{"id":12315,"date":"2017-01-04T14:41:21","date_gmt":"2017-01-04T13:41:21","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=12315"},"modified":"2017-01-04T14:45:16","modified_gmt":"2017-01-04T13:45:16","slug":"rozbity-kokos-czyli-plyta-na-dlugi-karnawal","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/01\/04\/rozbity-kokos-czyli-plyta-na-dlugi-karnawal\/","title":{"rendered":"Rozbity kokos, czyli p\u0142yta na d\u0142ugi karnawa\u0142"},"content":{"rendered":"

Owszem, mo\u017cna sobie pr\u00f3bowa\u0107 patrze\u0107 na afryka\u0144skiego muzyka z europejsk\u0105 wy\u017cszo\u015bci\u0105 – jako egzotyk\u0119 i Murzyna, kt\u00f3ry bije w kokos<\/em> (cytuj\u0105c jeden z moich ulubionych utwor\u00f3w Afro Kolektywu z czas\u00f3w „Machiny” i „City Magazine’u”). Mo\u017ce i czasem jest w tym jakie\u015b historyczne fatum. We\u017amy chwalony przeze mnie w ostatnim rankingu archiwali\u00f3w<\/a> album Senegalczyka Mor Thiama. Wprawdzie \u015bwietny, to jednak po latach sprowadzi\u0142 lidera z roli sesyjnego perkusisty Freddiego Hubbarda i Lestera Bowiego (specjalizacja: djembe) do roli etatowego b\u0119bniarza w sekcji Kr\u00f3la Lwa<\/em> jednego z ameryka\u0144skich Disneyland\u00f3w. Czyli w praktyce do roli owego Murzyna bij\u0105cego w to, w co wszechobecny stereotyp ka\u017ce mu bi\u0107. Mo\u017cna wi\u0119c sobie robi\u0107 pod\u015bmiechujki z nie do\u015b\u0107 zaawansowanej technicznie Afryki i z p\u00f3\u0142amatorskiej dystrybucji, ale przychodzi moment, gdy takie stereotypowe okre\u015blenia wi\u0119zn\u0105 w gardle, nogi chodz\u0105 same, a grudzie\u0144 przynosi drug\u0105 najlepsz\u0105 taneczn\u0105 p\u0142yt\u0119 roku po senegalskiej wycieczce Marka Ernestusa<\/a>. I te\u017c wyprodukowan\u0105 w Afryce – w Nigerii, w latach 80. Doing It in Lagos. Boogie, Pop & Disco in 1980s Nigeria<\/em>.<\/p>\n

Z tego \u015bwiata stereotyp\u00f3w skutecznie potrafi wyrwa\u0107 cz\u0142owieka ws\u0142uchanie si\u0119 w afryka\u0144skich basist\u00f3w. Oni najcz\u0119\u015bciej robi\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119 i s\u0105 najtrudniejsi do podrobienia. A przy tym stosunkowo ma\u0142o si\u0119 o nich pisze, cho\u0107 znajdziecie z \u0142atwo\u015bci\u0105 ca\u0142e elaboraty o perkusistach z Afryki (we\u017amy tylko nigeryjskich: Tony Allen, Babatunde Olatunji, Remi Kabaka). Tymczasem w\u0142a\u015bnie basist\u00f3w podziwia\u0107 mo\u017cna – a nawet trzeba – w g\u0119stej partii w Holiday Action<\/em> Livy Ekemezie czy w Don’t Give It Up<\/em> Willy’ego Roya trzymaj\u0105cym si\u0119 g\u0142\u00f3wnie na ob\u0142\u0119dnej linii klanguj\u0105cego basu – bez kompleks\u00f3w i na czasie, gdy chodzi o brzmienia wykorzystywane na Zachodzie. Albo wreszcie w kapitalnej technicznie partii „Soula” Oshijo w Identify With Your Root<\/em> Odiona Iruoje. S\u0142ycha\u0107, jak mocno wp\u0142yn\u0119\u0142o na rozw\u00f3j sceny \u015bwietnych instrumentalist\u00f3w wiele lat dzia\u0142alno\u015bci Feli Kutiego. Ale afryka\u0144ski funk i afrobeat to co\u015b, co przebija si\u0119 tutaj w najs\u0142abszych momentach. W tych lepszych s\u0142ycha\u0107 du\u017co wi\u0119cej.<\/p>\n