Nowy album Artura Ma\u0107kowiaka to prawdopodobnie najbardziej instant-classicowa p\u0142yta (nie my\u015bla\u0142em, \u017ce kiedy\u015b b\u0119d\u0119 u\u017cywa\u0142 takiego okre\u015blenia, w\u0142a\u015bciwie komplementu), jaka w tym roku wychodzi poza wytw\u00f3rni\u0105 Instant Classic. Nie wiem, czy pisa\u0107 to jako lekki zarzut pod adresem IC (\u017ce nie wydali), czy pod adresem samego artysty, kt\u00f3rego \u0142\u0105czy z IC wiele – przede wszystkim jako cz\u0142onka kolektywu Innercity Ensemble – ale kt\u00f3ry lubi by\u0107 zale\u017cny tylko od siebie. By\u0107 mo\u017ce jakie\u015b szanse w ten spos\u00f3b zaprzepa\u015bci\u0142, bo je\u015bli chodzi o dzia\u0142alno\u015b\u0107 solow\u0105 jest – b\u0119d\u0119 si\u0119 upiera\u0142, jak zawsze zreszt\u0105 si\u0119 upieram (i jak zawsze upieram si\u0119 w wypadku Ma\u0107kowiaka) – jednym z mniej docenionych artyst\u00f3w krajowej sceny alternatywnej. A by\u0107 mo\u017ce wr\u0119cz przeciwnie – bo jest te\u017c na tej scenie jednym z tw\u00f3rc\u00f3w najbardziej wiarygodnych i rozwijaj\u0105cych w\u0142asny j\u0119zyk. <\/p>\n
Ostatnio chwali\u0142em Ma\u0107kowiaka (niegdy\u015b cz\u0142onka Something Like Elvis i Potty Umbrella) za p\u0142yt\u0119 duetu Tropy<\/a>, wcze\u015bniej za solow\u0105 If It’s Not Real<\/em>, kt\u00f3rej recenzj\u0119 doklei\u0142em wtedy do opisu nominacji do Fryderyk\u00f3w<\/a>, st\u0105d wiem, \u017ce wysz\u0142a mniej wi\u0119cej w tym samym okresie roku. Ale ka\u017cda p\u0142yta tego gitarzysty poruszaj\u0105cego si\u0119 stylistycznie w okolicach muzyki repetytywnej i post-rocka zas\u0142uguje na wzmiank\u0119 osobn\u0105, wi\u0119c zaryzykuj\u0119 i sprawdz\u0119, ilu nowych s\u0142uchaczy zd\u0105\u017cy\u0142 sobie zjedna\u0107 w\u015br\u00f3d moich czytelnik\u00f3w. <\/p>\n Na Iconic Rapture<\/em> po raz kolejny proponuje p\u0142yt\u0119 dopracowan\u0105 pod wzgl\u0119dem brzmieniowym i na poziomie kompozycji, kt\u00f3re mieszcz\u0105 si\u0119 w szeroko rozumianym nurcie post-rocka i polskiego minimazalu, jak mo\u017cna by by\u0142o nazwa\u0107 t\u0119 krzy\u017c\u00f3wk\u0119 wp\u0142yw\u00f3w minimal music i niezal-rocka. To by\u0142by termin na tyle por\u0119czny, \u017ce minimazal brzmi jak nazwa leku na recept\u0119, a nowa p\u0142yta Ma\u0107kowiaka ma dzia\u0142anie do\u015b\u0107 koj\u0105ce, mo\u017ce nawet lecznicze. A przynajmniej psychodeliczne. S\u0142ycha\u0107 to ju\u017c w punkcie wyj\u015bcia – powolnym i pos\u0119pnym arpeggiu syntezatorowym, kt\u00f3re brzmi niczym intro krautrockowej p\u0142yty z lat 70. I zap\u0119tleniach kojarz\u0105cych si\u0119 dzi\u015b w spos\u00f3b naturalny cho\u0107by z dzia\u0142aniami Lotto.<\/p>\n Ma\u0107kowiak nie tylko gra na prawie wszystkich instrumentach (wyj\u0105tek zrobi\u0142 tym razem dla Jerzego Mazzolla), ale tym razem tak\u017ce \u015bpiewa – z efektem mo\u017ce nie imponuj\u0105cym, ale przynajmniej ciekawym i od\u015bwie\u017caj\u0105cym formu\u0142\u0119. No i wprowadzi\u0142 te wokale w spos\u00f3b trzymaj\u0105cy suspens, a zarazem zn\u00f3w bardzo samowystarczalny. Troch\u0119 tylko zbyt mocno je chowa. Szczeg\u00f3lnie w poetyckim utworze Taniec zgubionego d\u017awi\u0119ku<\/em>, gdzie Jerzy Mazzoll na chwil\u0119 przejmuje pozycj\u0119 lidera, doskwiera niezrozumia\u0142o\u015b\u0107 tej wokalnej partii, kt\u00f3r\u0105 ju\u017c kilka tygodni temu Bartosz Nowicki<\/a> (\u017ce tak sobie poodbijamy linki, jak to ludzie pracy przy maszynie) celnie zestawi\u0142 z wokalami Kuby Zio\u0142ka, sk\u0105din\u0105d te\u017c cz\u0119sto kamufluj\u0105cego sw\u00f3j g\u0142os w\u015br\u00f3d innych instrument\u00f3w.<\/p>\n Jedyne, co mi czasem u Ma\u0107kowiaka przeszkadza, to ok\u0142adki p\u0142yt, za ma\u0142o wyr\u00f3\u017cniaj\u0105ce jego albumy spo\u015br\u00f3d innych. Panowie z Instant Classic wiedzieliby, co z tym zrobi\u0107. Z drugiej strony – projekt ok\u0142adki Iconic Rapture <\/em>i tak jest pod tym wzgl\u0119dem zasadniczym krokiem do przodu. Przypomina, \u017ce mamy do czynienia z gitarzyst\u0105, ale \u017ce te formy gitarowe zak\u0142adaj\u0105 r\u00f3\u017cnego typu zap\u0119tlanie motyw\u00f3w. W ka\u017cdym razie wiecie, gdzie stawia\u0107 na p\u00f3\u0142ce – je\u015bli macie na niej cho\u0107 troch\u0119 miejsca w bezpo\u015brednim s\u0105siedztwie minimazalu*, prawdopodobnie czeka w\u0142a\u015bnie na (dost\u0119pne bez recepty) albumy Ma\u0107kowiaka.<\/p>\n ARTUR MA\u0106KOWIAK Iconic Rapture<\/em><\/strong>, Wet Music 2017, 7-8\/10<\/strong><\/p>\n