{"id":14644,"date":"2017-09-02T12:32:09","date_gmt":"2017-09-02T10:32:09","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14644"},"modified":"2017-09-02T20:06:57","modified_gmt":"2017-09-02T18:06:57","slug":"zycie-po-zyciu-to-jest-zycie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/09\/02\/zycie-po-zyciu-to-jest-zycie\/","title":{"rendered":"\u017bycie po \u017cyciu – to jest \u017cycie!"},"content":{"rendered":"

Lubi\u0119 szuka\u0107 pozytyw\u00f3w, wi\u0119c przysz\u0142a mi do g\u0142owy taka my\u015bl, \u017ce dla dziennikarza reakcja na zdj\u0119cie z anteny jego audycji jest najlepsz\u0105 okazj\u0105 do tego, \u017ceby pozna\u0107 swoich s\u0142uchaczy. Nigdy zapewne nie zbierze wi\u0119cej ciep\u0142ych s\u0142\u00f3w na temat swojej pracy – chyba \u017ce umrze, rzecz jasna. Ale w tym drugim przypadku prawdopodobnie nie b\u0119dzie z tego mia\u0142 du\u017co satysfakcji, z powodu powa\u017cnego ograniczenia funkcji organizmu. Raz jeszcze dzi\u0119kuj\u0119 wi\u0119c zbiorczo wszystkim, kt\u00f3rzy komentowali spraw\u0119 audycji HCH – cho\u0107by pod bardzo mi\u0142ym tekstem na Gazeta.pl<\/a>. Nie by\u0142bym jednak sob\u0105 na Polifonii, gdybym nie spr\u00f3bowa\u0142 przenie\u015b\u0107 tego do\u015bwiadczenia na pole dzisiejszych premier. Nie wierzycie? Ukaza\u0142a si\u0119 p\u0142yta, kt\u00f3ra idealnie wpisuje si\u0119 w powy\u017csz\u0105 sytuacj\u0119 swoistego \u017cycia po \u017cyciu. <\/p>\n

James Murphy z LCD Soundsystem<\/strong>, kt\u00f3ry zawiadywa\u0107 mod\u0105 potrafi w stopniu mistrzowskim, dawno ju\u017c wpad\u0142 na to samo: \u017ceby podbi\u0107 warto\u015b\u0107 swojej formacji najlepiej j\u0105 zamkn\u0105\u0107. I zako\u0144czenie dzia\u0142alno\u015bci pod swoim szyldem – kt\u00f3re dzi\u015b mo\u017cna przecie\u017c uzna\u0107 za zwyk\u0142\u0105 kilkuletni\u0105 przerw\u0119 produkcyjn\u0105 – wykorzysta\u0142 do tego celu idealnie. W\u0142\u0105cznie z realizacj\u0105 symbolicznego koncertowego pogrzebu i nagraniem okoliczno\u015bciowego filmu Shut Up and Play the Hits<\/em>, kt\u00f3ry zreszt\u0105 opisywa\u0142em na blogu przed czterema laty<\/a>.<\/p>\n

Wczoraj po raz pierwszy s\u0142ucha\u0142em nowej p\u0142yty Murphy’ego American Dream<\/em> i sam nie by\u0142em pewny, jak bardzo mi si\u0119 podoba, ale wyda\u0142a mi si\u0119 tak jasn\u0105 wypowiedzi\u0105, \u017ce przynajmniej wiedzia\u0142em, czym jest: idealnym dowodem na to, \u017ce fundamentem kariery nowojorskiego muzyka jest nie granie, tylko s\u0142uchanie. A tak\u017ce jak bardzo g\u0142\u0119boko i szeroko potrafi spojrze\u0107 na muzyk\u0119, kt\u00f3ra uformowa\u0142a jego – czyli g\u0142\u00f3wnie t\u0119 z lat 80. – a potem przekaza\u0107 t\u0119 perspektyw\u0119 \u015bwiatu. I przyjemnie si\u0119 s\u0142ucha nowego albumu LCD Soundsystem w\u0142a\u015bnie pod tym k\u0105tem. American Dream<\/em> jest w\u0142a\u015bciwie p\u0142yt\u0105 czyst\u0105 i eleganck\u0105 niczym dobry dow\u00f3d matematyczny.<\/p>\n

Oh Baby<\/em> na start to co\u015b pomi\u0119dzy Suicide (ze stylizowanym na Veg\u0119 pe\u0142nym rockandrollowych frazes\u00f3w tekstem) a utworem Ultravox, do kt\u00f3rych zreszt\u0105 syntezatorowa introdukcja utworu odnosi si\u0119 niemal wprost (we\u017amy nawet hit Dancing with Tears in My Eyes<\/em>). Szeroko opisywane w\u0105tki nawi\u0105zuj\u0105ce do Bowiego, kt\u00f3rych szuka si\u0119 u Murphy’ego cho\u0107by z racji wsp\u00f3\u0142pracy przy Blackstar<\/em>, pojawiaj\u0105 si\u0119 ju\u017c w Other Voices<\/em>. Ale charakterystyczna gitara r\u00f3wnie dobrze mo\u017ce nawi\u0105zywa\u0107 do innych nagra\u0144 Roberta Frippa, a wokale i sekcja rytmiczna brzmi\u0105 tu bardziej jak taneczne rozwini\u0119cie formu\u0142y King Crimson z lat 80. ze szczypt\u0105 Talking Heads. Oba to ogromnie powt\u00f3rkowe utwory, a jednocze\u015bnie nagrania maj\u0105ce moc bardzo zr\u0119cznej kompilacji. <\/p>\n

I Used To<\/em> nale\u017cy do grupy utwor\u00f3w, kt\u00f3re u Murphy’ego lubi\u0119 najmniej – wykalkulowany dance-punk. Na szcz\u0119\u015bcie funkuj\u0105cy Change Yr Mind <\/em>wraca do \u015bwiata zasygnalizowanego kilka minut wcze\u015bniej, tym razem z przewag\u0105 Talking Heads i ze szczypt\u0105 Japan. Po nowofalowej suicie How Do You Sleep?<\/em> (niespodziewanie jeden z najlepszych utwor\u00f3w w zestawie, z Cale’owsk\u0105 parti\u0105 smyczkow\u0105 kapitalnie skontrastowan\u0105 z arpeggiami syntezatorowymi Gavina Russoma*) skupionym na tanecznym groovie Tonite<\/em> pojawia si\u0119 kolejny z najciekawszych jak dla mnie fragment\u00f3w tej p\u0142yty – Call the Police<\/em>. Tak mog\u0142oby brzmie\u0107 U2, gdyby p\u0142yt\u0119 Pop<\/em> 20 lat temu produkowa\u0142 James Murphy. Je\u015bli recenzenci nie wymieniaj\u0105 nazwy zespo\u0142u Bono – kt\u00f3rego Murphy przypomina tu w linii wokalnej i sposobie \u015bpiewania, a ca\u0142a sekcja w\u0142a\u015bciwie odtwarza schematy rytmiczne tej grupy. Wychodzi to sk\u0105din\u0105d zabawniej ni\u017c na ostatnich albumach U2. Podobnie jest kilkana\u015bcie minut p\u00f3\u017aniej w Emotional Haircut<\/em>, kt\u00f3re z pot\u0119\u017cnym basem i ch\u0142odem t\u0142umionej gitary brzmia\u0142oby idealnie w\u015br\u00f3d odrzut\u00f3w z sesji The Joshua Tree<\/em>. Gdzie\u015b mi\u0119dzy Bullet the Blue Sky <\/em>a ko\u0144cow\u0105 cz\u0119\u015bci\u0105 Exit<\/em>. <\/p>\n

Kogo boli skojarzenie z U2, mo\u017ce na to machn\u0105\u0107 r\u0119k\u0105, ale rzecz prawdopodobnie do niego wr\u00f3ci – cho\u0107by gdy zacznie si\u0119 zastanawia\u0107, jak zr\u0119cznie Murphy moduluje g\u0142os (ten z How Do You Sleep<\/em> wydawa\u0142 si\u0119 zupe\u0142nie innym wokalist\u0105) i pos\u0142ucha raz jeszcze frazy Moving to Berlin<\/em> z Call the Police<\/em>. A je\u015bli zacznie si\u0119 ws\u0142uchiwa\u0107 w t\u0119 drug\u0105, bardziej zaskakuj\u0105c\u0105, cho\u0107 ci\u0105gle zimnofalow\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 p\u0142yty, us\u0142yszy by\u0107 mo\u017ce Siouxsie & The Banshees, albo zn\u00f3w Ultravox (\u0142adny utw\u00f3r tytu\u0142owy, nietypowo na 3\/4). Zamiast tego powracaj\u0105cego w recenzjach Briana Eno. Mnie w tej cz\u0119\u015bci najbardziej przypad\u0142 do gustu utw\u00f3r Black Screen<\/em> – zn\u00f3w stylowy, cho\u0107 tym razem odnosz\u0105cy si\u0119 do krautrocka, wi\u0119c je\u015bli Eno, to w RFN-owskiej produkcji Conny’ego Planka (kt\u00f3ry tak\u017ce z Ultravox pracowa\u0142). Nie jest to mo\u017ce wybuchowy w sensie ekspresji tanecznej fina\u0142 albumu, ale emocji nie brakuje – w wa\u017cnym, odnosz\u0105cym si\u0119 do osobistego d\u0142ugu (na planie ludzkim i artystycznym) tek\u015bcie mowa o Davidzie Bowiem, tym razem to ju\u017c jasne. I jak w perfekcyjnie skonstruowanej kompilacji rzecz ka\u017ce przemy\u015ble\u0107 ca\u0142o\u015b\u0107 i odegra\u0107 album od nowa w poszukiwaniu kolejnych ukrytych odniesie\u0144. <\/p>\n

Gdyby to by\u0142 kolejny, zapowiadany bez szczeg\u00f3lnej ekscytacji album LCD Soundsystem, pierwsze oceny by\u0107 mo\u017ce by\u0142yby znacznie gorsze. Gdyby sko\u0144czy\u0142o si\u0119 na pierwszych kilku utworach, rzecz za bardzo pachnia\u0142aby powt\u00f3rk\u0105 z poprzednich album\u00f3w. Gdyby zabrak\u0142o fina\u0142u, p\u0142yta by\u0142aby niezadowalaj\u0105ca. Gdyby to by\u0142a pierwsza lepsza grupa wchodz\u0105ca na rynek, bez kultu jaki Murphy’ego otacza\u0142 – mog\u0142oby zabrakn\u0105\u0107 si\u0142y przebicia (szczeg\u00f3lnie z tak marn\u0105 ok\u0142adk\u0105). Ale koniec ko\u0144c\u00f3w jest niemal idealnie: je\u015bli chodzi o sta\u0142y kr\u0105g inspiracji grupy, znajdziecie na tej p\u0142ycie prawdopodobnie wszystko, czego mo\u017cecie na niej szuka\u0107. A lider LCD pokazuje, \u017ce \u017cycie po \u017cyciu to prawdziwe \u017cycie. <\/p>\n

LCD SOUNDSYSTEM American Dream<\/em><\/strong>, DFA\/Columbia 2017, 8\/10<\/strong> <\/p>\n