{"id":12416,"date":"2017-01-13T10:17:10","date_gmt":"2017-01-13T09:17:10","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=12416"},"modified":"2017-01-13T10:37:29","modified_gmt":"2017-01-13T09:37:29","slug":"nowy-zdrowy-srodek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/01\/13\/nowy-zdrowy-srodek\/","title":{"rendered":"Nowy zdrowy \u015brodek"},"content":{"rendered":"

A ty nie za stary jeste\u015b na The XX<\/strong>? – zapyta\u0142 mnie wczoraj kolega w komentarzu pod linkiem do transmisji z premiery p\u0142yty. I trudno mu odm\u00f3wi\u0107 racji, bo s\u0142uchaj\u0105c wczoraj utworu On Hold<\/em> prezentowanego co rusz przez YouTube czy Periscope jako imitacj\u0119 sesji na \u017cywo, zda\u0142em sobie spraw\u0119, \u017ce komentuj\u0105cych to wydarzenie m\u0142odocianych odbiorczy\u0144 czy odbiorc\u00f3w muzyki tria lepiej nie zaczepia\u0107 i nie zagadywa\u0107 o odczucia w obawie przed wy\u015bmianiem. Has\u0142o „r\u00f3\u017cnica wieku” mo\u017ce by\u0107 tu rozumiane jako „r\u00f3\u017cnica stuleci”. Z drugiej strony – \u017ar\u00f3d\u0142a muzyki zawartej na I See You<\/em>, trzeciej p\u0142ycie grupy, tkwi\u0105 gdzie\u015b w czasach, gdy sam mia\u0142em tyle lat, co oni (brakowa\u0142o mi tylko tych wszystkich narz\u0119dzi do przesy\u0142ania sobie animowanych gif\u00f3w i lajk\u00f3w), a ca\u0142y album to najbardziej otwarta propozycja m\u0142odych Brytyjczyk\u00f3w. Pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem, bo jest i mniej introwertycznie, i pe\u0142niej w brzmieniu, i bli\u017cej tradycyjnego rzemios\u0142a w piosenkach, a wreszcie najlepiej do tej pory w partiach wokalnych. W sumie jest z tego wi\u0119c niez\u0142e mi\u0119dzypokoleniowe miejsce spotka\u0144. Ju\u017c nie skrzy\u017cowanie ulicy Niskich Bas\u00f3w z alej\u0105 R&B przy placu Nowej Fali, tylko niez\u0142y nowy \u015brodek drogi. I na pewno nie jest to muzyka, kt\u00f3ra sprawdza metryk\u0119 przy wej\u015bciu.<\/p>\n

Przeciwnie nawet. Znakomicie poczuj\u0105 si\u0119, s\u0142uchaj\u0105c tego zestawu, mi\u0142o\u015bnicy lat 80. i 90. To pierwsze do\u015b\u0107 oczywiste. Romy Madley Croft i Oliver Sim \u015bpiewaj\u0105 tu, dialoguj\u0105c (Say Something Loving<\/em>), w romantycznym stylu duet\u00f3w lat 80. A linia genealogiczna tego typu grania, jakie prezentuj\u0105, si\u0119ga New Order i innych formacji, kt\u00f3re na gruzach pos\u0119pnej nowej fali pr\u00f3bowa\u0142y gra\u0107 muzyk\u0119 rozrywkow\u0105. Ka\u017cda mi\u0142osna piosenka The XX zara\u017cona jest jednak charakterystyczn\u0105 melancholi\u0105 (mo\u017ce i dlatego, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 tekst\u00f3w to ci\u0105gle na nowo pisane historie o rozstaniach), a minimalizm tych nagra\u0144 te\u017c broni je przed zaszufladkowaniem jej jako kolejnej p\u0142yty retro. Z drugiej strony odnajd\u0105 si\u0119 tu – od pierwszych takt\u00f3w Dangerous<\/em> – mi\u0142o\u015bnicy trip-hopu, tego zadziwiaj\u0105cego zjawiska, kt\u00f3re nagle i szybko wynios\u0142o do mainstreamu i zamieni\u0142o we wsp\u00f3lny j\u0119zyk r\u00f3\u017cne teoretycznie do\u015b\u0107 niszowe elementy. Alfabet j\u0119zyka hip-hopu, sceny tanecznej, upalone tempa. W Performance <\/em>Croft na chwil\u0119 przestaje goni\u0107 za ulubionymi Alison Moyet czy Annie Lennox, by za\u015bpiewa\u0107 parti\u0119 w stylu Beth Gibbons z Portishead. I w tej linii wokalnej, prowadzonej na tle sk\u0105pej, ale idealnej aran\u017cacji – to smyczkowej, to gitarowej – s\u0142ycha\u0107 przez chwil\u0119 ten sam uniwersalny, pe\u0142en emocji j\u0119zyk, kt\u00f3ry trip-hop, mimo jego teoretycznej \u015brodowiskowo\u015bci i nowoczesnej produkcji wykatapultowa\u0142 do mainstreamu i na listy bestseller\u00f3w. <\/p>\n