{"id":13297,"date":"2017-04-04T09:13:45","date_gmt":"2017-04-04T07:13:45","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=13297"},"modified":"2017-04-04T09:38:31","modified_gmt":"2017-04-04T07:38:31","slug":"trzask-prask-czyli-6-polskich-winyli","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/04\/04\/trzask-prask-czyli-6-polskich-winyli\/","title":{"rendered":"Winyl wci\u0105ga! (6 polskich p\u0142yt)"},"content":{"rendered":"

By\u0142em wczoraj w Biedrze. Ka\u017cdy teraz robi promocje winyli, wi\u0119c ta nowa przyj\u0119ta zosta\u0142a spokojniej ni\u017c poprzednia (z wyj\u0105tkiem Grupy Winylowej na FB – t\u0119 doprowadzi\u0142a na skraj deelitaryzacji). Znalaz\u0142em wi\u0119c prawie ca\u0142y zestaw, zgarniaj\u0105c po 49,99 pierwszych Velvet\u00f3w, Lamara i Sex Pistols, tych ostatnich w du\u017cej mierze dla efektu po\u0142o\u017cenia Never Mind The Bollocks<\/em> na ta\u015bmie w B. Tak, to ja zostawi\u0142em Oldfielda i Abb\u0119. Efekt jest rzeczywi\u015bcie piorunuj\u0105cy, bo najpierw wpad\u0142 na mnie inny zagapiony klient (soki owocowe, pieczywo), a potem zagadn\u0105\u0142 drugi (dwa kalafiory, jaki\u015b nabia\u0142) ze s\u0142uchawk\u0105 bluetooth w uchu: Panie, to teraz po tyle winyle chodz\u0105? Bo ja tego ze 200 sztuk mam w domu!<\/em> Odpowiedzia\u0142em, \u017ce tylko w B. po tyle (Bo normalnie, <\/em>chcia\u0142em doda\u0107, wydawca winduje ceny Back To Black grubo ponad \u015bredni\u0105<\/em>). Zacz\u0105\u0142 mi na to opowiada\u0107, jak kupowa\u0142 i za ile, wylicza\u0107 tytu\u0142y p\u0142yt Zeppelin\u00f3w i w trzy minuty prawie zdoby\u0142em nowego przyjaciela, gdy wtem pan s\u0142uchawka z\u0142apa\u0142 za swoje kalafiory, bo wtoczy\u0142y si\u0119 na mojego Lamara, kt\u00f3rego nieprzystosowana do winyli ta\u015bma zacz\u0119\u0142a wci\u0105ga\u0107 pod pulpit kasjerki: Pani zatrzyma t\u0119 ta\u015bm\u0119, winyl wci\u0105ga!!<\/em> Zap\u0142aci\u0142em, wyszed\u0142em i pomy\u015bla\u0142em, \u017ce trzeba doceni\u0107 ca\u0142\u0105 t\u0119 r\u00f3\u017cnorodn\u0105, trafiaj\u0105c\u0105 do mnie produkcj\u0119 winylow\u0105, p\u00f3ki wszystko nie trafi do spo\u017cywczak\u00f3w. Dlatego na jaki\u015b czas reaktywuj\u0119 Trzaski<\/a> na \u0142amach Polifonii. Kolejno\u015b\u0107 alfabetyczna, zdj\u0119cia w\u0142asne, ods\u0142uchy i linki do sklep\u00f3w wszyte w tekst:<\/p>\n

\"img_20170403_184609_edit\"<\/p>\n

JAUBI The Deconstructed Ego<\/em><\/strong>, Jaubi\/Astigmatic Records 2016, LP 180g 33 rpm (500 ltd, ostatnie sztuki) bc<\/a> Z<\/strong>acz\u0105\u0142bym od zakupu, co ju\u017c obieca\u0142o zrobi\u0107 kilka os\u00f3b po naszej emisji fragmentu w HCH. Bo wydany przez polsko-brytyjski label Astigmatic pakista\u0144ski kwartet Jaubi <\/strong>gra muzyk\u0119 jedyn\u0105 w swoim rodzaju – osadzon\u0105 w tradycji Hindustani, z jej lekko\u015bci\u0105 rytmiczn\u0105 i przejrzysto\u015bci\u0105 brzmieniow\u0105, a zarazem – od pierwszych, do\u015b\u0107 beatboksowych takt\u00f3w intra – odnosz\u0105cych si\u0119 do lubianej przez muzyk\u00f3w z Lahore tradycji zachodniej, w\u0142\u0105cznie z muzyk\u0105 znanego (i nie\u017cyj\u0105cego, niestety) hiphopowego producenta J Dilla, kt\u00f3remu dedykuj\u0105 jedno z nagra\u0144 z tej d\u0142ugiej EP-ki, a kapitalny cover Time: The Donut of The Heart<\/em> graj\u0105 w ramach bonus\u00f3w. Je\u015bli jakim\u015b cudem nie s\u0142yszeli\u015bcie, to ten szary, marmurkowy winyl mo\u017ce jeszcze co\u015b zmieni\u0107 na li\u015bcie Waszych ulubionych wydawnictw zesz\u0142ego roku. <\/p>\n

\"img_20170403_184931_edit\"<\/p>\n

LOTH Between Terminal Gods<\/em><\/strong>, Kromatik Musik 2016, LP 140g 33 rpm bc<\/a> M<\/strong>uzyka nagrana przez loTHa <\/strong>z czteroosobowym zespo\u0142em to nie zawsze moja bajka, cho\u0107 zasadniczo rzecz trafi do ca\u0142kiem szerokiego grona odbiorc\u00f3w r\u00f3\u017cnych stylistyk rockowych, ma lekkie inklinacje w stron\u0119 sceny brytyjskiej lat 90., romantyzm i melodyjno\u015b\u0107, czasem prowadz\u0105c\u0105 zesp\u00f3\u0142 na \u015bcie\u017cki lekkiej pompy, ale te\u017c przynosz\u0105c\u0105 niez\u0142e momenty. Najlepszy z nich to utw\u00f3r Caro Svarta Rosa<\/em> pod koniec strony A. Ambitnie wydana ca\u0142o\u015b\u0107 przynosi wk\u0142adk\u0119 i kart\u0119 z kodem do \u015bci\u0105gni\u0119cia plik\u00f3w mp3. Troch\u0119 przele\u017ca\u0142a w\u015br\u00f3d p\u0142yt nades\u0142anych, ale czeka\u0142em na odpowiedni moment i r\u00f3\u017cnorodne winylowe towarzystwo.<\/p>\n

\"img_20170403_184515_edit\"<\/p>\n

MCHY I POROSTY white label<\/em><\/strong>, Bruta\u017c 2017, 12″ 33 rpm, mastering: Tim Xavier\/Manmade sc<\/a> EP<\/strong>-ka naszego niedawnego go\u015bcia z Nokturnu, czyli Bartosza Zask\u00f3rskiego – tu jako Mchy i Porosty<\/strong> – ozdobiona tylko dwoma jego charakterystycznymi rysunkami po obu stronach cienkiej koperty, w \u015brodku kt\u00f3rej znajdziemy nieopisan\u0105 p\u0142yt\u0119 z czterema utworami w charakterystycznym dla autora stylu zniszczonej, nadpsutej brzmieniowo muzyki elektronicznej. Zdecydowanie lepsza jest strona A (wyci\u0119ty napis „Odd organisms”, na drugiej jest „W twoim domu”) z zaskakuj\u0105cym, mocnym, niemal house’owym beatem. A je\u015bli zastanawiacie si\u0119, gdzie to kupi\u0107, najlepiej pyta\u0107 u \u017ar\u00f3d\u0142a, czyli w Bruta\u017cu<\/a>, dla kt\u00f3rego p\u0142yta zosta\u0142a przygotowana. <\/p>\n

\"img_20170403_184752_edit\"<\/p>\n

ROBERT PIOTROWICZ Walser<\/em><\/strong>, Musica Genera 2016, LP 180g 33 rpm (260 ltd), mastering: Rashad Becker\/D&M bc<\/a> P<\/strong>rzerzuci\u0142em troch\u0119 tych czarnych p\u0142yt w ostatnich latach i musz\u0119 przyzna\u0107, \u017ce ta jest jedn\u0105 z najlepiej brzmi\u0105cych i najlepiej wyt\u0142oczonych, jakie mia\u0142em w r\u0119kach. Mo\u017ce to kwestia muzyki, zarazem archaicznej, jak s\u0142usznie pisze Burkhard Stangl, i nowoczesnej (Lem, kt\u00f3rego przywo\u0142uje z kolei Grzegorz Jankowicz we wst\u0119pie, jest wi\u0119c dobrym punktem odniesienia), b\u0119d\u0105cej w pewnym stopniu fuzj\u0105 pomys\u0142\u00f3w z dw\u00f3ch autorskich album\u00f3w Roberta Piotrowicza<\/strong> z roku 2013 (sami sobie sprawd\u017acie<\/a>), elektronicznej, ale wykorzystuj\u0105cej naturalne barwy r\u00f3\u017cnych instrument\u00f3w b\u0105d\u017a nawi\u0105zuj\u0105cej do nich, niebywale intensywnej, z pot\u0119\u017cnymi instrumentami perkusyjnymi i dynamik\u0105 o orkiestrowej skali. Nie lubi\u0119 przesadnie d\u0142ugich filozoficzno-krytycznych wst\u0119p\u00f3w (te na starych p\u0142ytach Polskich Nagra\u0144 by\u0142y w sam raz), wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 wi\u0119cej cytowa\u0142. Stara\u0142em si\u0119, \u017ceby na Walsera <\/em>spojrze\u0107 nie przez pryzmat filmu Zbigniewa Libery, do kt\u00f3rego Piotrowicz napisa\u0142 t\u0119 muzyk\u0119, i uda\u0142o mi si\u0119 to dopiero dzi\u0119ki dyscyplinie s\u0142uchania narzucanej przez winylow\u0105 wersj\u0119 tego wydanego oryginalnie w ubieg\u0142ym roku albumu. Nie wiem, czy to najlepsza p\u0142yta w dorobku polskiego kompozytora, ale z pewno\u015bci\u0105 jest to dobry punkt startowy dla tych, kt\u00f3rzy jego muzyki jeszcze nie znaj\u0105.<\/p>\n

\"img_20170403_185050_edit\"
\n
\nJANUSZ REICHEL Pierwsza kaseta na p\u0142ycie<\/em><\/strong>, Pasa\u017cer<\/a> 2017, LP 180g 33 rpm (szary – 100 ltd, czarny bez limitu) W<\/strong>a\u017cna p\u0142yta, cho\u0107 – jak podpowiada sam tytu\u0142 – dot\u0105d istnia\u0142a tylko jako kaseta. Punkowe, ekologiczne, pacyfistyczne, feministyczne, kontestatorskie historie z lat 90., kt\u00f3re opowiada z gitar\u0105 Janusz Reichel<\/strong>, rozpoczynaj\u0105 si\u0119 od utworu Czorsztyn ’91<\/em>, za\u0142oganckiego obrazka z ekologicznego protestu z nie mniej s\u0142ynnym Patyczakiem gotuj\u0105cym zup\u0119. Mo\u017ce w czasach folkowego revivalu ju\u017c si\u0119 tak nie \u015bpiewa i nie gra, ale przekaz nie zestarza\u0142 si\u0119 (sk\u0105din\u0105d – niestety, pewne fragmenty nawet zyska\u0142y na aktualno\u015bci) nic a nic. Pami\u0119tam zreszt\u0105 te piosenki z czas\u00f3w „Lampy i Iskry Bo\u017cej” i zinowego obiegu lat 90., z przyjemno\u015bci\u0105 je sobie przypomnia\u0142em. Go\u015bcinnie m.in. Marek Styczy\u0144ski na fletach i tabli. Bardzo porz\u0105dnie wydane, szary winyl, sztywna koperta wewn\u0119trzna, wk\u0142adka z tekstami. Ale punkowe wytw\u00f3rnie przechowa\u0142y etos winylowy w najgorszych czasach, wi\u0119c trudno si\u0119 dziwi\u0107. Link do strony wydawcy powy\u017cej. <\/p>\n

\"img_20170403_185351_edit\"<\/p>\n

R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY Kita Koguta<\/em><\/strong>, Funky Mamas and Papas 2017, LP 33 rpm sc<\/a> Z<\/strong>estaw utwor\u00f3w z warszawskiego winylowego coctail baru Kita Koguta<\/strong> przygotowana na trzecie urodziny klubu przez jego muzycznych przyjaci\u00f3\u0142. Pomys\u0142 sympatyczny, lekka i funkuj\u0105ca muzyka to nie zawsze moje klimaty, cho\u0107 ejtisowy funk Mr. Krime’a na stronie B jest porywaj\u0105cy, a motyw jajek koresponduje ze zbli\u017caj\u0105cymi si\u0119 \u015bwi\u0119tami. \u0141adnie wydany LP z bardzo dobrze wykorzystanym locked groove’em (zap\u0119tlonym rowkiem). Na koniec powinienem wi\u0119c was odes\u0142a\u0107 do jakiego\u015b sklepu internetowego, ale w tym wypadku chyba lepiej odes\u0142a\u0107 do baru<\/a>. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

By\u0142em wczoraj w Biedrze. Ka\u017cdy teraz robi promocje winyli, wi\u0119c ta nowa przyj\u0119ta zosta\u0142a spokojniej ni\u017c poprzednia (z wyj\u0105tkiem Grupy Winylowej na FB – t\u0119 doprowadzi\u0142a na skraj deelitaryzacji). Znalaz\u0142em wi\u0119c prawie ca\u0142y zestaw, zgarniaj\u0105c po 49,99 pierwszych Velvet\u00f3w, Lamara i Sex Pistols, tych ostatnich w du\u017cej mierze dla efektu po\u0142o\u017cenia Never Mind The Bollocks […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":13303,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[76,3,298,312,2249,2696,4,309,1139],"tags":[2796,2793,2797,2794,2712,2795],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13297"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13297"}],"version-history":[{"count":25,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13297\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13329,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13297\/revisions\/13329"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/13303"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13297"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13297"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13297"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}