{"id":13930,"date":"2017-05-29T09:00:40","date_gmt":"2017-05-29T07:00:40","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=13930"},"modified":"2017-05-29T09:14:03","modified_gmt":"2017-05-29T07:14:03","slug":"plyty-ktore-ludzie-kupuja-harry-styles","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/05\/29\/plyty-ktore-ludzie-kupuja-harry-styles\/","title":{"rendered":"P\u0142yty, kt\u00f3re ludzie kupuj\u0105: Harry Styles"},"content":{"rendered":"

Okre\u015blenie „w kupie si\u0142a” moim zdaniem opisuje zjawisko boy band\u00f3w lepiej ni\u017c si\u0119 wydaje, bo na dw\u00f3ch poziomach. Sukces w m\u0142odszych grupach wiekowych zapewnia bowiem z jednej strony zebranie w jednej dru\u017cynie paru typ\u00f3w ch\u0142opi\u0119cej urody, z drugiej – wyj\u0105tkowo marny repertuar. Zesp\u00f3\u0142 One Direction nie by\u0142 tutaj \u017cadn\u0105 nowo\u015bci\u0105, ani tym bardziej wyj\u0105tkiem od regu\u0142y. Na szcz\u0119\u015bcie fenomen ch\u0142opi\u0119cych zespo\u0142\u00f3w castingowych opisuje jeszcze rachunek prawdopodobie\u0144stwa: kto\u015b naprawd\u0119 zdolny w takiej grupie zwykle si\u0119 trafi i – niczym Robbie Williams czy Justin Timberlake – zdo\u0142a nagra\u0107 co\u015b ca\u0142kiem interesuj\u0105cego. Dlatego licznych bardzo fan\u00f3w grupy One Direction <\/strong>uprzedzam: nie wysy\u0142ajcie jeszcze komentarzy o charakterze linczuj\u0105cym ani bomb w paczkach pod adresem „Polityki”. Niezale\u017cnie bowiem od tego, co napisa\u0142em w\u0142a\u015bnie o starym \u015brodowisku Harry’ego, zamierzam napisa\u0107 na jego temat kilka mi\u0142ych s\u0142\u00f3w, uzna\u0107 go za ciekawsz\u0105 posta\u0107 od Eda Sheerana. I przy okazji pierwszego miejsca na OLIS<\/a> (co potwierdza, \u017ce polscy fani nie \u015bpi\u0105) napisa\u0107, \u017ce jak zwykle dojrzewaj\u0105ca publiczno\u015b\u0107 boy bandu kreuje jakiego\u015b pojedynczego idola masowej wyobra\u017ani, kt\u00f3ry ma szans\u0119 by\u0107 wi\u0119kszy ni\u017c sam boy band. I Harry Styles<\/strong> mo\u017ce by\u0107 w\u0142a\u015bnie kim\u015b takim. <\/p>\n

Sta\u0142e w takich sytuacjach pytanie: dlaczego? Bo sam Harry albo jego management mieli pomys\u0142 – zej\u015b\u0107 nieco z charakteru dzisiejszego, elektronicznego w wi\u0119kszo\u015bci, albo przynajmniej mocno dobijanego zabiegami producenckimi popu i uciec sobie w stron\u0119 soft-rocka, a nawet starego rock and rolla. P\u00f3j\u015b\u0107 w bia\u0142\u0105, wychodz\u0105c\u0105 od rocka muzyk\u0119 z list przeboj\u00f3w z lat 70. i 80. Zamykaj\u0105ce klamr\u0105 album ballady z akompaniamentem akustycznej gitary (no, ta pierwsza to taka p\u00f3\u0142ballada, mocno wychodz\u0105ca z konwencji) wprowadzaj\u0105 klimat wzgl\u0119dnej lekko\u015bci. Singlowy Sign Of The Times<\/em> zn\u00f3w zaczyna si\u0119 od balladowej zwrotki, pod\u0105\u017ca w rejony modnego bia\u0142ego R&B, ko\u0144czy w okolicach power ballady z prze\u0142omu lat 80. i 90., czas\u00f3w Bryana Adamsa i Guns N’Roses. Z kolei Only Angel<\/em> idzie w stron\u0119 brzmienia Rolling Stones z lat 70., poprawia ten rockowy nastr\u00f3j jeszcze mocniejszy, ale ju\u017c ci\u0119\u017ckawy utw\u00f3r Kiwi<\/em>. Wszystko oparte jest na nagraniach \u017cywego zespo\u0142u, a najwi\u0119cej in\u017cynierii mamy w do\u015b\u0107 zgrabnych i ca\u0142kiem r\u00f3\u017cnorodnych ch\u00f3rkach (pos\u0142uchajcie np. Sweet Creature<\/em>). Ma\u0142o tylko na tym solowym debiucie Anglika w\u0142asnego i niepodrabialnego stylu, ale rejony w kt\u00f3re nas zabiera, s\u0105 ka\u017cdorazowo interesuj\u0105ce. Na skojarzenia z Carolina <\/em>nie obrazi\u0142by si\u0119 pewnie Beck. A w bardzo oldskulowym (ch\u00f3rki nabieraj\u0105 nieco glamowego charakteru) Woman <\/em>Styles przypomina nawet nieco swojego idola Davida Bowiego. <\/p>\n