{"id":13861,"date":"2017-05-22T10:55:33","date_gmt":"2017-05-22T08:55:33","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=13861"},"modified":"2017-05-22T10:59:01","modified_gmt":"2017-05-22T08:59:01","slug":"jak-przesunac-srodek-na-swoje-miejsce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/05\/22\/jak-przesunac-srodek-na-swoje-miejsce\/","title":{"rendered":"Jak przesun\u0105\u0107 \u015brodek na swoje miejsce?"},"content":{"rendered":"<p>Kiedy tak patrzy\u0142em sobie na tych wszystkich wykonawc\u00f3w wycofuj\u0105cych si\u0119 masowo z koncert\u00f3w tegorocznego festiwalu w Opolu (zatrzyma\u0142em si\u0119 na Tatianie Okupnik, Annie Wyszkoni i grupie Kombii), pomy\u015bla\u0142em, \u017ce kultura dawno nie by\u0142a tak bardzo masowa. Ilu\u017c to trzeba pozamuzycznych w\u0105tk\u00f3w i podtekst\u00f3w, \u017ceby muzyka trafi\u0142a na pierwsze strony gazet. Pod tym wzgl\u0119dem troch\u0119 \u017cal by nawet by\u0142o odwo\u0142ywa\u0107 tegoroczny festiwal  (rozmowy trwaj\u0105 &#8211; werdykt poznamy pewnie jeszcze dzi\u015b) &#8211; m\u00f3g\u0142by liczy\u0107 nie tylko na spor\u0105 widowni\u0119, ale i na swoisty restart zainteresowania tym, co te\u017c polscy piosenkarze i piosenkarki maj\u0105 ciekawego do powiedzenia. Byle nie na antenie TVP, bo tu nie chodzi tylko o polityczny stosunek prezesa Kurskiego do kultury, ale r\u00f3wnie\u017c o coraz mniejsz\u0105 obecno\u015b\u0107 na g\u0142\u00f3wnych antenach muzyki &#8211; oczywi\u015bcie poza talent showami, programem &#8222;Jaka to melodia&#8221; i serialem o disco polo. Krytyczne g\u0142osy, kt\u00f3re tu i \u00f3wdzie si\u0119 pojawiaj\u0105, zach\u0119caj\u0105ce do ostatecznego rozwi\u0105zania kwestii festiwalu w Opolu, chcia\u0142bym spacyfikowa\u0107 jednym pytaniem: A co by\u015bmy wtedy mieli krytykowa\u0107? Na co narzeka\u0107? Czyj\u0105 nieobecno\u015b\u0107 wytyka\u0107? Wyr\u017cniemy \u015brodek, to z popularnych polskich piosenek do recenzowania zostanie disco polo. A je\u015bli kto\u015b chce sobie wyobrazi\u0107 r\u00f3\u017cnic\u0119, proponuj\u0119 si\u0119 zastanowi\u0107, ile ciekawych spostrze\u017ce\u0144 mo\u017cna wy\u0142uska\u0107 przy okazji opisu discopolowych szlagier\u00f3w.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/OaHBmDxXD58\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>R\u00f3wno 50 lat temu wysz\u0142a p\u0142yta, kt\u00f3r\u0105 teraz \u2013 na fali smutnych wydarze\u0144 \u2013 wydawca wznowi\u0142 w identycznej formie, co przed laty. Nosi tytu\u0142 <em>Wojciech M\u0142ynarski \u015bpiewa swoje piosenki<\/em> i zaczyna si\u0119 od razu tak, jak gdyby autor za\u015bpiewa\u0107 chcia\u0142 w imieniu wszystkich Polak\u00f3w dla ca\u0142ej Polski: <em>Cho\u0107 nie mamy wielkich marze\u0144 \/ I szalenie nam do twarzy \/ Z naszym wschodnioeuropejskim stylem bycia, \/ Cho\u0107 nie zawsze dobrze wiemy, \/ Sk\u0105d przyszli\u015bmy, gdzie idziemy \/ Jedna sprawa jako\u015b trzyma nas przy \u017cyciu\u2026<\/em> (\u015bwietna piosenka sk\u0105din\u0105d). Od czasu, gdy zafundowa\u0142em sobie jej powt\u00f3rk\u0119, wiem, o jakim muzycznym \u015brodku m\u00f3wimy. Przeboje z albumu (<em>W co si\u0119 bawi\u0107?, Och, ty w \u017cyciu<\/em>) powtarza\u0142a i zna do dzi\u015b ca\u0142a Polska. A przyj\u0119cie tego debiutu by\u0142o tak proste, jak tylko mo\u017cna sobie wyobrazi\u0107. W tym samym roku, gdy si\u0119 ukaza\u0142, M\u0142ynarski zdoby\u0142 dwie z trzech g\u0142\u00f3wnych nagr\u00f3d w Opolu, zd\u0105\u017cy\u0142 si\u0119 wielokrotnie pojawi\u0107 w telewizji. Nikt nie pyta\u0142 o \u015brodek w muzyce rozrywkowej.<\/p>\n<p>Tak\u0105 sytuacj\u0119 stracili\u015bmy rzecz jasna nie tylko z powod\u00f3w politycznych. Powody s\u0105 cywilizacyjne: ograniczamy wsp\u00f3lne s\u0142uchanie, muzyka staje si\u0119 coraz bardziej prywatna, dodatkowo w naszych s\u0142uchawkach dostajemy zupe\u0142nie inne uszyte przez algorytm pod naszym k\u0105tem strumienie piosenek. I &#8211; jak ju\u017c pisa\u0142em, relacjonuj\u0105c rynkowe wyniki przemys\u0142u muzycznego za rok 2016 &#8211; radiowe listy przeboj\u00f3w, listy hit\u00f3w streamingu i listy bestseller\u00f3w p\u0142ytowych to w tej chwili zupe\u0142nie inne zestawienia pokazuj\u0105ce gusty audytori\u00f3w, kt\u00f3re s\u0105 zupe\u0142nie inne pod wzgl\u0119dem wieku, przyzwyczaje\u0144 i oczekiwa\u0144. Muzyka sta\u0142a si\u0119 mniej wa\u017cna jako do\u015bwiadczenie pokoleniowe, znika storytelling (co ju\u017c na tym blogu pad\u0142o, cho\u0107 raczej jako uwaga w komentarzach), a media znalaz\u0142y inne ni\u017c muzycy sfery zainteresowania &#8211; do najcz\u0119\u015bciej opisywanych postaci \u015bwiata muzycznego nale\u017c\u0105 wci\u0105\u017c Doda i Micha\u0142 Wi\u015bniewski, ma\u0142o istotni z punktu widzenia tego, co si\u0119 dzieje w muzyce. A i ci nie przebij\u0105 Anny Lewandowskiej. I gdzie\u015b na to wszystko nak\u0142ada si\u0119 polityczne MTV ze swoimi supergwiazdami, nagle powoduj\u0105c, \u017ce Polska rozmawia o muzyce pop. <\/p>\n<p>Wobec tego typu przep\u0142yw\u00f3w niniejszy blog jest w zasadzie bezradny, ale b\u0119d\u0119 pr\u00f3bowa\u0142 je wykorzystywa\u0107. Dzi\u015b &#8211; po to, \u017ceby nag\u0142a\u015bnia\u0107 bardzo udane, a niemal zupe\u0142nie nieznane (u nas by\u0142a chyba tylko <a href=\"http:\/\/www.nowamuzyka.pl\/2017\/04\/23\/bottle-tree-bottle-tree\/#more-54775\">recenzja \u0141ukasza Kom\u0142y<\/a>, z kt\u00f3rej wyd\u017awi\u0119kiem musz\u0119 si\u0119 w pe\u0142ni zgodzi\u0107) premiery. Takie jak debiutancka p\u0142yta, a w\u0142a\u015bciwie kaseta grupy <strong>Bottle Tree<\/strong>. Formacja wprawdzie z Chicago, ale problem z muzyk\u0105 \u015brodka ten sam &#8211; bo ma to-to zarazem wszelkie potrzebne sk\u0142adniki (znakomity wokalista, melodyjno\u015b\u0107, nawi\u0105zania do szeroko akceptowanej stylistyki soul\/R&#038;B, atrakcyjna, momentami ca\u0142kiem nowoczesna rytmika), jednocze\u015bnie b\u0119d\u0105c przyk\u0142adem lekkiego przesuni\u0119cia znanych element\u00f3w niebezpiecznie blisko ca\u0142kiem wysokiej sztuki. Bottle Tree brzmi bowiem tak, jak gdyby kto\u015b chcia\u0142 stan\u0105\u0107 jedn\u0105 nog\u0105 w \u015bwiecie ambitnych soulowych wydawnictw Steviego Wondera z lat 70. (ze szczypt\u0105 p\u00f3\u017aniejszych futurystycznych nagra\u0144 Eryki Badu), a drug\u0105 &#8211; w sferze zara\u017conych afryka\u0144sk\u0105 rytmik\u0105 nagra\u0144 Davida Byrne&#8217;a czy Joshuy Abramsa. Perkusyjne partie W\u0142ocha Tommaso Morettiego (zagubiony brat?) tworz\u0105 p\u0142yn\u0105cy wz\u00f3r, kt\u00f3ry wydaje si\u0119 przesuwa\u0107 lekko w stosunku do ca\u0142ej reszty delikatnych aran\u017cy stworzonych przez Bena Lamara Gaya &#8211;  tr\u0119bacza, tu jednak wyst\u0119puj\u0105cego w typowej raczej dla hip-hopu roli producenta. Z kolei poszukiwania wokalisty i tek\u015bciarza Aarona M. Frisona &#8211; raz jeszcze: bardzo zdolny, znany dot\u0105d jako Coultrain i z projektu Hawthorne Headhunters &#8211; wpisuj\u0105 si\u0119 r\u00f3wnie\u017c w to, co w pierwszym rozdziale cyklu <em>Coin Coin<\/em> robi\u0142a Matana Roberts.<\/p>\n<p>Chicago dalej wydaje si\u0119 koszmarnie niedowarto\u015bciowanym \u015brodowiskiem. To wydawnictwo, cho\u0107 wydane na kasecie w 222 egzemplarzach (jest oczywi\u015bcie wersja cyfrowa), ma wszelkie zalety, kt\u00f3re pozwala\u0142yby je z \u0142atwo\u015bci\u0105 wypromowa\u0107 w okolicach modnego Brainfeedera, mo\u017ce te\u017c Okayplayera czy wreszcie ciekawego grona czarnych artyst\u00f3w skupionego ostatnio wok\u00f3\u0142 Sub Popu. Wytw\u00f3rnia International Anthem do tej pory publikowa\u0142a przede wszystkim muzyk\u0119 Roba Mazurka i Jeffa Parkera, ale to, co dzieje si\u0119 w ostatnich miesi\u0105cach w jej katalogu, winduje j\u0105 w zupe\u0142nie inne rejony. W wypadku Bottle Tree &#8211; w sfer\u0119, kt\u00f3ra mog\u0142aby robi\u0107 za pi\u0119kny \u015brodek, gdyby komukolwiek w muzyce jeszcze na nim zale\u017ca\u0142o. <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/playlists\/300681522&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Kiedy tak patrzy\u0142em sobie na tych wszystkich wykonawc\u00f3w wycofuj\u0105cych si\u0119 masowo z koncert\u00f3w tegorocznego festiwalu w Opolu (zatrzyma\u0142em si\u0119 na Tatianie Okupnik, Annie Wyszkoni i grupie Kombii), pomy\u015bla\u0142em, \u017ce kultura dawno nie by\u0142a tak bardzo masowa. Ilu\u017c to trzeba pozamuzycznych w\u0105tk\u00f3w i podtekst\u00f3w, \u017ceby muzyka trafi\u0142a na pierwsze strony gazet. Pod tym wzgl\u0119dem troch\u0119 \u017cal [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":13866,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[12,3,312,120,2696,4,106],"tags":[2853,2851],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13861"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=13861"}],"version-history":[{"count":10,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13861\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13872,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/13861\/revisions\/13872"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/13866"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=13861"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=13861"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=13861"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}