{"id":13730,"date":"2017-05-18T09:45:44","date_gmt":"2017-05-18T07:45:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=13730"},"modified":"2017-05-18T10:06:13","modified_gmt":"2017-05-18T08:06:13","slug":"komeda-jakiego-jeszcze-nie-bylo","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/05\/18\/komeda-jakiego-jeszcze-nie-bylo\/","title":{"rendered":"Komeda, jakiego jeszcze nie by\u0142o"},"content":{"rendered":"

Powiedzmy od razu: ziele\u0144 ok\u0142adki nie sygnalizuje tu stopnia wtajemniczenia. Przeciwnie. Repetitions <\/em>to – je\u015bli pomin\u0105\u0107 reedycje – najlepsze, co w tym kraju spotka\u0142o dorobek Krzysztofa Komedy od czasu Litanii <\/em>Tomasza Sta\u0144ki. A przy tym zupe\u0142nie inne od tamtego ho\u0142du. Na p\u0142ycie firmowanej przez wroc\u0142awski EABS<\/strong>, czyli Electro Acoustic Beat Sessions, s\u0142yszymy Komed\u0119 mniej znanego, mniej oczywistego, wykonywanego \u017cywio\u0142owo i momentami bezczelnie przekonstruowanego przez grup\u0119 m\u0142odych muzyk\u00f3w z Markiem P\u0119dziwiatrem na czele. Zna\u0142em ich wcze\u015bniejsze nagrania, obiecuj\u0105c\u0105 kaset\u0119 Puzzle Mixtape<\/a><\/em>, ale musz\u0119 powiedzie\u0107, \u017ce kilka dni z Repetitions <\/em>potwierdzi\u0142o wszystkie superlatywy, kt\u00f3re mia\u0142em ju\u017c okazj\u0119 o tych muzykach us\u0142ysze\u0107 od r\u00f3\u017cnych os\u00f3b.<\/p>\n

Zaczyna si\u0119 to niepozornie. Knowledge <\/em>(oparty na Etiudzie baletowej<\/em>) w \u017cadnym razie nie oddaje potencja\u0142u tego zjawiska. Ale ten pierwszy utw\u00f3r jest form\u0105 przedstawienia si\u0119 jako hiphopowego sk\u0142adu w archiwum Komedy, z parti\u0105 rapowan\u0105, z zaznaczeniem, jaka jest idea tego (Spread the knowledge<\/em>) i niez\u0142\u0105 prezentacj\u0105 umiej\u0119tno\u015bci zespo\u0142u w zakresie operowania brzmieniem, kt\u00f3re z tym oryginalnym, komedowskim, nie ma du\u017co wsp\u00f3lnego – s\u0105 syntezatory lidera Marka P\u0119dziwiatra, jest gitara Vojto Monteura, bardzo zgrabnie odnajduj\u0105cego sobie miejsce w tych utworach. Nale\u017cy to jednak traktowa\u0107 jako introdukcj\u0119. Gruntownie poszerzony motyw z cyklu Pere\u0142 i dukat\u00f3w<\/em> (telewizyjne kr\u00f3tkie metra\u017ce J\u00f3zefa Hena) zdradza co\u015b wi\u0119cej. Po pierwsze, EABS nie b\u0119dzie maszerowa\u0107 po tych najmocniej wydeptanych \u015bcie\u017ckach \u015bwiata Komedy. Po drugie, nie b\u0119dzie ich traktowa\u0107 jako nienaruszalnej \u015bwi\u0119to\u015bci. Najprostszym \u0142\u0105cznikiem z orygina\u0142em pozostan\u0105 cz\u0119sto strz\u0119pki dialog\u00f3w. D\u0142ugi jam pokazuje umiej\u0119tno\u015bci ca\u0142ej si\u00f3demki, daje pogra\u0107 znakomitej sekcji d\u0119tej (Olaf W\u0119gier, Jakub Kurek), kt\u00f3rej perfekcyjna wsp\u00f3\u0142praca b\u0119dzie jedn\u0105 z wielu zalet p\u0142yty, kt\u00f3r\u0105 – w najog\u00f3lniejszym rysie – nap\u0119dza\u0107 b\u0119dzie pe\u0142ne dyscypliny zespo\u0142owe granie. Jak w r\u00f3\u017cnych projektach, na kt\u00f3re kolektyw si\u0119 powo\u0142uje – BadBadNotGood czy The West Coast Get Down.<\/p>\n

Private Conversation VIII <\/em>to pierwszy z kilku rewelacyjnych wykona\u0144 EABS. Wychodzi to od orygina\u0142\u00f3w z niewznawianej p\u0142yty wydanej przez Polonia Records i zawieraj\u0105cej nagrania solowe Komedy, ale odp\u0142ywa daleko. Podobnie jak tam mamy na pocz\u0105tek fortepian, p\u00f3\u017aniej pr\u00f3bk\u0119 wokalnych umiej\u0119tno\u015bci P\u0119dziwiatra z drobnymi niedoci\u0105gni\u0119ciami w bluesowym stylu, temat ogrywaj\u0105 d\u0119ciaki, ca\u0142o\u015b\u0107 si\u0119 zag\u0119szcza, a po do\u015b\u0107 mocnej kulminacji temat wraca w delikatnej, bardzo delikatnej ju\u017c, uduchowionej wersji, w kt\u00f3rej s\u0142ycha\u0107 echo spiritual jazzu. Pr\u00f3ba wpisania Komedy w ten gatunek – lubiany przez crate digger\u00f3w <\/em>m\u0142odszego pokolenia, a tak\u017ce przez publiczno\u015b\u0107 hip-hopu, w pewnym stopniu najbardziej naturalny dla niej za spraw\u0105 eksponowania afroameryka\u0144skiej tradycji – wydaje si\u0119 \u015bwietnym wyborem dla tego typu grupy, pozwala zachowa\u0107 romantyczny, marzycielski charakter temat\u00f3w Komedy, a zarazem nie przesadza\u0107 go na inny teren, je\u015bli chodzi o rytmik\u0119. Chyba jeszcze lepiej eksploatuje ten kierunek Pingwin VI<\/em> (ogrywaj\u0105cy tak naprawd\u0119 g\u0142\u00f3wny temat – o ile dobrze to wychwytuj\u0119 – z filmu Pinwgin <\/em>Jerzego Stefana Stawi\u0144skiego). Tutaj dialogi filmowe po raz kolejny wplecione zostaj\u0105 w tkank\u0119 muzyczn\u0105 w spos\u00f3b zdradzaj\u0105cy zmys\u0142 did\u017cejski (swoj\u0105 drog\u0105 did\u017cej w sk\u0142adzie jest obecny, cho\u0107 zarazem dyskretny – Spisek Jednego nie robi z tych utwor\u00f3w straganu ze skreczami) i po kilku ods\u0142uchach trudno sobie ten utw\u00f3r wyobrazi\u0107 bez tego wnosz\u0105cego sporo emocji dodatku. Mamy wi\u0119c wszystkie elementy hip-hopu – z czerpaniem lekcji z tradycji, rekonstruowaniem jej, kola\u017cowym sposobem my\u015blenia, sztuk\u0105 gramofonow\u0105 i rapem – a zarazem wszystkie elementy jazzu.<\/p>\n