{"id":12553,"date":"2017-01-25T09:15:19","date_gmt":"2017-01-25T08:15:19","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=12553"},"modified":"2017-01-25T09:59:25","modified_gmt":"2017-01-25T08:59:25","slug":"zupelnie-nieznany-mi-artysta","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/01\/25\/zupelnie-nieznany-mi-artysta\/","title":{"rendered":"Zupe\u0142nie nieznany mi artysta"},"content":{"rendered":"

Nic z\u0142ego nie mo\u017ce si\u0119 wydarzy\u0107 18 stycznia. Mam swoj\u0105 ma\u0142\u0105 teori\u0119 zwi\u0105zan\u0105 z tym dniem opart\u0105 na w\u0142asnych wieloletnich do\u015bwiadczeniach, wi\u0119c gdy zobaczy\u0142em, \u017ce p\u0142yta Boliden <\/strong> ukaza\u0142a si\u0119 tego dnia, uzna\u0142em to za dobry znak. [tu Google pewnie wklei wam z automatu reklam\u0119 „Nieznanego \u015awiata”] Nie mam zielonego poj\u0119cia, kim jest Jos\u00e9 Delgado – poza tym, \u017ce mieszka w Barcelonie i nagrywa dla brytyjskiej firmy Seagrave (maj\u0105 na koncie jeden tytu\u0142 polskiego Micromelancoli\u00e9<\/a>), \u017ce swoj\u0105 muzyk\u0119 lubi wydawa\u0107 na kasetach i \u017ce na Bandcampie dot\u0105d ma\u0142o kto si\u0119 ni\u0105 interesowa\u0142. A \u017ce w\u015br\u00f3d zainteresowanych by\u0142 szef \u015bledzonego przeze mnie labelu Czaszka (przy okazji: niez\u0142a kompilacja okoliczno\u015bciowa tutaj<\/a>), pojawi\u0142a si\u0119 i na moim celowniku. I tak s\u0142ucham ju\u017c trzeci dzie\u0144 nieznanego mi muzyka z Bandcampu, nie wiedz\u0105c nawet, kim jest. Czyli prawdopodobnie robi\u0119 co\u015b bardzo charakterystycznego dla XXI wieku. A st\u0105d ju\u017c tylko krok dla rzeczy r\u00f3wnie w XXI wieku banalnej, czyli… Tak, zgadli\u015bcie, b\u0119d\u0119 si\u0119 dzieli\u0142.<\/p>\n

Boliden ma konta na Twitterze i Facebooku, kt\u00f3re – jak to bywa z takimi kontami – nie czyni\u0105 s\u0142uchacza nawet odrobin\u0119 m\u0105drzejszymi. Powiedzia\u0142bym, \u017ce nawet g\u0142upszymi. Bo je\u015bli artysta linkuje do jedynej recenzji jego p\u0142yty<\/a>, jak\u0105 wyrzuca przy pierwszym wyszukiwaniu Google, a recenzja w euforii zapowiada od razu jeden z album\u00f3w roku, zachodz\u0105 uzasadnione podejrzenia, \u017ce pisa\u0142 to co najmniej kto\u015b z rodziny. Tym wi\u0119ksz\u0105 ulg\u0119 przynosi zawarto\u015b\u0107 p\u0142yty – w\u0142a\u015bciwie \u0142atwiej si\u0119 jej s\u0142ucha ni\u017c opisuje. To drugie trudno przyjdzie bez machania okre\u015bleniami obowi\u0105zuj\u0105cymi na Rate Your Music czy Last FM. Bo utwory Delgado to albo szemrz\u0105ce krajobrazy d\u017awi\u0119kowe z pogranicza ambientu czy ambient techno (Water Prism<\/em>, poprzedni materia\u0142 Landscape and Memory<\/em> przynosi\u0142 wi\u0119cej takich fragment\u00f3w), albo rozmazana muzyka id\u0105ca w stron\u0119 shoegaze’u, jak u Simona Scotta, czy – przy nieco mocniejszym kr\u0119gos\u0142upie basowym (cho\u0107by w Somewhere<\/em>) – w kierunku bliskim na przyk\u0142ad Pan American. Bez nachalno\u015bci, z po\u017c\u0105danym w dzisiejszej muzyce elektronicznej elementem abstrakcji, czasem te\u017c wysamplowanymi strz\u0119pkami wokali, poci\u0105gaj\u0105cych w Breeze<\/em>, a z lekka denerwuj\u0105cych w PS10<\/em>. Potem g\u0142os – czy\u017cby samego artysty? – wr\u00f3ci w ko\u0144cz\u0105cym zestaw Missing<\/em>.<\/p>\n

W d\u0142ugiej albumowej formie Delgado, kt\u00f3ry (s\u0105dz\u0105c po jednym jedynym zdj\u0119ciu, w kurtce, kapturze i bez kontaktu wzrokowego) nie wygl\u0105da mi na szczeg\u00f3lnego ekstrawertyka, troch\u0119 si\u0119 gubi. Przynajmniej w drugiej cz\u0119\u015bci p\u0142yty, kt\u00f3ra fizyczn\u0105 posta\u0107, stosownie do nieco sp\u0142aszczonej dynamicznie formu\u0142y i ocieplonego brzmienia, przyj\u0119\u0142a w\u0142a\u015bciwie jako kaseta. Ale to bardzo obiecuj\u0105ca muzyka cz\u0142owieka, kt\u00f3remu wypada \u017cyczy\u0107, \u017ceby ca\u0142a seria tekst\u00f3w wyrwa\u0142a go na zawsze z dzisiejszej anonimowo\u015bci. Szczeg\u00f3lnie je\u015bli b\u0119dzie nagrywa\u0142 takie p\u0142yty jak ta czy jak nieco bardziej \u017cwawa, opublikowana przez Chemical Tapes<\/a> (ci zaliczyli a\u017c dwa tytu\u0142y Micromelancoli\u00e9, w tym duet z Fischerle) Meta<\/em>. W ka\u017cdym razie po tygodniu oswajania si\u0119 z Boliden Surfaces <\/em>ci\u0105gle brzmi nie\u017ale i zaprowadzi\u0142a mnie ju\u017c nawet, co w sumie charakterystyczne dla naszych czas\u00f3w, do dalszych wydatk\u00f3w na Bandcampie i kolejnych nieznanych artyst\u00f3w.<\/p>\n

BOLIDEN Surfaces<\/em><\/strong>, Seagrave 2017, 7\/10<\/strong><\/p>\n