
{"id":12920,"date":"2017-03-07T21:29:07","date_gmt":"2017-03-07T20:29:07","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=12920"},"modified":"2017-03-08T00:13:31","modified_gmt":"2017-03-07T23:13:31","slug":"kod-eda-sheerana","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/03\/07\/kod-eda-sheerana\/","title":{"rendered":"Wynik dzia\u0142ania Eda Sheerana"},"content":{"rendered":"<p>To b\u0119dzie kr\u00f3tkie rozszyfrowanie, cho\u0107 bohater mo\u017ce si\u0119 wyda\u0107 nieco dziwny na Polifonii. Ale (1) powszechnie wiadomo, \u017ce <strong>Ed Sheeran<\/strong> jest artyst\u0105 popularnym, (2) sprzedaje si\u0119 tak dobrze, \u017ce w ramach promocji p\u0142yty za\u0142o\u017cyli mu nawet specjalny <em>pop-up store<\/em> w Warszawie, (3) s\u0142uchaj\u0105 go dzieciaki, a sam mam dzieci. A poza tym zabawnie by\u0142o obserwowa\u0107, jak z zupe\u0142nie niczego robi hit na jakie\u015b ci\u0119\u017ckie miliony wy\u015bwietle\u0144 na smartfonach m\u0142odszej m\u0142odzie\u017cy: <em>Z\u0142ama\u0142em nog\u0119, gdy mia\u0142em sze\u015b\u0107 lat \/ Gonili mnie kumple brata i brat<\/em>. Co go w tek\u015bcie doprowadza do (t\u0142umaczenie coraz bardziej wolne) refrenu: <em>A teraz pruj\u0119 140 przez jak\u0105\u015b w\u0105sk\u0105 drog\u0119 \/ \u015apiewam z Eltonem Johnem, zapomnie\u0107 ci\u0119 nie mog\u0119<\/em>. Zapewniam, \u017ce w oryginale nie jest to du\u017co bardziej zniuansowane, chocia\u017c Sheerana uwa\u017ca si\u0119 w dzisiejszym popie za do\u015b\u0107 wyj\u0105tkowy talent. Ma ju\u017c 26 lat (st\u0105d pewnie to pierwsze uderzenie nostalgii), zgrywa starucha i jest idealnym bohaterem dla 13-letnich dziewcz\u0105t: <em>Jeste\u015bmy dzieciakami, a ju\u017c tak zakochani \/ Zmagamy si\u0119 z przeszkodami \/ Ale wiem, \u017ce wygramy<\/em> (<em>Perfect<\/em>). Prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, im d\u0142u\u017cej s\u0142ucham tej p\u0142yty, tym wi\u0119cej odnajduj\u0119 na niej tak zabawnych moment\u00f3w: <em>Gra\u0142a na skrzypkach w zespole irlandzkim \/ Ale na koniec serce skrad\u0142 jej Anglik<\/em> (<em>Galway Girl<\/em>) &#8211; to z przymiark\u0105 do rapu i irlandzkim motywem skrzypcowym. <!--more--><\/p>\n<p>Znalaz\u0142em wi\u0119c spos\u00f3b, by s\u0142ucha\u0107 Sheerana. Naturalnego wokalnego talentu z darem do pisania chwytliwych piosenek, rekordzisty list przeboj\u00f3w itd. Dlaczego? Bo na szcz\u0119\u015bcie jest przy tym wszystkim ogromnie zabawnym w swej nieporadno\u015bci autorem tekst\u00f3w, co czyni z niego posta\u0107 tragikomiczn\u0105, a do takich mam s\u0142abo\u015b\u0107. No wi\u0119c s\u0142ucham, gdy wtem&#8230; pos\u0142uchajcie tego (to prawda &#8211; utw\u00f3r <em>New Man<\/em>, ten z wokalem prawie z okolic raggamuffin i skreczami na ko\u0144cu) opisu go\u015bcia, kt\u00f3ry mu odebra\u0142 narzeczon\u0105: <em>Brwi po depilacji, odbyt wybielony \/ W domu komplet p\u0142yt Ministry kupionych \/ Plemienne tatua\u017ce, cho\u0107 nie kuma nic wcale \/ Ale ci\u0119 uszcz\u0119\u015bliwi\u0142, wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 si\u0119 \u017cali\u0142<\/em>. Ile\u017c tu w\u0105tk\u00f3w! Z jednej strony pytacie, czego to ta m\u0142odzie\u017c dzi\u015b nie robi. I zastanawiacie si\u0119, czy czasem nie chodzi\u0142o o p\u0142yty Ministry of Sounds. I ile nowych reklam poka\u017ce wam Google po przet\u0142umaczeniu tej frazy. Z drugiej my\u015blicie, \u017ce \u015bwiat Sheerana bywa ju\u017c mo\u017ce bardzo doros\u0142y i skomplikowany, ale rysowany jest ca\u0142y czas prost\u0105 kresk\u0105. Je\u015bli w tek\u015bcie b\u0119dzie o tym, \u017ce \u015bwieci s\u0142o\u0144ce, to kto\u015b wam r\u0119kami zakre\u015bli w powietrzu kr\u0105g, a je\u015bli bohater tekstu zje wo\u0142owin\u0119, w aran\u017cu zamuczy krowa. Nawet gdyby to mia\u0142o zabrzmie\u0107 naiwnie. I paradoksalnie dzi\u0119ki temu w ca\u0142ej tej do\u015b\u0107 natr\u0119tnie ju\u017c podkr\u0119conej brzmieniowo (kompresja) superprodukcji na trzeciej p\u0142ycie przetrwa\u0142a cho\u0107 odrobina naturalno\u015bci.  <\/p>\n<p>Oczywi\u015bcie nie pisz\u0119 tego wszystkiego, \u017ceby kogo\u015b namawia\u0107 do s\u0142uchania Sheerana, ale tylko jako wst\u0119p do rozszyfrowania tych symboli arytmetycznych dzia\u0142a\u0144 z tytu\u0142\u00f3w jego p\u0142yt, kt\u00f3re zawsze intrygowa\u0142y mnie znacznie bardziej ni\u017c muzyka (chocia\u017c <em>How Would You Feel<\/em> i <em>Supermarket Flowers<\/em> na ko\u0144cu to w sumie przyjemne ballady). Teraz ju\u017c wiem wszystko: album <em>+<\/em> mia\u0142 doda\u0107 Sheeranowi fan\u00f3w, drugi, zatytu\u0142owany <em>x<\/em> mia\u0142 ich pomno\u017cy\u0107, ale p\u0142yta <em>\u00f7<\/em> mo\u017ce ich podzieli\u0107. Brakuje jeszcze czwartego z podstawowych dzia\u0142a\u0144. I cho\u0107 oczywi\u015bcie nie \u017cycz\u0119 m\u0142odemu Anglikowi niczego z\u0142ego, to w ci\u0105gu siedmiu lat doszed\u0142 do takich warto\u015bci, \u017ce jest z czego odejmowa\u0107. <\/p>\n<p><strong>ED SHEERAN <em>\u00f7<\/em><\/strong>, Atlantic 2017, <strong>3\/10<\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/7Qp5vcuMIlk\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>To b\u0119dzie kr\u00f3tkie rozszyfrowanie, cho\u0107 bohater mo\u017ce si\u0119 wyda\u0107 nieco dziwny na Polifonii. Ale (1) powszechnie wiadomo, \u017ce Ed Sheeran jest artyst\u0105 popularnym, (2) sprzedaje si\u0119 tak dobrze, \u017ce w ramach promocji p\u0142yty za\u0142o\u017cyli mu nawet specjalny pop-up store w Warszawie, (3) s\u0142uchaj\u0105 go dzieciaki, a sam mam dzieci. A poza tym zabawnie by\u0142o obserwowa\u0107, [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":12922,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[97,2561,312,120,2562,2125],"tags":[2753],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12920"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12920"}],"version-history":[{"count":11,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12920\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":12932,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12920\/revisions\/12932"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/12922"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12920"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12920"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12920"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}