{"id":14712,"date":"2017-09-08T09:39:31","date_gmt":"2017-09-08T07:39:31","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14712"},"modified":"2017-09-08T09:41:28","modified_gmt":"2017-09-08T07:41:28","slug":"narodowcy-ktorych-nauczylem-sie-lubic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/09\/08\/narodowcy-ktorych-nauczylem-sie-lubic\/","title":{"rendered":"Narodowcy, kt\u00f3rych nauczy\u0142em si\u0119 lubi\u0107"},"content":{"rendered":"

Spokojnie, to nie b\u0119dzie list mi\u0142osny do Mariana Kowalskiego. Chodzi o to, \u017ce temat nowego The National<\/strong> sprzeda\u0142em ju\u017c po cz\u0119\u015bci w wydaniu papierowym „Polityki”, wi\u0119c uczciwo\u015b\u0107 blogerska nakazuje doda\u0107 troch\u0119 pieprzu na pocz\u0105tek. A kogo mia\u0142bym wys\u0142a\u0107 po ten pieprz, je\u015bli nie pana Mariana? Nie \u017ca\u0142owa\u0142bym jako\u015b szczeg\u00f3lnie, gdyby si\u0119 zgubi\u0142 gdzie\u015b po drodze, bo dystans mi\u0119dzy nami i tak jest du\u017cy. A pozwol\u0119 sobie zauwa\u017cy\u0107, \u017ce has\u0142a narodowe s\u0105 w temacie, bo po pierwsze The National znaczy to, co znaczy, po drugie – grupa coraz cz\u0119\u015bciej ostatnio skraca t\u0119 nazw\u0119 do Ntl. I nie zdziwi\u0142bym si\u0119, gdyby chodzi\u0142o o zdystansowanie si\u0119 do problemu skrajnych frakcji narodowych w czasach, gdy w USA staje si\u0119 nagle do\u015b\u0107 pal\u0105cy. Po polsku by\u0142oby z tego Nrdw (niebezpiecznie blisko Ndrw). The National – to s\u0105 tak naprawd\u0119 ci panowie, kt\u00f3rych nauczy\u0142em si\u0119 lubi\u0107.<\/p>\n

Sleep Well Beast<\/em> zaczyna si\u0119 jak singiel Lorde – przez pierwszych kilka takt\u00f3w mam przemo\u017cne wra\u017cenie, \u017ce za chwil\u0119 wejdzie pierwsza zwrotka Green Light<\/em>. A\u017c w ko\u0144cu pojawia si\u0119 Matt Berninger, ca\u0142y na czarno, i \u015bpiewa, \u017ce Nobody else will be there<\/em>. Stara, znajoma depresja muzyki adresowanej – co ju\u017c s\u0142ynne – do m\u0119\u017cczyzn w kryzysie wieku \u015bredniego, tutaj dodatkowo wsparta opisem kryzysu ma\u0142\u017ce\u0144stwa. Ale do\u015b\u0107 ch\u0142odnym i teoretycznym, zwa\u017cywszy na to, \u017ce Berningerowi s\u0142owa piosenek pomaga\u0142a mu (kolejny znany fakt<\/a>) pisa\u0107 \u017cona. Utw\u00f3r drugi nosi tytu\u0142 Day I Die<\/em> i potwierdza og\u00f3lny kierunek jako zgodny z dotychczasowym i raczej melancholijny, w porywach do ponurego. Dla wi\u0119kszo\u015bci zdrowych odbiorc\u00f3w muzyki w okresie ni\u017cu atmosferycznego i powrotu dzieci do szko\u0142y – co oznacza pocz\u0105tek jesiennej depresji – nie b\u0119dzie to zach\u0119ta. Nawet je\u015bli ten sam Berninger ma sporo dziwnego poczucia humoru (sp\u00f3jrzcie na tytu\u0142 i tekst Dark Side of the Gym<\/em>). W ka\u017cdym razie nigdy nie uwa\u017ca\u0142em, \u017ce z jakich\u015b snobistycznych powod\u00f3w nale\u017cy si\u0119 muzyk\u0105 The National umartwia\u0107, dlatego nigdy nie przyjmowa\u0142em jej bezkrytycznie. Poprzedni album Trouble Will Find Me<\/em> mnie nie zachwyci\u0142, ale ten nowy sugeruje, \u017ce we wrze\u015bniu 2017 jako\u015b dziwnie wszystko wszystkim artystom wychodzi.<\/p>\n