{"id":14151,"date":"2017-06-22T09:46:11","date_gmt":"2017-06-22T07:46:11","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14151"},"modified":"2017-06-22T12:04:37","modified_gmt":"2017-06-22T10:04:37","slug":"10-powodow-dla-ktorych-powinniscie-jeszcze-raz-posluchac-ok-computer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/06\/22\/10-powodow-dla-ktorych-powinniscie-jeszcze-raz-posluchac-ok-computer\/","title":{"rendered":"10 powod\u00f3w, dla kt\u00f3rych powinni\u015bcie jeszcze raz pos\u0142ucha\u0107 „OK Computer”"},"content":{"rendered":"

Rok z si\u00f3demk\u0105 na ko\u0144cu to zawsze okazja do wielu nikomu niepotrzebnych retrospekcji, kt\u00f3re nagle okazuj\u0105 si\u0119 zaskakuj\u0105co ciekawe. Okr\u0105g\u0142e rocznice wydania obchodzi 9 z 40 p\u0142yt wszech czas\u00f3w w g\u0142osowaniu Rate Your Music<\/a>. Ledwie zd\u0105\u017cyli\u015bmy sobie przypomnie\u0107 Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band<\/em> i The Velvet Underground & Nico<\/em>, a tu 20. urodziny \u015bwi\u0119tuje OK Computer<\/em> grupy Radiohead<\/strong>. Zda\u0142em sobie spraw\u0119 z trzech fakt\u00f3w: (1) sam nigdy nie recenzowa\u0142em tej p\u0142yty, nawet w chwili jej premiery, (2) bardzo rzadko wraca\u0142em do niej w ostatnich latach, obchodz\u0105c tak, jak si\u0119 omija na ulicy znany pomnik, a wreszcie (3) u\u015bwiadomi\u0142em sobie, jak ma\u0142o widzia\u0142em w polskiej prasie tekst\u00f3w rzeczywi\u015bcie analizuj\u0105cych OK Computer<\/em>, a nie tylko odfajkowuj\u0105cych ten album jako wybitny. W dodatku zbli\u017ca si\u0119 wydanie specjalne – czy w og\u00f3le warto odk\u0142ada\u0107 pieni\u0105dze? I po co w og\u00f3le tego s\u0142ucha\u0107 jeszcze raz?<\/p>\n

1. Bo to klasyk bardziej precyzyjny ni\u017c p\u0142yty Beatles\u00f3w. <\/strong>Zacznijmy od tego, \u017ce nie bez powodu na wspomnianej li\u015bcie RYM OK Computer<\/em> (miejsce 1.) wyprzedza s\u0142ynnego Sier\u017canta Pieprza <\/em>o 22 pozycje. Jak pami\u0119tamy (w tym roku wyj\u0105tkowo dobrze), Beatlesi chcieli powiedzie\u0107 wiele rzeczy, ale w tworzeniu albumu koncepcyjnego w pocz\u0105tkach tej konwencji troch\u0119 si\u0119 jednak zagubili i m\u00f3wili ma\u0142o konkretnie. W por\u00f3wnaniu z ich albumem p\u0142yta Radiohead jest precyzyjna jak ma\u0142o kt\u00f3ra. Mamy tu konsekwentnie prowadzon\u0105 opowie\u015b\u0107 o obawach ko\u0144ca wieku wynikaj\u0105cych nie z realnego zagro\u017cenia, tylko w\u0142a\u015bnie z wymywania zagro\u017ce\u0144, a przy okazji i ludzkich emocji ze wsp\u00f3\u0142czesnego \u017cycia, a tym samym – naszej dehumanizacji, stopniowego zamienienia w roboty. Wszystko pisane z du\u017c\u0105 precyzj\u0105: zagajeniem w Airbag<\/em> (historia Yorke’a ocalonego przez poduszk\u0119 powietrzn\u0105 i uczynienie z tej\u017ce poduszki metafory dzisiejszego \u017cycia), dok\u0142adnym wy\u0142o\u017ceniem istoty p\u0142yty w przerywniku Fitter Happier<\/em> i ze swoist\u0105 puent\u0105 (Slow down!<\/em>) w fina\u0142owym utworze The Tourist<\/em>. <\/p>\n

2. Bo dobrze oddaje tzw. ducha czas\u00f3w.<\/strong> B\u0142yskotliwo\u015b\u0107 OK Computer<\/em> polega m.in. na tym, \u017ce w czasach wzgl\u0119dnego spokoju i prosperity paranoja Thoma Yorke’a pozwala\u0142a mu czu\u0107, \u017ce d\u0142ugo si\u0119 taki stan nie utrzyma. Albo \u017ce problemy z wchodz\u0105c\u0105 w nasze \u017cycie technologi\u0105 grupa opowiada w czasach raczkuj\u0105cego internetu. Dalej \u015bledzimy tu konsekwencj\u0119 Radiohead: bohater albumu, z poczuciem niemocy, w depresji, a mo\u017ce nawet na kraw\u0119dzi samob\u00f3jstwa (to wszystko tematy poszczeg\u00f3lnych piosenek) przygl\u0105da si\u0119 systemom alarmowym, kt\u00f3rymi si\u0119 obudowujemy (do poduszki powietrznej do\u0142\u0105cza alarm przeciwko CO2 – Aribag<\/em>, jest motyw przetrwania wypadku lotniczego – Lucky<\/em>), powracaj\u0105cej karmie bycia poni\u017canym (Karma Police<\/em>), kt\u00f3r\u0105 niesie korporacyjny kapitalizm, \u017cyciu w sztucznej ba\u0144ce. Bohater twierdzi, \u017ce wola\u0142by zosta\u0107 porwany przez kosmit\u00f3w (Subterranean Homesick Alien<\/em>), to wszystko Yorke opowiada w zgrabnej, nieprzegadanej i nie\u0142opatologicznej formie. Ten zesp\u00f3\u0142 przehandlowa\u0142 rockandrollow\u0105 pewno\u015b\u0107 siebie za strach i neurozy. No w\u0142a\u015bnie – czy ta rockandrollowa pewno\u015b\u0107 siebie b\u0119dzie jeszcze po czym\u015b takim smakowa\u0107 jak kiedy\u015b?<\/p>\n

3. Bo zamkn\u0105\u0142 czasy wielkich p\u0142yt rockowych.<\/strong> Z r\u00f3wnie wielkim \u0142oskotem, z jakim Sgt. Pepper’s <\/em>je otworzy\u0142 (symbolicznie, nie spierajmy si\u0119 teraz o Zapp\u00f3w czy Velvet\u00f3w). A mo\u017ce nawet w spos\u00f3b bardziej niepodwa\u017calny. Tu proponuj\u0119 kr\u00f3tkie \u0107wiczenie my\u015blowe: przypominamy sobie wielk\u0105 p\u0142yt\u0119 rockow\u0105 przywracaj\u0105c\u0105 wiar\u0119 w masow\u0105 no\u015bno\u015b\u0107 i \u015bwie\u017co\u015b\u0107 tej estetyki, kt\u00f3ra zosta\u0142a wydana po 1997 roku.<\/p>\n