![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2017\/07\/IMG_20170715_125343_edit-1024x474.jpg\")
<\/p>\nJeszcze jedno, ostatnie muzyczne wspomnienie z wakacji. Ma\u0142a miejscowo\u015b\u0107 St Just na zachodnim kra\u0144cu Kornwalii i jej prowincjonalny, stosunkowo m\u0142ody (21 lat) festiwal Lafrowda – z kolorow\u0105 parad\u0105 okolicznych przedszkoli, szk\u00f3\u0142 i emeryt\u00f3w, sprzeda\u017c\u0105 herbatki w ko\u015bciele, kanapek z pieczon\u0105 wieprzowin\u0105 na rynku i piwa w r\u00f3wnie\u017c \u015bwi\u0119tuj\u0105cych pubach. Do tego kilka ma\u0142ych scen. Na jednej z nich 25 by\u0142ych g\u00f3rnik\u00f3w (rejon by\u0142 regionalnym centrum wydobycia cyny i miedzi, aktualnie stanowi poprzemys\u0142owy krajobraz pod ochron\u0105 UNESCO) \u015bpiewa – ka\u017cdy z piwem w r\u0119ce – pie\u015bni wykonywane w pubach, z tekstami odnosz\u0105cymi si\u0119 do charakteru regionu i lokalnego kornwalijskiego patriotyzmu. Bardzo \u0142adnie \u015bpiewaj\u0105, trzeba przyzna\u0107. I w dodatku w spos\u00f3b, kt\u00f3ry ka\u017ce natychmiast skojarzy\u0107 melodie – i nawet spos\u00f3b ich \u015bpiewania – z du\u017co bardziej znanym folklorem ameryka\u0144skim, ka\u017ce si\u0119 w nich doszukiwa\u0107 \u017ar\u00f3de\u0142 tamtejszego country czy folkowych pie\u015bni z Appalach\u00f3w. Nie by\u0142oby to bezsensowne, zwa\u017cywszy na to, \u017ce – jak si\u0119 szacuje – w Stanach Zjednoczonych mieszka wi\u0119cej ludno\u015bci pochodzenia kornwalijskiego ni\u017c jest dzi\u015b samych Kornwalijczyk\u00f3w, a skala emigracji z tego regionu do Ameryki by\u0142a w II po\u0142owie XIX wieku pot\u0119\u017cna. Kornwalijczycy zawie\u017ali do Stan\u00f3w nawet swoje narodowe pieczone pierogi, dlaczeg\u00f3\u017c wi\u0119c nie mieliby tam zabra\u0107 piosenek?<\/p>\n
<\/p>\n
Tak si\u0119 akurat z\u0142o\u017cy\u0142o – mo\u017cecie wierzy\u0107 lub nie – \u017ce w\u015br\u00f3d p\u0142yt, kt\u00f3re zabra\u0142em w podr\u00f3\u017c by\u0142 tak\u017ce nowy album Public Service Broadcasting, wbrew nazwie (kt\u00f3ra odnosi si\u0119 niemal wprost do nazwy jednej z ameryka\u0144skich telewizji, ale te\u017c do archiwalnych zbior\u00f3w audio-wideo w og\u00f3le) zespo\u0142u brytyjskiego, zatytu\u0142owany Every Valley<\/em>. Tytu\u0142 p\u0142yty z kolei odnosi si\u0119 do Walii, kt\u00f3ra te\u017c by\u0142a krain\u0105 g\u00f3rnicz\u0105, a ca\u0142o\u015b\u0107 jest concept albumem po\u015bwi\u0119conym w\u0142a\u015bnie upadkowi miejscowego przemys\u0142u g\u00f3rniczego i \u017cyciu miejscowo\u015bci, kt\u00f3re rewolucja przemys\u0142owa wykreowa\u0142a w XIX wieku jako g\u00f3rnicze osady, wsp\u00f3lnoty uzale\u017cnione od fachu jednego rodzaju. Analogie z losami Kornwalii znale\u017a\u0107 nietrudno. <\/p>\n PSB graj\u0105 od lat specyficzny rodzaj rocka narracyjnego, z instrumentalnymi partiami troch\u0119 w duchu Pink Floyd, bardziej mo\u017ce pow\u015bci\u0105gliwymi, repetytywnymi, odnosz\u0105cymi si\u0119 te\u017c do muzyki Porcupine Tree, tak\u017ce za spraw\u0105 przeplataj\u0105cych gitarowe melodie tekst\u00f3w m\u00f3wionych (u Stevena Wilsona nierzadkich na pocz\u0105tku kariery), maj\u0105cych tu jednak charakter najcz\u0119\u015bciej archiwalny. I podtrzymuj\u0105cych nieuchronnie siadaj\u0105c\u0105 dramaturgi\u0119. A przy tym podtrzymuj\u0105cymi wra\u017cenie tego, \u017ce mamy do czynienia z konwencj\u0105 retro. Czasem muzyka to popycha do przodu, czasem snuje si\u0119 bez wi\u0119kszego wra\u017cenia, dochodz\u0105c czasem do temperatury Stinga \u015bpiewaj\u0105cego o upadaj\u0105cym przemy\u015ble stoczniowym.<\/p>\n Nie spodziewajcie si\u0119 po tym albumie wielkich emocji. Zreszt\u0105 ci, kt\u00f3rzy znaj\u0105 poprzednie albumy PSB wiedz\u0105, \u017ce nie ma sensu ich oczekiwa\u0107. Cho\u0107 zwykle par\u0119 sentymentalnych moment\u00f3w udawa\u0142o im si\u0119 wykrzesa\u0107. Tutaj pomagaj\u0105 w tym go\u015bcie, m.in. Tracyanne Campbell z Camery Obscury (niez\u0142y singlowy Progress<\/em>) czy James Dean Bradfield z Manic Street Preachers. Najbardziej przypad\u0142 mi jednak do gustu pow\u015bci\u0105gliwy, \u0142\u0105cz\u0105cy \u0142adne smyczkowe aran\u017cacje z syntezatorami People Will Always Need Coal<\/em>. Tutaj emocja wychodzi sama – z frazy o tym, \u017ce w\u0119giel to paliwo przysz\u0142o\u015bci, \u017ce rozwija si\u0119 i potrzebuje wi\u0119cej ludzi do pracy, \u017ce wreszcie wyprawa w g\u0142\u0105b ziemi jest ekscytuj\u0105c\u0105 przygod\u0105 i takie tam. To zderzenie z przeterminowanym marzeniem sprawia, \u017ce na Every Valley patrz\u0119 zupe\u0142nie inaczej ni\u017c na katastrofaln\u0105 poprzedni\u0105 p\u0142yt\u0119 The Race for Space<\/em> (recenzowa\u0142em j\u0105 dwa lata temu<\/a>). Ta nowa momentami jest ca\u0142kiem intryguj\u0105ca, sp\u00f3jna i z pewno\u015bci\u0105 znajdzie swoich amator\u00f3w. Chocia\u017c pami\u0119tajcie, \u017ce pisz\u0119 to pod wra\u017ceniem tego, co zobaczy\u0142em w Kornwalii i g\u00f3rniczych pie\u015bni, kt\u00f3re, s\u0142uchane na miejscu, brzmia\u0142y tak szczerze, komunikatywnie, prosto i przejmuj\u0105co, jak tylko mo\u017ce brzmie\u0107 odbierana na \u017cywo muzyka. I mo\u017ce dlatego w ko\u0144c\u00f3wce albumu Every Valley jednak p\u0119k\u0142em przy pie\u015bni Take Me Home<\/em> wykonywanej przez Beaufort Male Choir – zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3rego pocz\u0105tki kariery datowane s\u0105 na 1867 rok. Tak jest – 150 lat temu. <\/p>\n Cho\u0107 ch\u00f3r m\u0119ski z Lafrowdy by\u0142 – przysi\u0105g\u0142bym – bardziej poruszaj\u0105cy.<\/p>\n PUBLIC SERVICE BROADCASTING Every Valley<\/em><\/strong>, Test Card Recordings\/PIAS 2017, 7\/10<\/strong> <\/p>\n