{"id":1383,"date":"2011-08-31T18:30:30","date_gmt":"2011-08-31T16:30:30","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1383"},"modified":"2011-08-31T19:55:36","modified_gmt":"2011-08-31T17:55:36","slug":"zycie-bez-johna-frusciante","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/08\/31\/zycie-bez-johna-frusciante\/","title":{"rendered":"\u017bycie bez Johna Frusciante"},"content":{"rendered":"

Mam koleg\u00f3w, kt\u00f3rzy \u015bmiej\u0105 si\u0119 z takich dylemat\u00f3w, jak jako\u015b\u0107 p\u0142yt Red Hot Chili Peppers<\/strong>, ale pooddychajmy czasem na tym blogu tym powietrzem, kt\u00f3re wci\u0105ga si\u0119 w muzycznym \u015bwiecie najpowszechniej. Po pi\u0119ciu latach mamy w ko\u0144cu now\u0105 p\u0142yt\u0119 zespo\u0142u, kt\u00f3ry – jeden z moich koleg\u00f3w si\u0119 w tym momencie u\u015bmieje – nigdy si\u0119 do ko\u0144ca nie pogr\u0105\u017cy\u0142 i nie nagra\u0142 zupe\u0142nie beznadziejnego albumu. Fakt, nie wydaj\u0105 si\u0119 dzi\u015b szczeg\u00f3lnie modni, ale maj\u0105 fajnych koleg\u00f3w i drogich dealer\u00f3w – ostatni z nich to s\u0142ynny Damien Hirst, kt\u00f3ry zaprojektowa\u0142 ok\u0142adk\u0119 p\u0142yty, chyba najlepsz\u0105 w ich dorobku.<\/p>\n

W drugim akapicie b\u0119d\u0119 jeszcze chwali\u0142, wi\u0119c je\u015bli kto\u015b nie zniesie wi\u0119cej pochwa\u0142, mo\u017ce od razu przewin\u0105\u0107 ni\u017cej. Ot\u00f3\u017c m\u00f3j ulubiony (wspomina\u0142em o fajnych kolegach RHChP?) Rick Rubin, kt\u00f3ry zwi\u0105za\u0142 si\u0119 z RHChP na bardzo d\u0142ugo, d\u0142u\u017cej ni\u017c z kimkolwiek innym (20 lat!), nauczy\u0142 ich nagrywania d\u0142ugich i zaskakuj\u0105co r\u00f3wnych p\u0142yt. Po albumach Casha wiemy, \u017ce selekcja materia\u0142u to co\u015b, w czym Rubin jest naprawd\u0119 dobry. Przyczepianie si\u0119 do kompozycji na albumach RHChP – nawet na pompatycznym jak tytu\u0142 „Stadium Arcadium” czy na drugorz\u0119dnym w dyskografii „By the Way” – okazywa\u0142o si\u0119 wi\u0119c zazwyczaj kiepsk\u0105 lini\u0105 ataku. W sumie to nawet si\u0119 nie dziwi\u0119, \u017ce RR i RHChP znale\u017ali wsp\u00f3lny j\u0119zyk – ju\u017c na p\u0142ytach nagrywanych przed nim wydawali si\u0119 idealnym dla niego zespo\u0142em, wychowanym jak nic na jego produkcjach z lat 80., poza tym, \u017ce na po\u017cywnej diecie ze starego funku i punku w r\u00f3wnych proporcjach. Ba, nawet pr\u00f3bowali go zatrudni\u0107 wcze\u015bniej.<\/p>\n

Problem le\u017cy w czym\u015b innym. Ten fajny Rubin od lat – a w\u0142a\u015bciwie od czasu „Californication” (mo\u017ce po drodze wydarzy\u0142 si\u0119 jaki\u015b prze\u0142om technologiczny i zmieni\u0142y si\u0119 mo\u017cliwo\u015bci sprz\u0119towe) – wi\u0119cej jeszcze ni\u017c z samego starzej\u0105cego si\u0119 zespo\u0142u wyciska z kompresor\u00f3w w studiu. Pozostaj\u0119 jego fanem, ale ju\u017c na „Californication” d\u017awi\u0119k bywa\u0142 zmia\u017cd\u017cony kompresj\u0105, a dalej sytuacja si\u0119 nie polepszy\u0142a. „Stadium Arcadium” m\u0119czy\u0142o mnie bardzo i nie inaczej jest niestety z „I’m with You”, kt\u00f3ra – jak dumnie og\u0142oszono – zosta\u0142a d\u017awi\u0119kowo przygotowana do sprzeda\u017cy na iTunes. Nie wiadomo do ko\u0144ca, co to znaczy, ale wiadomo, czego oznacza\u0107 nie mo\u017ce: pe\u0142nej rozdzielczo\u015bci i dynamiki. Ballady, kt\u00f3re us\u0142yszycie na nowym albumie RHChP, z regu\u0142y maj\u0105 w dowolnym momencie prawie to samo nat\u0119\u017cenie d\u017awi\u0119ku, co najbardziej energetyczne piosenki – polecam w\u0142asne eksperymenty z prze\u0142\u0105czaniem z utworu na utw\u00f3r. Album \u015bwietnie brzmi na kiepskich g\u0142o\u015bnikach lub z komputera, a na dobrych s\u0142uchawkach okazuje si\u0119 rozczarowuj\u0105cy, przesterowany bas zaczyna si\u0119 roz\u0142azi\u0107, a perkusyjne blachy trac\u0105 selektywno\u015b\u0107. Szczeg\u00f3lnie je\u015bli spr\u00f3bujecie s\u0142ucha\u0107 naprawd\u0119 g\u0142o\u015bno – bo wysoka kompresja przygotowuje ten materia\u0142 \u015bwietnie do odtwarzania, ale na niskich poziomach wzmocnienia. Loudness war trwa i mo\u017ce nawet RR i RHChP nie s\u0105 jej najwi\u0119kszymi bohaterami, lecz surfuj\u0105 na tej fali, a to odbiera mi zainteresowanie tym materia\u0142em. <\/p>\n

Tytu\u0142owa kwestia, czyli sprawa odej\u015bcia Frusciante i zast\u0105pienia go zdolnym uczniem, nie jest tu najwa\u017cniejsza. Ba, moj\u0105 odpowied\u017a na pytanie o sens RHChP bez Frusciante przynosz\u0105 moje dwie ulubione p\u0142yty zespo\u0142u: „The Uplift Mofo Party Plan”, na kt\u00f3rej go jeszcze nie by\u0142o, oraz „Mother’s Milk”, na kt\u00f3rej sam wykonywa\u0142 zadanie zdolnego ucznia, na\u015bladuj\u0105c zmar\u0142ego tragicznie Hillela Slovaka. Pytanie o sens \u017cycia zespo\u0142u bez Ricka Rubina by\u0142oby dla mnie du\u017co ciekawsze. <\/p>\n

\"\"<\/a>RED HOT CHILI PEPPERS „I’m with You”<\/strong>
\nWarner 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Brendan Death’s Song” (zdecydowanie), „Look Around” (dla wielbicieli starego RHChP), „Goodbye Hooray” (dla wielbicieli Flea), „Police Station”. Ale wszystkie te utwory s\u0105 moim zdaniem zepsute przez nadmiern\u0105 kompresj\u0119. <\/p>\n