{"id":1318,"date":"2011-09-26T17:26:41","date_gmt":"2011-09-26T15:26:41","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1318"},"modified":"2011-09-29T11:39:18","modified_gmt":"2011-09-29T09:39:18","slug":"ukryta-sila-dynamiki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/09\/26\/ukryta-sila-dynamiki\/","title":{"rendered":"Ukryta si\u0142a dynamiki, czyli nowe z Monotype"},"content":{"rendered":"

\"\"<\/a><\/p>\n

Grunge dzia\u0142a dalej na wyobra\u017ani\u0119, wi\u0119c poci\u0105gn\u0119 kr\u00f3ciutko temat (cho\u0107 og\u00f3lnie kr\u00f3tko dzi\u015b nie b\u0119dzie). Ukazuje si\u0119 dzi\u015b pierwsze zremasterowane cyfrowo wydanie „Nevermind”<\/strong>, a jako \u017ce mam p\u0142yt\u0119 od pi\u0105tku, nie mog\u0142em si\u0119 powstrzyma\u0107 od eksperymentu i por\u00f3wnania orygina\u0142u z 1991 z nowym masteringiem Boba Ludwiga. Por\u00f3wnanie graficzne plik\u00f3w „Smells Like Teen Spirit” powy\u017cej (mo\u017cna powi\u0119ksza\u0107). Robi wra\u017cenie? C\u00f3\u017c, mnie si\u0119 przypomnia\u0142 w tym kontek\u015bcie fantastyczny tekst o loudness war i zmniejszaniu dynamiki nagra\u0144 rockowych w magazynie Stylus<\/a>. Nick Southall por\u00f3wnywa\u0142 wtedy w\u0142a\u015bnie Nirvan\u0119 z 1991 z jakim\u015b albumem Keane, zauwa\u017caj\u0105c, \u017ce ten drugi ma ju\u017c poziom o 6-8 dB wy\u017cszy i sp\u0142aszczon\u0105 dynamik\u0119. <\/p>\n

Ot\u00f3\u017c spiesz\u0119 donie\u015b\u0107, \u017ce Nirvana po 20 latach nadrobi\u0142a te 6 dB, bo mniej wi\u0119cej o tyle trzeba podkr\u0119ci\u0107 star\u0105 wersj\u0119, \u017ceby nie je\u017adzi\u0107 ga\u0142k\u0105 we wzmacniaczu w trakcie por\u00f3wnywania jednej z drug\u0105. Je\u015bli chodzi o dynamik\u0119, konkluzje s\u0105 do\u015b\u0107 dramatyczne, bo nowy poziom kompresji to dla starych nagra\u0144 z ca\u0142\u0105 pewno\u015bci\u0105 krok wstecz. Na szcz\u0119\u015bcie, nie tak jak u red Hot Chili Peppers, ca\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 jeszcze w miar\u0119 przytomnie obrobiona. „Nowa” Nirvana ma wi\u0119c cieplejsz\u0105, bardziej basow\u0105 charakterystyk\u0119, za to „stara” ma wyra\u017anie lepsze, troszk\u0119 bardziej odstaj\u0105ce od miksu, ale zarazem dzia\u0142aj\u0105ce na system nerwowy partie gitary Cobaina. Wokale te\u017c wol\u0119 w starej wersji. Mam wi\u0119c mieszane uczucia – z jednej strony kto\u015b w miar\u0119 przyzwoicie dostosowa\u0142 p\u0142yt\u0119 Nirvany do bie\u017c\u0105cych standard\u00f3w, ale z drugiej – zmieni\u0142 charakterystyczne brzmienie czego\u015b, co 20 lat temu podbi\u0142o \u015bwiat. Polecam w\u0142asne eksperymenty – na szcz\u0119\u015bcie „Nevermind” w nowej wersji mo\u017cna kupi\u0107 ju\u017c za trzydzie\u015bci kilka z\u0142otych (w jednop\u0142ytowym wydaniu, bo s\u0105 jeszcze drogie boksy). (przypomn\u0119 tylko, \u017ce nieco szerzej o problemie pisa\u0142em cho\u0107by tutaj <\/a>trzy i p\u00f3\u0142 roku temu)<\/p>\n

Pomy\u015bla\u0142em o tej dynamice tak\u017ce z tego powodu, \u017ce nowa seria album\u00f3w Monotype jest kompletnie pozbawiona problem\u00f3w na tej linii, ba, gospodaruje dynamik\u0105 wyj\u0105tkowo hojnie. No ale to troch\u0119 inne nagrania.<\/p>\n

Zacznijmy od Alessandro Bosettiego<\/strong>, w\u0142oskiego kompozytora elektroakustycznego z Mediolanu, kt\u00f3ry dzi\u015b mieszka w Berlinie i pojawia si\u0119 na a\u017c dw\u00f3ch nowych wydawnictwach Monotype. Jego metoda tw\u00f3rcza – r\u00f3wnolegle prowadzony monolog wokalny i improwizacja (?) instrumentalna pr\u00f3buj\u0105ca na\u015bladowa\u0107 w pewien spos\u00f3b melodi\u0119, akcenty ludzkiego j\u0119zyka – pozostaje w g\u0142owie po przes\u0142uchaniu ca\u0142ego zestawu nowo\u015bci. Na swojej solowej p\u0142ycie „Royals” Bosetti gra na prawie wszystkich instrumentach, za to prawie wszystkie partie wokalne pozostawia go\u015bciom. A z opisywanego wy\u017cej pomys\u0142u potrafi wykrzesa\u0107 bardzo du\u017co i – wbrew pozorom – jest to muzyka, kt\u00f3ra bardzo zyskuje z czasem. „Royals” operuje na kilku planach d\u017awi\u0119kowych zupe\u0142nie inaczej – ma w sobie atmosfer\u0119 niezwyk\u0142ej nerwowo\u015bci, a zarazem – paradoksalnie – uspokajaj\u0105c\u0105 si\u0142\u0119. Pomy\u015blcie o spotkaniu Laurie Anderson, Antona Weberna i zespo\u0142u freejazzowego. Charakterystyczna ok\u0142adka to nie \u017caden klasyk, tylko nowy obraz niemieckiej malarki Kati Heck.
\nTe same motywy eksploatuje Bosetti w zespole Trophies<\/strong>. Tutaj paleta barw zostaje troch\u0119 ograniczona (g\u0142os, elektronika, bezprogowa gitara i perkusja), a utwory s\u0105 kr\u00f3tsze, bardziej zwarte, przekaz muzyczny bardziej skoncentrowany, metoda jednak r\u00f3wnie czytelna, a w roli narratora (bo teksty, autorstwa samego Bosettiego, pe\u0142ni\u0105 tu rol\u0119 podobnych opowie\u015bci co na poprzedniej p\u0142ycie). Autorowi towarzysz\u0105 Kenta Nagai i \u015bwietny Tony Buck. Wol\u0119 t\u0119 nieograniczon\u0105 wizj\u0119 z „Royals”, chocia\u017c i jedna, i druga p\u0142yta b\u0119d\u0105 mia\u0142y swoich zwolennik\u00f3w – oraz czo\u0142owe miejsce w dyskografii Monotype. <\/p>\n

\"\"<\/a>ALESSANDRO BOSETTI „Royals”<\/strong>
\nMonotype 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Gloriously Repeating”.<\/p>\n