{"id":14786,"date":"2017-09-14T09:30:21","date_gmt":"2017-09-14T07:30:21","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14786"},"modified":"2017-09-14T10:47:11","modified_gmt":"2017-09-14T08:47:11","slug":"czlowiek-ktory-zniosl-roznice-czasow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/09\/14\/czlowiek-ktory-zniosl-roznice-czasow\/","title":{"rendered":"Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zni\u00f3s\u0142 r\u00f3\u017cnic\u0119 czas\u00f3w"},"content":{"rendered":"

Ukradn\u0119 komu\u015b my\u015bl o tym, \u017ce Neil Young<\/strong> mia\u0142 w dyskografii wi\u0119cej genialnych niewydanych album\u00f3w (czasem dost\u0119pnych jako bootlegi) ni\u017c wi\u0119kszo\u015b\u0107 konkurencji ma tych dost\u0119pnych oficjalnie. 10 lat temu wydane po raz pierwszy na „legalu” Live at the Massey Hall<\/em> by\u0142o moj\u0105 p\u0142yt\u0105 roku i dot\u0105d pozostaje dla mnie jedn\u0105 z najlepszych koncertowych p\u0142yt w historii. P\u00f3\u017aniej przysz\u0142o jeszcze kilka kolejnych archiwalnych koncert\u00f3w o legendarnym statusie i pierwsze wznowienie Time Fades Away<\/em>. Teraz dostajemy niepublikowan\u0105 p\u0142yt\u0119 studyjn\u0105 – nagrany za jednym podej\u015bciem, w ci\u0105gu sierpniowej nocy 11 sierpnia 1976. Czyli 41 lat temu. Szef\u00f3w wytw\u00f3rni Reprise efekt wtedy nie wzruszy\u0142, wi\u0119c nie wydali. Dzi\u015b zamieni\u0142bym na ten album prawie dowoln\u0105 wydan\u0105 w tym roku p\u0142yt\u0119. Cho\u0107 nie powiedz\u0105 wam o nim w telewizji, krytykom nikt nie wy\u015ble kopii, a na listy bestseller\u00f3w pewnie nie trafi.
\n
\nHitchhiker<\/em> to akustyczny i ascetyczny zbi\u00f3r piosenek, na kt\u00f3rym Neil Young akompaniuje sobie na gitarze, czasem na harmonijce, i \u015bpiewa – a s\u0142yszymy go w nie wiem, czy nie najlepszej formie wokalnej – natomiast David Briggs miksuje go na \u017cywo w studiu. Young jest na (potwierdzonym w autobiografii) haju, klimat potwierdzaj\u0105 teksty, w kt\u00f3rych \u015bpiewa o tym, \u017ce chcia\u0142by by\u0107 traperem, sp\u0119dzi\u0107 noc z Pocahontas (chodzi o obron\u0119 praw Indian, ale \u015brodkiem poetyckim jest podr\u00f3\u017c w czasie), \u017ce spotka\u0142 cz\u0142owieka z Marsa, \u017ce zosta\u0142by Aztekiem itd. Ale zarazem kreuje proste, \u0142atwe do zapami\u0119tania obrazy, dobrze umocowane w konwencji takiego grania – folkowego, balladowego, czasem schodz\u0105cego lekko w stron\u0119 country. <\/p>\n

Piosenki w\u0142a\u015bciwie w wi\u0119kszo\u015bci dobrze znamy, cho\u0107 nie w tych wersjach. Klasyczne Pocahontas <\/em>trafi\u0142o p\u00f3\u017aniej na album Rust Never Sleeps<\/em>, ale w wersji z zespo\u0142em The Crazy Horse, podobnie jak Powderfinger<\/em>, w\u0142a\u015bciwie r\u00f3wnie dobry, stawiany przez krytyk\u00f3w w czo\u0142\u00f3wce piosenek Younga. Obie mia\u0142y zreszt\u0105 trafi\u0107 na nigdy niewydany (kolejna legenda) album Chrome Dreams<\/em>. Folkowy Captain Kennedy<\/em> ocalony zosta\u0142 na znacznie ju\u017c s\u0142abszym albumie Hawks & Doves<\/em> (tu wyj\u0105tkowo w identycznej wersji). To, czym mo\u017ce zawarto\u015b\u0107 albumu Hitchhiker <\/em>zaskoczy\u0107, to jednak dwie nigdzie indziej niepublikowane piosenki: atrakcyjne przy pierwszym kontakcie Hawaii<\/em>, a przede wszystkim Give Me Strength<\/em>, kt\u00f3re zostaje w pami\u0119ci na d\u0142u\u017cej – komunikatywna, ale daleka od bana\u0142u, napisana po zako\u0144czeniu romansu z aktork\u0105 Carrie Snodgress, s\u0142odko-kwa\u015bna, a raczej mo\u017ce po prostu depresyjna (The happier you fly, the sadder you crawl<\/em>) ballada. Jeden z utwor\u00f3w, kt\u00f3re znosz\u0105 41-letni\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119 czas\u00f3w w mgnieniu oka. <\/p>\n

Najlepsze granie na gitarze znajdziemy na stronie B w akompaniamencie kr\u00f3ciutkiego Ride My Llama<\/em> – w tek\u015bcie stosownie: I met a man from Mars \/ He picked up on my guitars<\/em>. Brutalnie i przedwcze\u015bnie wyciszony, znakomity Hitchhiker<\/em>, opublikowany ca\u0142kiem niedawno na Le Noise<\/em>, ale w zupe\u0142nie innej, elektrycznej wersji, tutaj jest klasycznym Dylanowskim songiem z parti\u0105 harmonijki ustnej. I jednym z najwa\u017cniejszych punkt\u00f3w na p\u0142ycie. Campaigner <\/em>o aferze Watergate z pami\u0119tnym wersem Ale nawet Richard Nixon dusz\u0119 ma<\/em> trafi\u0142 w ko\u0144cu na retrospektywny album Decade<\/em>, tyle \u017ce tam wyci\u0119li z niego do\u015b\u0107 istotny wers: The speaker speaks but the truth still leaks<\/em>. Na \u015bcie\u017cce d\u017awi\u0119kowej House of Cards<\/em> rzecz zabrzmia\u0142aby jak gotowa na masowy sukces. Jako komentarz w wiadomo\u015bciach telewizyjnych te\u017c ci\u0105gle by\u0142aby na czasie. <\/p>\n

Ko\u0144c\u00f3wka albumu schodzi w stron\u0119 country rocka. Z Human Highway<\/em> – poetyck\u0105 pie\u015bni\u0105 drogi i The Old Country Waltz<\/em>, w\u0142a\u015bciwie jak w tytule, bez wielkiej filozofii, w zgodzie z tradycj\u0105. Ta koda jest ju\u017c do\u015b\u0107 przewidywalna, ale ci\u0105gle stylowa. Je\u015bli szukacie dzi\u015b czego\u015b, co brzmi jak muzyka sprzed 40 lat, nie szuka\u0142bym dalej. Je\u015bli szukacie czego\u015b, co jest aktualne, mimo wszystko radzi\u0142bym ten album sprawdzi\u0107. <\/p>\n

NEIL YOUNG Hitchhiker<\/em><\/strong>, Reprise 2017, 8-9\/10<\/strong><\/p>\n