{"id":14473,"date":"2017-08-16T12:15:00","date_gmt":"2017-08-16T10:15:00","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14473"},"modified":"2017-08-16T14:06:34","modified_gmt":"2017-08-16T12:06:34","slug":"gdy-jedynym-niemcem-jest-hans-zimmer","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/08\/16\/gdy-jedynym-niemcem-jest-hans-zimmer\/","title":{"rendered":"Gdy jedynym Niemcem jest Hans Zimmer"},"content":{"rendered":"<p>Konsekwencja, kt\u00f3rej zabrak\u0142o mi w <em>Baby Driverze<\/em>, jest w du\u017cych ilo\u015bciach w <em>Dunkierce <\/em>Christophera Nolana. Z tym filmem wi\u0105\u017ce si\u0119 jedna z najzabawniejszych dyskusji polityczno-historycznych bie\u017c\u0105cych wakacji &#8211; o tym, \u017ce &#8222;jak on m\u00f3g\u0142, ten Nolan, nie wspomnie\u0107 o Niemcach&#8221;, \u017ce &#8222;jak on m\u00f3g\u0142 Niemc\u00f3w nie pokaza\u0107&#8221;, \u017ce wreszcie &#8222;tam r\u00f3wnie dobrze mo\u017cna by wstawi\u0107 UFO&#8221;. Do tego oskar\u017cenia o poprawno\u015b\u0107 polityczn\u0105 itd. Zdziwi\u0142o mnie, \u017ce nikt z dyskutant\u00f3w nie zna do\u015b\u0107 podstawowego narracyjnego zabiegu, kt\u00f3ry s\u0142u\u017cy spot\u0119gowaniu z\u0142a, a polega na tym, by tego z\u0142a w og\u00f3le nie pokazywa\u0107, \u017ceby budowa\u0107 suspens na trzymaniu go z daleka od widza. Pozna\u0142em nawet takich, kt\u00f3rzy uwa\u017cali, \u017ce s\u0142abo\u015b\u0107 jedynki <em>Obcego <\/em>Ridleya Scotta &#8211; jednego z najlepszych film\u00f3w grozy w dziejach &#8211; polega na tym, \u017ce nie wytrzyma\u0142 i jednak na chwil\u0119 pokaza\u0142. Ot\u00f3\u017c w <em>Dunkierce <\/em>Nolana konsekwentnie nazist\u00f3w nie ma na ekranie, przez co s\u0105 mocniejsi i doskonalsi ni\u017c kiedykolwiek. Ich zwyci\u0119stwo w tej bitwie jest nieuchronne, mo\u017cna tylko na l\u0105dzie, morzu i w powietrzu wykorzysta\u0107 czas &#8211; ulubiony element filmowy Nolana &#8211; \u017ceby zmniejszy\u0107 straty. Jak w oryginalnych wydarzeniach z roku 1940, kt\u00f3re w POLITYCE <a href=\"http:\/\/www.polityka.pl\/tygodnikpolityka\/historia\/1713292,1,dunkierka--prawdziwy-poczatek-brytyjskiej-wojny-z-niemcami.read\">kapitalnie opisa\u0142 \u0141ukasz W\u00f3jcik<\/a>, u\u015bwiadamiaj\u0105c mi przy okazji, \u017ce nie ma wa\u017cnego historycznego motywu, kt\u00f3rego by u Nolana zabrak\u0142o. Jak zwykle ten filmowy czas &#8211; a mamy tu w\u0142a\u015bciwie jedn\u0105 poszatkowan\u0105 nieco czasowo (ogarni\u0119cie tego wbrew pozorom zajmuje troch\u0119 czasu) sekwencj\u0119 na trzech planach, z pi\u0119knym, ale ma\u0142o urozmaiconym t\u0142em i ledwie zarysowanymi postaciami &#8211; pomaga Nolanowi uk\u0142ada\u0107 muzyka.  <!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/n1VJ39nVIBk\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Tu mamy sytuacj\u0119 odwrotn\u0105 ni\u017c w <em>Baby Driverze<\/em>. \u015acie\u017cka d\u017awi\u0119kowa Hansa Zimmera jest poza filmem w\u0142a\u015bciwie bezu\u017cyteczna. Waga takich temat\u00f3w jak lodowato statyczny <em>Shivering Soldier<\/em> czy za chwil\u0119 poddany ob\u0142\u0105ka\u0144czemu tempu p\u0119dz\u0105cego stopera <em>Submarine<\/em> polega na tym, \u017ce pozwalaj\u0105 re\u017cyserowi jeszcze mocniej rozci\u0105gn\u0105\u0107 scen\u0119, kt\u00f3ra fizycznie nie mog\u0142a by\u0107 d\u0142u\u017csza &#8211; bo skutkowa\u0142oby to nud\u0105 &#8211; a przyspieszy\u0107 scen\u0119, kt\u00f3ra w filmie jest ca\u0142kiem d\u0142uga, \u017ceby podkre\u015bli\u0107 to, jak szybko tocz\u0105 si\u0119 wydarzenia. Zimmer z Nolanem tworz\u0105 od lat zgrany team &#8211; pierwszy a\u017c momentami zbyt ch\u0142odno konstruuje uj\u0119cia, a drugi a\u017c do przesady pompuje adrenalin\u0119, co jednak \u015bwietnie si\u0119 uzupe\u0142nia. I mam dystans do wyrobniczego momentami charakteru muzyki ilustracyjnej Niemca, ale to, co jeszcze u niego robi wra\u017cenie, to umiej\u0119tno\u015b\u0107 szybkiego uczenia si\u0119 od m\u0142odszych koleg\u00f3w po fachu. W Dunkierce wykorzystuje elementy elektroniki, jak gdyby pomaga\u0142 mu w studiu Ben Frost, a smyczkom ka\u017ce gra\u0107 ob\u0142\u0105ka\u0144cze p\u0119tle niczym u Jonny&#8217;ego Greenwooda. Wsp\u00f3\u0142pracuje te\u017c (podobnie jak przy <em>Ukrytych dzia\u0142aniach<\/em>) z m\u0142odszym kompozytorem Benjaminem Wallfischem, a w nieco pompatycznym finale (kt\u00f3ry pewnie dzieli odbiorc\u00f3w filmu jak nic innego) wykorzystuje utw\u00f3r Edwarda Elgara, \u017ceby by\u0142o na patriotyczn\u0105 nut\u0119. I ma zn\u00f3w nominacje do najwi\u0119kszych nagr\u00f3d filmowych jak w banku, cho\u0107by\u015bcie nie chcieli pod \u017cadnym pozorem s\u0142ucha\u0107 tego w domu. Rzecz w tym, \u017ce trzymaj\u0105cy od pocz\u0105tku do ko\u0144ca w najwy\u017cszym napi\u0119ciu film Nolana &#8211; mimo tej &#8222;klipowo\u015bci&#8221;, mimo wzgl\u0119dnego oddalenia, rozproszenia bohater\u00f3w i niewielu dialog\u00f3w &#8211; bez odmierzaj\u0105cej czas muzyki Zimmera sam w sobie by\u0142by bezu\u017cyteczny.<\/p>\n<p>Minimalistyczny w podej\u015bciu do ca\u0142ego filmu Nolan postawi\u0142 na jednego Niemca, ale za to wybra\u0142 w\u0142a\u015bciwego.<\/p>\n<p><strong>HANS ZIMMER <em>Dunkirk. Original Motion Picture Soundtrack<\/em><\/strong>, WaterTower 2017, <strong>6\/10 <\/strong> (film rzecz jasna wi\u0119cej)<\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/ed6IhUUN-gI\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Konsekwencja, kt\u00f3rej zabrak\u0142o mi w Baby Driverze, jest w du\u017cych ilo\u015bciach w Dunkierce Christophera Nolana. Z tym filmem wi\u0105\u017ce si\u0119 jedna z najzabawniejszych dyskusji polityczno-historycznych bie\u017c\u0105cych wakacji &#8211; o tym, \u017ce &#8222;jak on m\u00f3g\u0142, ten Nolan, nie wspomnie\u0107 o Niemcach&#8221;, \u017ce &#8222;jak on m\u00f3g\u0142 Niemc\u00f3w nie pokaza\u0107&#8221;, \u017ce wreszcie &#8222;tam r\u00f3wnie dobrze mo\u017cna by wstawi\u0107 [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":14479,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[2938,2936,2939,2937],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14473"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=14473"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14473\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":14481,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/14473\/revisions\/14481"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/14479"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=14473"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=14473"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=14473"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}