{"id":14542,"date":"2017-08-22T09:15:42","date_gmt":"2017-08-22T07:15:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14542"},"modified":"2017-08-22T09:22:30","modified_gmt":"2017-08-22T07:22:30","slug":"zarabianie-przez-powtarzanie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/08\/22\/zarabianie-przez-powtarzanie\/","title":{"rendered":"Zarabianie przez powtarzanie"},"content":{"rendered":"

Seria filmowa na Polifonii w zesz\u0142ym tygodniu cieszy\u0142a si\u0119 zainteresowaniem, wi\u0119c jeszcze jeden odcinek – ostatni na pewien czas. O elektronicznych \u015bcie\u017ckach d\u017awi\u0119kowych, kt\u00f3re prze\u017cy\u0142y sw\u00f3j rozkwit na prze\u0142omie lat 70. i 80., po czym wysz\u0142y z mody. Jeszcze 20 lat temu (by\u0142 taki moment) nale\u017ca\u0142y do rzadko\u015bci, a 10 lat temu ci\u0105gle wydawa\u0142y si\u0119 drugorz\u0119dne. Zmienili to moim zdaniem najpierw Clint Mansell, a p\u00f3\u017aniej Cliff Martinez za spraw\u0105 Drive<\/em>, ten ostatni w typowym w tych czasach ge\u015bcie muzyki, kt\u00f3ra ci\u0105gnie ca\u0142y film. I sk\u0142ania studia filmowe do nieustannych powt\u00f3rek. Bo studia filmowe lubi\u0105 powt\u00f3rki bardziej ni\u017c kompozytorzy muzyki repetycyjnej. I efektem ubocznym tej fali s\u0105 tak\u017ce dwie \u015bcie\u017cki, o kt\u00f3rych dzisiaj.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Pierwsza to muzyka do odcinka Black Mirror<\/em> pt. San Junipero<\/em>. Przy czym traktowa\u0107 go nale\u017cy jako osobny film (pisa\u0142em ju\u017c zreszt\u0105<\/a> o tym wyj\u0105tkowym odcinku na Polifonii). Dost\u0119pny od wielu miesi\u0119cy w wersji cyfrowej, a od niedawna tak\u017ce na takim apetycznym winylu jak ten ze zdj\u0119cia (ze strony Lakeshore\/Invada) – jest te\u017c wersja picture disc. Autorem jest wspomniany Clint Mansell<\/strong>, kt\u00f3rego prac\u0119 producenci sprzedaj\u0105 jako pewien trick. Ot\u00f3\u017c ca\u0142o\u015b\u0107 filmu kojarzymy przede wszystkim z atrakcyjnym zestawem piosenek, w tym Heaven Is the Place On Earth <\/em>Belindy Carlisle, kt\u00f3rego tytu\u0142 znajdziemy tu zreszt\u0105 na za\u0142\u0105czonym plakaciku. Ale to, co dostajemy na p\u0142ycie – czyli oryginalna muzyka Mansella – to co\u015b, czego raczej z filmu nie zapami\u0119tacie. Delikatne, pastelowe miniatury elektroniczne z ponadnormatywn\u0105 zawarto\u015bci\u0105 nostalgii. I lekkim przebudzeniem w znanej z napis\u00f3w ko\u0144cowych repryzie tematu tytu\u0142owego. A wcze\u015bniej naprawd\u0119 poruszaj\u0105cym tematem Waves Crushing On Distant Shores of Time<\/em>, kt\u00f3ry jednak r\u00f3wnie dobrze m\u00f3g\u0142 zosta\u0107 napisany na orkiestr\u0119. <\/p>\n

Soundtrack Mansella jest niezwykle stylowy, ale zarazem zupe\u0142nie niewci\u0105gaj\u0105cy. Nie przypomina nawet do ko\u0144ca konkretnych scen z filmu (w dyskusjach pod jednym z poprzednich wpis\u00f3w co\u015b takiego pojawi\u0142o si\u0119 jako pozytywna cecha muzyki filmowej), a przede wszystkim muzycznie niewiele wnosi do dorobku by\u0142ego cz\u0142onka Pop Will Eat Itself. W znakomitej pod ka\u017cdym wzgl\u0119dem serii Black Mirror<\/em> i soundtracki bywa\u0142y ju\u017c lepsze (z ostatniej serii -cho\u0107by Men Against Fire<\/em> Bena Salisbury’ego i Geoffa Barrowa). Ale z t\u0105 nieco kiczowat\u0105 popartow\u0105 ok\u0142adk\u0105 (jest jeszcze – dla spostrzegawczych – dedykacja dla Heather Joy Mottoli, zmar\u0142ej przedwcze\u015bnie gwiazdy porno) to mistrzostwo \u015bwiata w dziedzinie opakowa\u0144. <\/p>\n

CLINT MANSELL Black Mirror: San Junipero – Original Score<\/em><\/strong>, Netflix\/Lakeshore\/Invada 2016\/2017, 6\/10<\/strong> <\/p>\n