Odpowied\u017a na to pytanie jest tak prosta jak odpowied\u017a na pytanie, kto oddaje g\u0142osy podczas przyznawania nagr\u00f3d Grammy. I powinna by\u0107 stosunkowo oczywista nawet dla tych, kt\u00f3rych irytuje fakt, \u017ce brytyjski album bia\u0142ej wokalistki, \u015bwietnej, ale reprezentuj\u0105cej bardzo tradycyjny styl, wygrywa z p\u0142yt\u0105, kt\u00f3ra jest mozaik\u0105 tego, co aktualnie dzieje si\u0119 w muzyce popularnej, a do tego niesie opowie\u015b\u0107 zanurzon\u0105 w najnowszej historii Ameryki. Ta odpowied\u017a zawiera si\u0119 zasadniczo w jednym zdaniu: Adele sprzeda\u0142a w Stanach Zjednoczonych w trzy dni tyle, ile Beyonc\u00e9 sprzeda\u0142a w ci\u0105gu roku, czyli nieco ponad 2 mln egzemplarzy ostatniej p\u0142yty.<\/p>\n
5 statuetek Grammy dla Adele i tylko 2 (przy 9 nominacjach) dla Beyonc\u00e9 to nie jest oczywi\u015bcie dow\u00f3d na to, \u017ce Grammy zawsze odnotowuje tylko mechanicznie wysoko\u015b\u0107 sprzeda\u017cy. Ale g\u0142osuj\u0105 reprezentanci przemys\u0142u muzycznego, kt\u00f3rzy ciesz\u0105 si\u0119 z prze\u0142amuj\u0105cej si\u0119 – po latach spadk\u00f3w – koniunktury. A na t\u0119 zapracowa\u0142a Adele, tak\u017ce przywi\u0105zaniem do tradycyjnej sprzeda\u017cy fizycznych no\u015bnik\u00f3w – takich, jakie od 58 lat nagradza si\u0119 stosown\u0105 statuetk\u0105, wci\u0105\u017c w kszta\u0142cie gramofonu. Nie chodzi wi\u0119c tylko o zwyk\u0142y wy\u015bcig, ale chodzi o nagrod\u0119 dla akcji ratunkowej dla show biznesu, by\u0107 mo\u017ce r\u00f3wnie\u017c akcji ratunkowej dla cz\u0119\u015bci pracuj\u0105cych w biurach cz\u0142onk\u00f3w akademii, kt\u00f3ra przyznaje Grammy. P\u0142yta Lemonade <\/em>imponowa\u0142a, ale to album 25<\/em> ocala\u0142 miejsca pracy w przemy\u015ble rozrywkowym, a\u017c do poziomu sklep\u00f3w z p\u0142ytami. Muzycznie album Beyonc\u00e9 by\u0142 bezwzgl\u0119dnie wa\u017cniejszy, biznesowo jednak – mimo ca\u0142kiem sporej sprzeda\u017cy – nie przes\u0105dzi\u0142by w pojedynk\u0119 o rocznych wynikach \u015bwiatowego przemys\u0142u fonograficznego. Cho\u0107, s\u0105dz\u0105c po wyst\u0105pieniu Adele, nawet ona przyzna\u0142aby Beyonc\u00e9 statuetk\u0119 w kategorii Album roku. <\/p>\n Sugerowa\u0142em w grudniu, \u017ce szanse w kategorii nagra\u0144 ch\u00f3ralnych ma p\u0142yta Penderecki Conducts Penderecki vol. 1<\/em> zrealizowana przez Filharmoni\u0119 Narodow\u0105 i polski odzia\u0142 Warnera. I mamy kolejn\u0105, bardzo wa\u017cn\u0105 polsk\u0105 nagrod\u0119 Grammy. 5 statuetek – je\u015bli wlicza\u0107 drobniejsze kategorie – zdoby\u0142 po\u017cegnalny album Davida Bowiego Blackstar<\/em>. A\u017c trzy statuetki – wszystko, co mia\u0142 do zdobycia – wygra\u0142 Chance the Rapper, za – dla odmiany – album dost\u0119pny tylko w streamingu. S\u0105 wi\u0119c i nowe tendencje. W\u015br\u00f3d ciekawszych z 84 werdykt\u00f3w – tak\u017ce triumf Snarky Puppy w kategorii Najlepszy album instrumentalny. No i dwie statuetki za muzyk\u0119 w nurcie Americana zdoby\u0142a Sarah Jarosz, 25-letnia wokalistka z Teksasu o polskich korzeniach.<\/p>\n Nie zdziwi\u0119 si\u0119, je\u015bli za rok Grammy po raz kolejny pow\u0119druje do Afryki. Album Tinariwen <\/strong>Elwan<\/em>, jakkolwiek bardzo przewidywalny, wydaje si\u0119 zarazem idealny do nagrodzenia statuetk\u0105. Nagrywany cz\u0119\u015bciowo w parku Joshua Tree – s\u0105 wi\u0119c ameryka\u0144skie akcenty! – ma mocne, nowoczesne brzmienie, ale poza tym nie przynosi prawie \u017cadnych kompromis\u00f3w wynikaj\u0105cych z zainteresowania malijskiej grupy Ameryk\u0105. Poza oczywi\u015bcie go\u015b\u0107mi, w\u015br\u00f3d kt\u00f3rych znale\u017a\u0107 mo\u017cna Kurta Vile’a i Marka Lanegana. Je\u015bli por\u00f3wna\u0107 to cho\u0107by z zesz\u0142orocznym albumem Bombino (do\u015b\u0107 komercyjnym, ale moim zdaniem r\u00f3wnie\u017c bardzo ciekawym pod wzgl\u0119dem produkcji), pustynny styl pozosta\u0142 bez zmian. Cho\u0107 zar\u00f3wno p\u0142yn\u0105cy rytm (gra rozbudowanej tu nieco sekcji imponuje na tym albumie najbardziej – warto pos\u0142ucha\u0107 utwor\u00f3w Assawt, Imidiw\u00e0n n-\u00e0kall-in<\/em>), jak i wej\u015bcia gitarowe lidera Ibrahima Ag Alhabiba, doskonale znamy z poprzednich wydawnictw. Jedno i drugie b\u0119dzie objawieniem dla kogo\u015b, kto pierwszy raz zetknie si\u0119 z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 tej blues-rockowej formacji. Ale mo\u017ce si\u0119 okaza\u0107 nieco zbyt oczywiste dla tych, kt\u00f3rzy w poszukiwaniu ciekawej muzyki afryka\u0144skiej zabrn\u0119li nieco dalej. Jednych i drugich pogodzi z pewno\u015bci\u0105 N\u00e0nnufl\u00e0y<\/em> – do\u015b\u0107 misternie skonstruowany i niespiesznie rozwijaj\u0105cy si\u0119 utw\u00f3r, w kt\u00f3rym poza tradycyjnymi s\u0142owami w j\u0119zyku tamaszek zabrzmi nagle \u015bpiewaj\u0105cy bluesa Lanegan. <\/p>\n Grammy w kategorii World music zn\u00f3w w zasi\u0119gu r\u0119ki Tuareg\u00f3w, podobnie jak w 2012 roku, gdy dostali j\u0105 po raz pierwszy. Co\u015b naprawd\u0119 wyj\u0105tkowego wydarzy\u0142oby si\u0119 jednak, gdyby dostali te\u017c nominacj\u0119 w kategorii bluesowej. Tyle tylko, \u017ce – jak pewnie wyra\u017anie wida\u0107 po werdyktach Grammy, tak\u017ce w tym roku – nie jest to nagroda \u0142atwo punktuj\u0105ca innowacje. Przeciwnie – jak ka\u017cda showbiznesowa nagroda, pozostaje do\u015b\u0107 zachowawcza. <\/p>\n TINARIWEN Elwan<\/em><\/strong>, Anti-\/Wedge 2017, 7\/10 <\/strong><\/p>\n