{"id":14465,"date":"2017-08-18T09:15:56","date_gmt":"2017-08-18T07:15:56","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14465"},"modified":"2017-08-18T09:22:37","modified_gmt":"2017-08-18T07:22:37","slug":"111-czyli-ostatni-krzyk-wakacji","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/08\/18\/111-czyli-ostatni-krzyk-wakacji\/","title":{"rendered":"1+1+1, czyli ostatni krzyk wakacji"},"content":{"rendered":"

Ostatni krzyk, albo raczej ostatnie westchnienie wakacji, czyli przyjemna p\u0142yta duetu Bluszcz<\/strong>. Pisz\u0119 „duetu” nie tylko ze wzgl\u0119du na informacj\u0119 o tym, \u017ce za\u0142o\u017cyli t\u0119 grup\u0119 bracia (Jarek Zagrodny i Romek Zagrodny), ale te\u017c dlatego, \u017ce nie bardzo s\u0142ysz\u0119 tu zaj\u0119cie dla wi\u0119cej ni\u017c dw\u00f3ch os\u00f3b. Nie ma w tym oczywi\u015bcie nic zdro\u017cnego – przeciwnie, elektronika to rzadko zaj\u0119cie dla wi\u0119kszej grupy. Nie \u0142ud\u017acie si\u0119, \u017ce ci nadmiarowi cz\u0142onkowie Kraftwerk zawsze mieli r\u0119ce pe\u0142ne roboty. Nie na darmo historia nie zna wielu laptopowych czy syntezatorowych kolektyw\u00f3w, a je\u015bli ju\u017c si\u0119 pojawiaj\u0105, ich cz\u0142onkowie cz\u0119sto po prostu wzajemnie wchodz\u0105 sobie w parad\u0119. I nic nie zmienia fakt pojawienia si\u0119 gitary w sk\u0142adzie, a momentami nawet dw\u00f3ch gitar. Reszt\u0119 instrumentarium stanowi\u0105 syntezatory, automaty i g\u0142os, kt\u00f3ry naprowadza na pewien trop. Tym tropem (i zn\u00f3w: nie tylko ze wzgl\u0119du na t\u0119 ok\u0142adkow\u0105 stylizacj\u0119) jest zwalnianie PRL, a raczej pr\u00f3ba stworzenia „wychilloutowanej” wersji takiego Papa Dance na przyk\u0142ad – wpisanie si\u0119 w star\u0105 polsk\u0105 fal\u0119 syntezatorow\u0105, ale z misj\u0105 zwalniania tempa i robienia z tego lounge’u. Tyle \u017ce tutaj zn\u00f3w sami muzycy pomagaj\u0105, pisz\u0105c o sobie „PRL synth-wave”. Czyli – jak by to opisa\u0142a Olga Drenda – mamy wakacje w bursztynowym \u015bwietle wspomnie\u0144. Z tak \u015bwiadomymi tw\u00f3rcami recenzent du\u017co si\u0119 zatem nie napracuje, za to czeka go na albumie Junior<\/em> sporo przyjemno\u015bci.<\/p>\n

Jedno si\u0119 w tej wizji oczywi\u015bcie nie zgadza – produkcja. P\u0142ytowe brzmienie Bluszczu – niestety umkn\u0105\u0142 mi koncert na Off Festivalu – wydaje si\u0119 dopieszczone jak wszystko, co wydaje Brennnessel, w spos\u00f3b oczywisty wyprzedza PRL, a mo\u017ce nawet wyrasta ponad wytw\u00f3rnian\u0105 \u015bredni\u0105. Pog\u0142osy brzmi\u0105 stylowo, ale sekcja ju\u017c odpowiednio zwarcie, wszystko razem nagrane jest g\u0142o\u015bno, ale w granicach normy, z odrobin\u0105 powietrza. A je\u015bli nie wiadomo, o kogo chodzi, to z pewno\u015bci\u0105 chodzi o Micha\u0142a Kupicza. Nie wiem, jak cz\u0119sto ten cz\u0142owiek bywa w domu, ale w tym wypadku przynajmniej pracowa\u0142 na starych \u015bmieciach, bo zesp\u00f3\u0142 pochodzi z Wroc\u0142awia. Zreszt\u0105 w spos\u00f3b naturalny dobrali si\u0119 z reszt\u0105 towarzystwa, cho\u0107by jako krajanie innego obiecuj\u0105cego duetu – Oxford Drama. Cz\u0142owiek zdaje sobie w takich chwilach spraw\u0119, \u017ce z centrum dzia\u0142a\u0144 Kamp! wytw\u00f3rnia sta\u0142a si\u0119 stajni\u0105 dla r\u00f3\u017cnych tego typu formacji. W Oslo <\/em>cz\u0142onkowie Bluszczu troch\u0119 przekraczaj\u0105 granice normy, goni\u0105c za New Order, a w\u0142a\u015bciwie to mo\u017ce ju\u017c nawet Joy Division, w pozosta\u0142ych por\u00f3wnania nie s\u0105 ju\u017c tak natr\u0119tne. Nast\u0119pnym razem si\u0119 nie sp\u00f3\u017ani\u0119 na koncert.<\/p>\n

BLUSZCZ Junior<\/em><\/strong>, Brennnessel 2017, 7\/10 <\/strong><\/p>\n