{"id":13349,"date":"2017-04-06T11:00:55","date_gmt":"2017-04-06T09:00:55","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=13349"},"modified":"2017-04-06T12:19:45","modified_gmt":"2017-04-06T10:19:45","slug":"kupilem-plyte-dla-okladki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/04\/06\/kupilem-plyte-dla-okladki\/","title":{"rendered":"Kupi\u0142em p\u0142yt\u0119 dla ok\u0142adki"},"content":{"rendered":"

Ka\u017cdemu si\u0119 zdarza, mnie nawet nie pierwszy raz. W ko\u0144cu ok\u0142adka to te\u017c dzie\u0142o sztuki<\/a>, \u017ar\u00f3d\u0142o interesuj\u0105cych kontrowersji<\/a> czy element identyfikacji pokoleniowej<\/a>. W wypadku brytyjskiej grupy Gnod<\/strong> powinienem by\u0107 ostro\u017cny w zakupach, bo cho\u0107 kojarzy mi si\u0119 ciep\u0142o z tamtejsz\u0105 scen\u0105 psychodeliczn\u0105 i cho\u0107 otoczona jest od lat lokalnym kultem, to muzycznie wydawa\u0142a si\u0119 co najwy\u017cej drugoligowa. I kontakty z jej muzyk\u0105 w r\u00f3\u017cnych momentach, nawet z chwalon\u0105 bardzo p\u0142yt\u0105 Infinity Machines<\/em>, a tym bardziej albumem Mirror<\/em> (z podobnie prost\u0105 ok\u0142adk\u0105), ko\u0144czy\u0142y si\u0119 bez euforii. A p\u0142yt wydawali po kilka rocznie. Wi\u0119c je\u015bli bez wielkiego namys\u0142u i bez wcze\u015bniejszych ods\u0142uch\u00f3w zam\u00f3wi\u0142em sobie Just Say No To The Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine<\/em>, to owszem, mo\u017cna podejrzewa\u0107, \u017ce to za spraw\u0105 tytu\u0142u, ale przede wszystkim jak\u017ce komunikatywnej ok\u0142adki:<\/p>\n

\"gnod1\"<\/p>\n

Zalet\u0105 Gnod, szczeg\u00f3lnie wobec ca\u0142ej tej nadprodukcji, jest niew\u0105tpliwie to, \u017ce na kolejnych wydawnictwach potrafi pod\u0105\u017ca\u0107 troch\u0119 inn\u0105 \u015bcie\u017ck\u0105. Tu, stosownie do lewackiego przes\u0142ania – przeciwnego zarazem rabunkowemu kapitalizmowi, jak i zbudowanej na nim wsp\u00f3\u0142czesnej psychoprawicy – si\u0119gaj\u0105 po inspiracje rodem z prze\u0142omu lat 70. i 80. Poza stale obecnymi siermi\u0119\u017cnymi psychodelicznymi riffami mamy tu w mniej wi\u0119cej r\u00f3wnych proporcjach inspiracje Public Image Limited i Throbbing Gristle. Mamy desperacj\u0119, gorycz i wkurzenie, z depresyjnym wp\u0142ywem na brzmienie. I utwory coraz mocniej oparte na zespo\u0142owej dyscyplinie grania, wytrzymuj\u0105ce te monumentalne rozmiary (do ponad 12 minut) – nie jest to jeszcze w \u017cadnym razie Swans w dzisiejszym kszta\u0142cie, ale nie bardzo daleko od po\u0142\u0105czenia gry symbolami i ha\u0142a\u015bliw\u0105 muzyk\u0105, prowokacji artystycznej i ci\u0119\u017ckiej rytmiki, jak\u0105 zesp\u00f3\u0142 Giry prezentowa\u0142 na pocz\u0105tku. Tyle \u017ce z wpisywaniem si\u0119 zarazem w typowo angielski, robotniczy etos punkowy (tekst Stick in the Wheel<\/em>, przy czym gitary w tym utworze id\u0105 raczej w stron\u0119 wczesnych nagra\u0144 Sonic Youth).<\/p>\n

Podstawowe pytanie, jakie trzeba sobie zada\u0107: Czy ten album jest cho\u0107 w po\u0142owie tak dobry jak ok\u0142adka? Ja bym na to odpowiedzia\u0142 z zachowaniem politycznej poprawno\u015bci: tak, jest w po\u0142owie tak dobry jak ok\u0142adka. Dlatego zakup dla ok\u0142adki ma w tym wypadku sens – bo jak ju\u017c gdzie\u015b sygnalizowa\u0142em, je\u015bli chodzi o szybk\u0105 identyfikacj\u0119 \u015bwiatopogl\u0105dow\u0105, trudno b\u0119dzie Gnod na scenie muzycznej w najbli\u017cszym czasie przebi\u0107. P\u0142yta to p\u0142yta, nie tylko muzyka, koncepcja graficzna (autorstwa Johnny’ego O) jest w tym wypadku istotn\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 przekazu, a zauwa\u017cy\u0107 zesp\u00f3\u0142 Paddy’ego Shine’a warto. Poza tym – jak wie\u015b\u0107 niesie – najlepsze w wypadku jego formacji s\u0105 i tak wyst\u0119py na \u017cywo.<\/p>\n

GNOD Just Say No To The Psycho Right-Wing Capitalist Fascist Industrial Death Machine<\/em><\/strong>, Rocket 2017, 7\/10<\/strong><\/p>\n