{"id":12713,"date":"2017-02-08T13:37:49","date_gmt":"2017-02-08T12:37:49","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=12713"},"modified":"2017-02-08T13:42:37","modified_gmt":"2017-02-08T12:42:37","slug":"muskanie-jackow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/02\/08\/muskanie-jackow\/","title":{"rendered":"Muskanie du\u017cego jacka"},"content":{"rendered":"

Powiedzmy sobie szczerze: ten spos\u00f3b wykorzystywania gitary, o kt\u00f3rym chc\u0119 wspomnie\u0107 dzisiaj, stoi na drugim biegunie w stosunku do tego opisywanego wczoraj. Na to, co robi szwedzki spec od dron\u00f3w Joachim Nordwall<\/strong>, m\u00f3j znajomy gitarzysta mia\u0142 ju\u017c lata temu barwne okre\u015blenie: sol\u00f3wki na jackach. Gdzie „jack” to po prostu nazwa popularnego wtyku, kt\u00f3ry pozwala po\u0142\u0105czy\u0107 gitar\u0119 ze wzmacniaczem. Je\u015bli go nie wepniemy, te\u017c mo\u017cna na tym gra\u0107, tyle tylko, \u017ce ograniczone s\u0105 mo\u017cliwo\u015bci w zakresie artykulacji, a brzmienie – c\u00f3\u017c, nieco inne. Mimo to tytu\u0142owy A Map of Guilt<\/em> z duetowej p\u0142yty Nordwalla z Matsem Gustafssonem<\/strong> m\u00f3g\u0142by si\u0119 spodoba\u0107 nawet co bardziej otwartym fanom gitarowego grania. Dlaczego? Idealnie (s\u0142owo-klucz dla Nordwalla, za\u0142o\u017cyciela oficyny iDEAL) \u0142agodzi skutki d\u0142ugotrwa\u0142ej ekspozycji na sol\u00f3wki, riffy, popisy i ca\u0142y ten zn\u00f3j zwi\u0105zany z gitar\u0105 elektryczn\u0105. Ca\u0142y album – z szama\u0144sk\u0105 ok\u0142adk\u0105, chyba najlepsz\u0105, jak\u0105 w tym roku widzia\u0142em – jest przy tym demonstracj\u0105 nieszablonowego my\u015blenia dw\u00f3ch szwedzkich improwizator\u00f3w, kt\u00f3rych zaszufladkowa\u0107 trudniej, ni\u017c by si\u0119 zdawa\u0142o.<\/p>\n

Przede wszystkim zaskakuj\u0105cy mo\u017ce by\u0107 tu wk\u0142ad Gustafssona, kt\u00f3ry na charakterystycznych dla siebie saksofonach gra nieco mniej ni\u017c zwykle, a kiedy ju\u017c gra, s\u0105 to raczej \u0142agodne brzmieniowo, zap\u0119tlaj\u0105ce si\u0119 frazy albo d\u0142ugie pomruki, inaczej ni\u017c w jego najbardziej znanym wcieleniu z The Thing czy Fire! Saksofony – kt\u00f3re wliczone zostaj\u0105 na ok\u0142adce p\u0142yty do „blowing stuff” – ust\u0119puj\u0105 tu cz\u0119sto miejsca organom. Nordwall poza gitar\u0105 u\u017cywa syntezatora. Ale na czym przez prawie 20 minut medytuj\u0105 muzycznie we wspomnianym A Map of Guilt<\/em>? Mo\u017ce i na tych delikatnie muskanych ko\u0144c\u00f3wkach jack\u00f3w, nieistotne to zreszt\u0105 wobec tego, \u017ce efekt zosta\u0142 osi\u0105gni\u0119ty. Nie u\u0142atwia klasyfikacji stylistycznej utw\u00f3r Approaching. Blood Gushing<\/em>, buduj\u0105cy suspense jak z horroru – tyle \u017ce tu przynajmniej zar\u00f3wno saksofon, jak i basowe struny gitary czy syntezator s\u0105 \u017ar\u00f3d\u0142ami d\u017awi\u0119ku stosunkowo \u0142atwymi do zidentyfikowania. Already Cold. Unprepared <\/em>to w\u0142a\u015bciwie jedyny utw\u00f3r, kt\u00f3ry Gustafsson m\u00f3g\u0142by bez du\u017cego problemu przenie\u015b\u0107 na kt\u00f3r\u0105\u015b z pozosta\u0142ych swoich p\u0142yt. She Denied the Grass Getting Heavier <\/em>odnosi si\u0119 do ci\u0119\u017ckiego – jak w tytule – dronowego minimalizmu, wra\u017cenie robi tu wykreowana zapewne przez Nordwalla pot\u0119\u017cna, cho\u0107 zepchni\u0119ta na drugi plan t\u0142o (niedawno Nordwall takie pot\u0119\u017cne drony prezentowa\u0142 na solowej p\u0142ycie The Ideal Black<\/em>). Mocniejszy i bardziej grzytliwy fina\u0142 przynosz\u0105cy odniesienia do muzyki industrialnej, czyli utw\u00f3r Marks Covered by Wet Cloth<\/em>, przeci\u0119ty jest w po\u0142owie wy\u0142aniaj\u0105c\u0105 si\u0119 zza metalicznej, budowanej na kr\u00f3tkim pog\u0142osie \u015bciany d\u017awi\u0119ku parti\u0105 saksofonu, kt\u00f3r\u0105 osobno Gustafsson m\u00f3g\u0142by zaprezentowa\u0107 na solowym albumie dla ECM, gdyby ECM kiedykolwiek wpad\u0142 na pomys\u0142, \u017ceby go zaprosi\u0107. Co nie wydaje si\u0119 oczywiste, bo cho\u0107 obaj panowie prawdziwy czad zostawili za drzwiami studia, to ci\u0105gle s\u0105 jeszcze za daleko od ciszy dla Manfreda Eichera. <\/p>\n

Te wszystkie tytu\u0142y nagra\u0144 duet wzi\u0105\u0142 od Barbro Lindgren, szwedzkiej pisarki znanej u nas nie\u017ale jako tw\u00f3rczyni literatury dzieci\u0119cej. Podejrzewam jednak, \u017ce wyci\u0119te zosta\u0142y raczej z jakiej\u015b jej ksi\u0105\u017cki dla doros\u0142ych. A album – podobnie jak inne p\u0142yty z katalogu Bociana – trafi\u0142 na Bandcamp, gdzie ka\u017cdy mo\u017ce wrzuci\u0107 cokolwiek, jak to ujmuje zabawna piosenka z kana\u0142u Anthony’ego Fantano<\/a>. Czyli tyle\u017c \u0142atwo j\u0105 znale\u017a\u0107, co zignorowa\u0107. Jestem zdecydowanie za tym pierwszym i – co za tym idzie – staj\u0119 tu po stronie tych wszystkich, kt\u00f3rzy lubi\u0105 czasem, cho\u0107by i dla medytacji, pomuska\u0107 du\u017cego jacka.
\n
\nMATS GUSTAFSSON & JOACHIM NORDWALL A Map of Guilt<\/em><\/strong>, Bocian 2017, 7\/10<\/strong><\/p>\n