{"id":14127,"date":"2017-06-19T09:32:51","date_gmt":"2017-06-19T07:32:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14127"},"modified":"2017-06-19T10:00:33","modified_gmt":"2017-06-19T08:00:33","slug":"wiesniak-roku","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/06\/19\/wiesniak-roku\/","title":{"rendered":"„Wie\u015bniak” roku"},"content":{"rendered":"

Jako stali s\u0142uchacze wsp\u00f3\u0142czesnych odmian muzyki zapewne zauwa\u017cyli\u015bcie, \u017ce bez piosenki na pocz\u0105tku, na ko\u0144cu, a czasem i po\u015brodku trudno dzi\u015b porz\u0105dnie opowiedzie\u0107 jak\u0105\u015b histori\u0119. Dotyczy to w szczeg\u00f3lno\u015bci seriali. Wyobra\u017acie sobie Orange Is the New Black<\/em> bez Reginy Spektor na wst\u0119pie. Wyobra\u017acie sobie Dolin\u0119 Krzemow\u0105 <\/em>bez tych puentuj\u0105cych odcinki, czasem kuriozalnych, ale zawsze chwytliwych kawa\u0142k\u00f3w hiphopowych, za kt\u00f3rych dob\u00f3r kto\u015b powinien dosta\u0107 osobn\u0105 nagrod\u0119 Emmy. Nie m\u00f3wi\u0105c ju\u017c o Twin Peaks<\/em> bez Julee Cruise. B\u0119dzie bli\u017cej miejsca, do kt\u00f3rego zmierzam, je\u015bli napisz\u0119 teraz, \u017ce Gra o tron<\/em> nie ma czego\u015b takiego (cho\u0107 pojedyncze wsp\u00f3\u0142czesne piosenki i tu si\u0119 pojawia\u0142y). A gdyby mia\u0142a mie\u0107, to moja propozycja by\u0142aby jedna: Richard Dawson<\/strong>, czyli bardzo nietypowy folkowy bard z Newcastle upon Tyne. Nie chodzi o to, \u017ce wygl\u0105da jak syn George’a R. R. Martina<\/a>. Chodzi o to, \u017ce tylko on jest w stanie po\u0142\u0105czy\u0107 szorstk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesno\u015b\u0107 ze \u015bredniowieczn\u0105 siermi\u0119g\u0105 w spos\u00f3b tak poetycki i rynsztokowy zarazem. Akompaniuj\u0105cy sobie na po\u0142amanej i napr\u0119dce naprawionej gitarze amator, kt\u00f3ry wokalistyki uczy\u0142 si\u0119 na tak egzotycznych przyk\u0142adach, \u017ce m\u00f3g\u0142by obs\u0142u\u017cy\u0107 najpodlejsze lokale od Volantis po Winterfell, przy okazji dodaj\u0105c serii odrobin\u0119 dysonansowego uroku. A przede wszystkim – oddaj\u0105c, cho\u0107by i w bardziej wyszukanej artystycznie formie, ekspresj\u0119 tego widowiska. Poznajcie nowy album Dawsona: Peasant<\/em>, czyli Wie\u015bniak<\/em>.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie za\u0142o\u017cenie, \u017ce piosenka pomaga opowiedzie\u0107 histori\u0119 jest za\u0142o\u017ceniem tak starym, \u017ce spokojnie mo\u017cna przyj\u0105\u0107 \u015bredniowiecze jako okres, gdy takie przenoszone z miejsca na miejsce piosenki zast\u0119powa\u0142y ludziom internet (sk\u0105din\u0105d orygina\u0142 sagi Martina nosi tytu\u0142 Pie\u015b\u0144 lodu i ognia<\/em>). Richard Dawson wpisuje si\u0119 tak\u017ce w t\u0119 prastar\u0105 tradycj\u0119, cho\u0107 jego opowie\u015bci maj\u0105 charakter do\u015b\u0107 abstrakcyjny. Co nie zmienia faktu, \u017ce g\u0119sto utyka w nich zapachy i obrazy rodem z wiek\u00f3w \u015brednich. Co zar\u00f3wno wobec fantastycznych brud\u00f3w Martina, jak i realnych mrok\u00f3w Ziemkiewicza. Zreszt\u0105 w intryguj\u0105cych tekstach (to jaka\u015b masakra pod wzgl\u0119dem trudno\u015bci do rozszyfrowania i liczby dziwnych s\u0142\u00f3w) Dawson miesza realne z fantastycznym. Dogania przy tym, a mo\u017ce nawet dystansuje skomplikowan\u0105 Joann\u0119 Newsom, z kt\u00f3r\u0105 oczywi\u015bcie mo\u017cna por\u00f3wnywa\u0107 ten jego swobodny balladowy styl opowie\u015bci. Bardziej jeszcze da\u0142oby si\u0119 je zestawi\u0107 z utworami Sufjana Stevensa, tyle \u017ce bardziej chropowatymi, pozbawionymi polerki, rzadziej uciekaj\u0105cymi w kierunku elektroniki – jak w piosence Ogre<\/em> na pocz\u0105tku albumu. Nie jest to jedyny taki moment. Ca\u0142\u0105 nowoczesn\u0105 ameryka\u0144sk\u0105 pie\u015b\u0144 folkow\u0105 Dawson przenosi w bardziej uderzaj\u0105c\u0105 archaizmami atmosfer\u0119 Albionu. Emocji nie zabraknie – poprzez Soldier <\/em>i Prostitute<\/em>, a\u017c po gro\u017any, ch\u00f3rem wy\u015bpiewywan\u0105 pie\u015b\u0144 Scientist<\/em> (ch\u00f3rek na Paesant <\/em>do kluczowa cz\u0119\u015b\u0107 aran\u017cacji) i wzruszaj\u0105ce Beggar<\/em>. Intensywno\u015b\u0107 tych nagra\u0144 jest niesamowita. Du\u017ca w tym zas\u0142uga Dawsona, kt\u00f3ry bez trudu przechodzi z mocnego \u015bpiewu na pograniczu krzyku do delikatnej liryki. Z Sufjana Stevensa czy wczesnego Petera Gabriela staje si\u0119 wtedy Robertem Wyattem.<\/p>\n