{"id":1447,"date":"2011-09-13T16:26:37","date_gmt":"2011-09-13T14:26:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1447"},"modified":"2011-09-13T16:45:46","modified_gmt":"2011-09-13T14:45:46","slug":"reich-woloszanski-30-retrowtorek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/09\/13\/reich-woloszanski-30-retrowtorek\/","title":{"rendered":"Reich – Wo\u0142osza\u0144ski 3:0 (retrowtorek)"},"content":{"rendered":"

„To si\u0119 powinno wpisa\u0107 na obowi\u0105zkow\u0105 list\u0119 materia\u0142\u00f3w dla szk\u00f3\u0142” – powiedzia\u0142 mi wczoraj jeden z pracownik\u00f3w Krakowskiego Biura Festiwalowego po obejrzeniu „Three Tales” Steve’a Reicha<\/strong>. I rzeczywi\u015bcie, co\u015b w tym jest. Materia\u0142y archiwalne s\u0105 tu tak szybko, rytmicznie zmontowane przez Beryl Korot, \u017con\u0119 Steve’a Reicha, \u017ce w por\u00f3wnaniu z historycznymi przebierankami Wo\u0142osza\u0144skiego wygl\u0105daj\u0105 jak wideoklip przy XIX-wiecznym teatrze. Ju\u017c samo opowiadanie w ten spos\u00f3b historii ludzkich zmaga\u0144 (i problem\u00f3w) z technologi\u0105 jest godne wzmianki. A przecie\u017c „Trzy opowie\u015bci” – historia niemieckiego sterowca Hindenburg, kt\u00f3ry rozbi\u0142 si\u0119 w Ameryce, ameryka\u0144skich pr\u00f3b nuklearnych na atolu Bikini i sklonowania owcy Dolly – to tak\u017ce muzyka perfekcyjnie, co do milisekundy zgrana z obrazem. G\u0119sta, 65-minutowa opera wideo o naturze ludzkiej, ewolucji i nie tylko.<\/p>\n

Obiecuj\u0119 – dzi\u015b ju\u017c tylko ostatnich kilka s\u0142\u00f3w o Sacrum Profanum, gdzie wczoraj wieczorem mo\u017cna by\u0142o zobaczy\u0107 w\u0142a\u015bnie „Three Tales”, po raz pierwszy w Polsce. Zostawi\u0142em szcz\u0119\u015bliwych koleg\u00f3w (sam bym tam m\u00f3g\u0142 siedzie\u0107 okr\u0105g\u0142y tydzie\u0144) w Krakowie i wsiad\u0142em do poci\u0105gu. Ale kiedy zobaczy\u0142em, \u017ce do Warszawy mam jeszcze godzink\u0119, wrzuci\u0142em na s\u0142uchawki „Music for 18 Musicians” Reicha w wykonaniu go\u015bci festiwalu, grupy Ensemble Modern (kt\u00f3rzy za kulisami, w hotelu, bratali si\u0119 wczoraj wieczorem z konkurencyjnym Alarm Will Sound). „Pulse”, a potem puls non-stop, genialny pomys\u0142 na utw\u00f3r, w kt\u00f3rym pulsuj\u0105 wszystkie instrumenty i g\u0142osy w zespole. W cz\u0119\u015bci pierwszej zawsze pod\u015bwiadomie czekam na melodi\u0119 z „Piano Phase”, bo mi si\u0119 w g\u0142owie sklei\u0142y ze sob\u0105 te dwa fragmenty r\u00f3\u017cnych kompozycji (z t\u0105 drug\u0105 mam do czynienia jako radiowym podk\u0142adem). Pierwsza zmiana akordu w bodaj czwartej minucie – dostajemy w ten spos\u00f3b legend\u0119 do mapy, kt\u00f3r\u0105 tworzy Reich. Wiadomo, \u017ce utw\u00f3r b\u0119dzie d\u0142ugi. Potem zaczyna si\u0119 co\u015b, w co po dokszta\u0142ceniu si\u0119 na tegorocznym Sacrum b\u0119d\u0119 si\u0119 ju\u017c zawsze ws\u0142uchiwa\u0107, czyli pojedyncze wej\u015bcia wibrafonu, sygnalizuj\u0105cego pozosta\u0142ym instrumentom, \u017ce nast\u0119puje zmiana sekcji, patternu (skojarzenia z prac\u0105 na samplerach i automatach wszelkiej ma\u015bci s\u0105 przy tym utworze oczywiste), albo \u017ce pojawia si\u0119 nowa melodia. Prawie ka\u017cde z tych wej\u015b\u0107 przywodzi na my\u015bl grup\u0119 Tortoise. Byli pilnymi s\u0142uchaczami tego konkretnego utworu.<\/p>\n

Gdzie\u015b w sekcji 3a pierwsza kulminacja, wraz z wej\u015bciem smyczk\u00f3w. W sekcji 7 najwi\u0119ksze okrojenie sk\u0142adu i moment odpoczynku dla cz\u0119\u015bci perkusist\u00f3w, smyczk\u00f3w i d\u0119tych, kt\u00f3re maj\u0105 w tym utworze – o ile jestem si\u0119 w stanie zorientowa\u0107 – wyj\u0105tkowo ci\u0119\u017ck\u0105 robot\u0119. Ale przerwa trwa chwilk\u0119. Par\u0119 podobnych maj\u0105 zreszt\u0105 inne cz\u0119\u015bci sk\u0142adu. W po\u0142owie sekcji \u00f3smej wchodzi druga z moich ulubionych kulminacji wp\u0142ywaj\u0105cych mocno na emocjonalny odbi\u00f3r albumu. Ale za chwile lotna premia dla wszystkich zm\u0119czonych – pod koniec tej cz\u0119\u015bci zacz\u0105\u0142em lekko przysypia\u0107. Spadaj\u0105ca butelka po wodzie mineralnej przywr\u00f3ci\u0142a mnie do rzeczywisto\u015bci. Gdy ockn\u0105\u0142em si\u0119 po tej trzysekundowej drzemce, u\u015bwiadomi\u0142em sobie, \u017ce z jednej tylko cz\u0119\u015bci \u00f3smej wysz\u0142o kilka soundtrack\u00f3w Nymana i kto wie, ile innych.<\/p>\n

Trudno mi si\u0119 pisze o utworze sprzed lat, wi\u0119c mo\u017ce odwo\u0142am si\u0119 do recenzji sprzed lat. Dotyczy ona wprawdzie innego wydania „Muzyki…” (Steve Reich & The Musicians, ECM 1978), ale doskonale pokazuje punkt widzenia z drugiej strony (coraz w\u0105tlejszej) barykady. Autorem jest Paul Morley, a ukaza\u0142a si\u0119 w 1978 roku na \u0142amach punkowej trybuny „New Musical Express”. Szczeg\u00f3lnie polecam uwag\u0119 na temat Sch\u00f6nberga jako Chucka Berry’ego muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej, podkre\u015blenie ode mnie:<\/p>\n

Reich’s music is an attempt to balance the the analytical and the emotional. As such it is a link between avant-garde concert music and avant-garde jazz. If there needs to be a link. (ECM have always thought so, and this record is their best contribution to this line of thought).
\nSchoenberg’s influence inevitably dribbles through. (A composer whose name is cropping up a lot lately, but then he always should have been as important as Chuck Berry). The crossword or jigsaw puzzle approach to music was initiated by Schoenberg (it was his Method) and his elaborate thoughts on structure and development shaped much modern music. Reich’s methods and equations, his puzzles for this piece, are outlined extensively in the liner notes; it is pointless to regurgitate them.
\nThis is a very complicated piece of music, although you can’t „hear” its complexities, more sense them. The necessary commitment and concentration required by the performing musicians flourishes into an emotional charge, so that all the rigidity of construction and composition are surpassed. It is a disciplined piece of music, but free. The plan is used, not relied on.<\/strong> Reich and his musicians successfully capture that elusive spontaneity that can easily evade such works.<\/p><\/blockquote>\n

To ja jeszcze mog\u0119 doda\u0107? \u017be klasyk? Mo\u017ce wystarczy tym razem, \u017ce to jedna z najprzyjemniejszych p\u0142yt z muzyk\u0105 wsp\u00f3\u0142czesn\u0105. A poza tym us\u0142yszycie w niej wiele spo\u015br\u00f3d swoich ulubionych p\u0142yt.<\/p>\n

Aha, dodam jeszcze, \u017ce P\u00f3l\u00fdf\u00f3n\u00eda<\/a> out now. \ud83d\ude42<\/p>\n

\"\"<\/a>STEVE REICH, ENSEMBLE MODERN „Music for 18 Musicians”<\/strong>
\nRCA 1999
\n10\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>A przynajmniej zacz\u0105\u0107. Do\u015b\u0107 brutalnie wyci\u0119ty fragment poni\u017cej:<\/p>\n

<\/embed><\/object> Music for 18 musicians<\/a> by MART\u00cdN CODAX<\/a><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

„To si\u0119 powinno wpisa\u0107 na obowi\u0105zkow\u0105 list\u0119 materia\u0142\u00f3w dla szk\u00f3\u0142” – powiedzia\u0142 mi wczoraj jeden z pracownik\u00f3w Krakowskiego Biura Festiwalowego po obejrzeniu „Three Tales” Steve’a Reicha. I rzeczywi\u015bcie, co\u015b w tym jest. Materia\u0142y archiwalne s\u0105 tu tak szybko, rytmicznie zmontowane przez Beryl Korot, \u017con\u0119 Steve’a Reicha, \u017ce w por\u00f3wnaniu z historycznymi przebierankami Wo\u0142osza\u0144skiego wygl\u0105daj\u0105 jak […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[22,3,13,120,7,367,106],"tags":[722,17],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1447"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1447"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1447\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1450,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1447\/revisions\/1450"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1447"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1447"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1447"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}