczn\u0105 tematyk\u0119: Czu\u0142em si\u0119 w tym roku grabarzem muzyki. Liczy\u0142em g\u0142\u00f3wnie i relacjonowa\u0142em straty w ludziach, ale na Polifonii mia\u0142em zarazem wyj\u0105tkowe, rekordowe 12 miesi\u0119cy. Cieszy\u0142em si\u0119 z notowa\u0144 winylu, ale i masowo kupowa\u0142em p\u0142yty na Bandcampie. Szuka\u0142em niepokoju w polskich przebojach i klasyk\u00f3w w\u015br\u00f3d wznowie\u0144 serii Polish Jazz. Z ciekawo\u015bci\u0105 czyta\u0142em niez\u0142e muzyczne komiksy, ogl\u0105da\u0142em nieco […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":9367,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[2605,1891,558,2249,2275],"tags":[2667,2659,2662,2665,2658,2657,2653,2664,2654,2655,2663,2661,2666,2656,2660],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12184"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12184"}],"version-history":[{"count":32,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12184\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12248,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12184\/revisions\/12248"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/9367"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12184"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12184"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12184"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/a><\/p>\npolsk\u0105, a w\u0142a\u015bciwie pras\u0142owia\u0144sk\u0105<\/del> przedchrze\u015bcija\u0144sk\u0105 ludow\u0105 tradycj\u0105 w utworach Percivala Schuttenbacha. Bior\u0105c jeszcze pod uwag\u0119 Behemotha, ten nasz muzyczny obraz za granic\u0105 w roku \u015awiatowych Dni M\u0142odzie\u017cy, 1050-lecia chrztu Polski i intronizacji Chrystusa by\u0142 nieproporcjonalnie poga\u0144ski. <\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n
\n1. Panu premierowi dzi\u0119kuj\u0119 za \u017cyczenia<\/a> (18 stycznia) – do\u015b\u0107 osobisty w charakterze wpis po awanturze na jednej z pierwszych konferencji prasowych ministra kultury, na kt\u00f3r\u0105 przyszed\u0142em (wicepremier Piotr Gli\u0144ski z fot. powy\u017cej via oficjalny profil twitterowy Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego).
\n2. Kogo oszuka\u0142a Beyonce? <\/a>(26 kwietnia) – wczesna recenzja albumu Lemonade<\/em>.
\n3. Pami\u0119\u0107 dobra, bo kr\u00f3tka<\/a> (6 czerwca) – wpis po do\u015b\u0107 kuriozalnym (w znacznej mierze) festiwalu w Opolu. Czyli z grubsza jak zawsze. Wola\u0142bym statystyki windowa\u0107 w inny spos\u00f3b, ale jednak nie potrafi\u0142em uciec w tym roku od polityki. Tak jak chyba ca\u0142a reszta mieszka\u0144c\u00f3w naszego mi\u0142ego kraju w roku, kiedy nawet muzyka nie \u0142agodzi\u0142a obyczaj\u00f3w. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"