{"id":1219,"date":"2011-07-28T17:28:22","date_gmt":"2011-07-28T15:28:22","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1219"},"modified":"2011-07-28T17:34:58","modified_gmt":"2011-07-28T15:34:58","slug":"plyta-ktora-uwiera","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/07\/28\/plyta-ktora-uwiera\/","title":{"rendered":"P\u0142yta, kt\u00f3ra uwiera"},"content":{"rendered":"

„Kiedy wreszcie zrobisz porz\u0105dek z tymi p\u0142ytami?”. Albo: ” Wiesz, musz\u0119 kupi\u0107 nowy rega\u0142, \u017ceby wynie\u015b\u0107 p\u0142yty od S do Z z sypialni, w przeciwnym razie nie zmie\u015bci si\u0119 \u0142\u00f3\u017ceczko dla dziecka”. Wreszcie: „Co to za okropna\/pi\u0119kna ok\u0142adka?”. Fizyczne p\u0142yty tworz\u0105 \u017cycie rodzinne. To mi przysz\u0142o do g\u0142owy po prze\u015bledzeniu ciekawego w\u0105tku na linii sporu analog-cyfra i fizyczne-niematerialne, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 na blogu Mariusza Hermy<\/a>. Dopiero na ko\u0144cu nasun\u0119\u0142o mi si\u0119 co\u015b tak fundamentalnego. Bo zapomnijcie o rodzinnej dyskusji na temat Jamiego Woona, je\u015bli nie le\u017cy gdzie\u015b w pobli\u017cu intryguj\u0105ca ok\u0142adka tej p\u0142yty, a na dodatek nie przynie\u015bli\u015bcie jej po czym\u015b, co formalnie by\u0142o tylko spacerem z dzieckiem (kt\u00f3re zosta\u0142o uprowadzone do sklepu z p\u0142ytami, bo akurat by\u0142 Record Store Day). Zapomnijcie o tym, \u017ce ma\u0142\u017conka (lub -\u017conek) zauwa\u017cy, \u017ce s\u0142uchacie nowego Jima O’Rourke’a, je\u015bli naturalnym sposobem odbioru jest dla was laptop i s\u0142uchawki. Na tym oczywi\u015bcie \u015bwiat muzyki si\u0119 nie ko\u0144czy, rodzinne rozmowy o nowych p\u0142ytach to nie wszystko – ale zawsze co\u015b. Istotny element \u015bwiata.<\/p>\n

Ile\u017c ciekawych p\u0142yt przepad\u0142o w czelu\u015bciach mojego dysku twardego, gdzie\u015b w podkatalogu „nowsze” folderu „nowe” utworzonego jako cz\u0119\u015b\u0107 katalogu „2011”. Nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o p\u0142ytach mylnie wrzuconych np. do katalogu „2009”, kt\u00f3ry zgni\u0142 i zmursza\u0142 jeszcze w po\u0142owie 2009 roku. I zapomnijcie o opcji „szukaj”, je\u015bli na przyk\u0142ad wykonawca ma trzycz\u0142onowe i egzotyczne nazwisko, w kt\u00f3rego zapisie pope\u0142niam za ka\u017cdym razem minimum trzy b\u0142\u0119dy. I to trzy INNE b\u0142\u0119dy za ka\u017cdym razem. Za to te fizyczne no\u015bniki zalegaj\u0105 w stertach i przy najbli\u017cszym sprz\u0105taniu biurka – w domu lub w pracy – niechybnie b\u0119d\u0119 si\u0119 musia\u0142 z nimi zmierzy\u0107. Odkurzy\u0107, sprawdzi\u0107, czy przes\u0142uchane. Winyle s\u0105 oczywi\u015bcie – nawet je\u015bli zapomnimy o ich walorach audio – na wygranej pozycji. Sterta ro\u015bnie szybko i zaczyna utrudnia\u0107 przemieszczanie si\u0119 w pokoju. Po prostu trzeba j\u0105 roz\u0142adowa\u0107. Kompakty te\u017c nie s\u0105 pod tym wzgl\u0119dem bez szans.<\/p>\n

Ale jedne i drugie maj\u0105 oczywi\u015bcie swoje sta\u0142e p\u00f3\u0142ki. Bezkonkurencyjne s\u0105 natomiast nietypowe formaty. Te uwieraj\u0105 i przeszkadzaj\u0105 w\u0142a\u015bciwie w ka\u017cdym miejscu i ju\u017c od dnia zero. Gdy tylko pojawi\u0105 si\u0119 w otoczeniu. Tak jest z historyczn\u0105 ju\u017c p\u0142yt\u0105 „Norma’s Food” Mo\u0142r Drammaz opakowan\u0105 w pude\u0142ko na kanapk\u0119. Uwagi go\u015bci typu „Trzymacie starego hamburgera na p\u00f3\u0142ce?” by\u0142y ka\u017cdorazowo rozbrajaj\u0105ce (i ko\u0144czy\u0142y si\u0119 czasem ods\u0142uchaniem fragment\u00f3w ukrytej w pude\u0142ku p\u0142yty), a w ko\u0144cu wydawnictwa z Mik.Musik – bo nie tylko to jedno mia\u0142o wyj\u0105tkowy kszta\u0142t – musia\u0142y dosta\u0107 oddzielne miejsce na p\u00f3\u0142ce. Do dzi\u015b si\u0119 wybijaj\u0105 w\u015br\u00f3d reszty. A w folderach komputerowych wygl\u0105da\u0142yby, nie da si\u0119 ukry\u0107, tak samo jak inne.<\/p>\n

Nietypowy format maj\u0105 te\u017c p\u0142yty z sublabela zacnego krakowskiego AudioTonga, czyli wytw\u00f3rni o nazwie Mathka<\/a> (teoretycznie powinno by\u0107 raczej: C\u00f3rkha). S\u0105 opakowane w zwyk\u0142e papierowe koperty, ale towarzysz\u0105 im dodatkowe ok\u0142adki formatu 7-calowego singla, dzi\u0119ki czemu grafika ok\u0142adkowa robi wi\u0119ksze wra\u017cenie, a same p\u0142yty trudno pomyli\u0107 z innymi. Ostatnia z nich – album ukrai\u0144skiego kompozytora Denisa Kolokola<\/strong> „Proud to Be Loud” – nie da\u0142a si\u0119 wi\u0119c zag\u0142uszy\u0107 w stercie innych. I zosta\u0142a zgodnie z tytu\u0142em g\u0142o\u015bno ods\u0142uchana.<\/p>\n

Na drug\u0105 ju\u017c p\u0142yt\u0119 zafascynowanego matematyk\u0105 i teori\u0105 chaosu Kolokola dla AudioTonga (pierwsza, „Ily” – tak a propos dyskusji – zosta\u0142a wydana jako plik cyfrowy) sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 kompozycje z ostatnich trzech lat, w tym muzyka do instalacji Marca Silvera (utw\u00f3r na gitar\u0119 i elektronik\u0119 „There Are No Others, There Is Only Us”) oraz wielokana\u0142owy utw\u00f3r powsta\u0142y w California Institute of Arts (tytu\u0142owe „Proud to Be Loud”). Dominant\u0105 wszystkich jest przetwarzanie brzmie\u0144 gitarowych i g\u0142osu, zwykle samego Kolokola, ale w utworze tytu\u0142owym, kompletnie pozbawionym ogranicze\u0144 stylistycznych i kojarz\u0105cym si\u0119 momentami z nagraniami Mai Ratkje – wokal Carminy Escobar. „Wake Me Up Ruin My Day” przypomina klasyczne kompozycje muzyki konkretnej, a najbardziej przyst\u0119pny w zestawie „There Is No Others…” ciekawie eksploruje d\u017awi\u0119ki je\u017cd\u017cenia bo gryfie.<\/p>\n

Nawet gdy w „Feedback Glotka” mamy sporo klasycznych, nieprzetworzonych brzmie\u0144 gitarowych, to zostaj\u0105 nam zaprezentowane z tak\u0105 intensywno\u015bci\u0105, \u017ce wydaj\u0105 si\u0119 nieproporcjonalnie dynamiczne. Jeste\u015bmy wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie przyzwyczajeni do jednostajnej g\u0142o\u015bno\u015bci wynikaj\u0105cej z kompresji nagra\u0144, tymczasem to, co robi Kolokol, wydaje si\u0119 i\u015b\u0107 w dok\u0142adnie odwrotnym kierunku. Mamy tu olbrzymi\u0105 dynamik\u0119, swobodny, przestrzenny d\u017awi\u0119k i mn\u00f3stwo zaskocze\u0144 na ka\u017cdym kroku. Jedyny mankament to kilka pretensjonalnych moment\u00f3w w „Proud to Be Loud”, cho\u0107 to zarazem najbardziej ekstremalny i (jak si\u0119 wydaje) najbardziej pracoch\u0142onny technologicznie utw\u00f3r Kolokola. Uwiera nie tylko sam no\u015bnik – to nagranie r\u00f3wnie\u017c nie pozostawi was w oboj\u0119tno\u015bci. <\/p>\n

\"\"<\/a>DENIS KOLOKOL „Proud to Be Loud”<\/strong>
\nAudioTong\/Mathka 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „There Are No Others, There Is Only Us”. Poni\u017cej fragmenty kompozycji tytu\u0142owej z oficjalnego soundclouda artysty.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> collaborations<\/a> by theVolume<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„Kiedy wreszcie zrobisz porz\u0105dek z tymi p\u0142ytami?”. Albo: ” Wiesz, musz\u0119 kupi\u0107 nowy rega\u0142, \u017ceby wynie\u015b\u0107 p\u0142yty od S do Z z sypialni, w przeciwnym razie nie zmie\u015bci si\u0119 \u0142\u00f3\u017ceczko dla dziecka”. Wreszcie: „Co to za okropna\/pi\u0119kna ok\u0142adka?”. Fizyczne p\u0142yty tworz\u0105 \u017cycie rodzinne. To mi przysz\u0142o do g\u0142owy po prze\u015bledzeniu ciekawego w\u0105tku na linii sporu […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,13,120,1,7,435],"tags":[669],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1219"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1219"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1219\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1227,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1219\/revisions\/1227"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1219"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1219"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1219"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}