{"id":14867,"date":"2017-09-28T16:59:26","date_gmt":"2017-09-28T14:59:26","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=14867"},"modified":"2017-09-28T17:02:16","modified_gmt":"2017-09-28T15:02:16","slug":"przezyc-kazda-metoda-jest-dobra","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2017\/09\/28\/przezyc-kazda-metoda-jest-dobra\/","title":{"rendered":"Prze\u017cy\u0107: metoda The Stubs"},"content":{"rendered":"

Nowy film wy\u015bwietlany w\u0142a\u015bnie w ambitnych kinach nosi tytu\u0142 Prze\u017cy\u0107: metoda Houellebecqa <\/em>i starym tekstem eseju tytu\u0142owego pisarza – kt\u00f3ry na ekranie czyta Iggy Pop<\/strong> – zach\u0119ca jednostki tw\u00f3rcze do tego, by zosta\u0107 przy \u017cyciu, bo martwi poeci nie pisz\u0105 wierszy<\/em>. Nowa p\u0142yta warszawskiej grupy\u00a0The Stubs<\/strong>, kt\u00f3ra uka\u017ce si\u0119 jutro, nosi tytu\u0142 Let’s Die<\/em>. Jak pogodzi\u0107 te dwie postawy?<\/p>\n

\u017beby usi\u0105\u015b\u0107 ko\u0142o Michela Houellebecqa<\/strong> – kt\u00f3ry, chocia\u017c jest \u015bwietnym pisarzem, nie wydaje si\u0119 zainteresowany kontaktem – trzeba mie\u0107 troch\u0119 determinacji. Jakkolwiek lubi\u0119 jego ksi\u0105\u017cki, nie pali\u0142bym si\u0119 do siadania z nim przy stole. Kiedy\u015b widzia\u0142em go wprawdzie na scenie, podczas koncertu, gdy pr\u00f3bowa\u0142 . Iggy Pop w filmie wygl\u0105da wi\u0119c na zdeterminowan\u0105 gwiazd\u0119 podczas terapii. Da\u0142oby si\u0119 z tego wymontowa\u0107 kolejny odcinek Kawy i papieros\u00f3w<\/em>, ale by\u0142by to najcichszy odcinek serii. I potwornie by si\u0119 ta rozmowa d\u0142u\u017cy\u0142a. Ale za to – tak jak u Jarmuscha – ca\u0142o\u015b\u0107 wydaje si\u0119 w jakich\u015b 3\/4 prawd\u0105, z lekk\u0105 domieszk\u0105 zmy\u015blenia. Tyle \u017ce troch\u0119 mniej zabawny jest ten nowy film.<\/p>\n

O ile na ekranie mamy punkowca radz\u0105cego, jak sobie poradzi\u0107 z w\u0142asnym rozpadaj\u0105cym si\u0119 \u017cyciem i lecz\u0105cego si\u0119 tym samym z artystycznej autoagresji w stylu Gustava Metzgera, kt\u00f3ra nap\u0119dza\u0142a rock’n’rolla p\u00f3\u017anych lat 60., to The Stubs s\u0105 dzielnymi kontynuatorami tej w\u0142a\u015bnie linii. T\u0142umacz\u0105, \u017ce lepiej odej\u015b\u0107 ze \u015bwiata z hukiem ni\u017c po cichu i jakby na dow\u00f3d tego przeprowadzaj\u0105 eutanazj\u0119 swojego coraz popularniejszego zespo\u0142u, og\u0142aszaj\u0105c jednocze\u015bnie koniec dzia\u0142alno\u015bci – i po\u017cegnaln\u0105 tras\u0119, z ostateczn\u0105 styp\u0105 w sto\u0142ecznym klubie Pog\u0142os cztery dni po Wszystkich \u015awi\u0119tych.<\/p>\n

Stosownie o okoliczno\u015bci, \u017cegnaj\u0105 si\u0119 p\u0142yt\u0105 o \u015bmierci. Zach\u0119caj\u0105cym do zabawy, przynosz\u0105cym proste riffy i melodyjne refreny Let’s Die<\/em>. Z utworem\u00a0Gone<\/em>, w kt\u00f3rym bynajmniej nie chodzi o cz\u0142owieka, kt\u00f3ry wyszed\u0142 z domu. I Gasoline<\/em>, w kt\u00f3rym nie chodzi o kryzys paliwowy, tylko o samospalenie. Zreszt\u0105 wsp\u00f3lnie z Red Bean<\/em> to najlepsze utwory na tej jak\u017ce przewidywalnej, ale pe\u0142nej niezaprzeczalnego uroku p\u0142ycie. Uroku, bo fantazjowanie na temat \u015bmierci w tej postaci – a \u017ce to tylko fantazja, nie ma w\u0105tpliwo\u015bci – nie odbiera bynajmniej ochoty do \u017cycia.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Wiadomo\u015b\u0107 o tym, \u017ce The Stubs ko\u0144cz\u0105 dzia\u0142alno\u015b\u0107, sprawi\u0142a mi przykro\u015b\u0107 – cho\u0107 s\u0142ysza\u0142em ju\u017c, \u017ce w jakiej\u015b postaci si\u0119 odrodz\u0105. Oczywi\u015bcie, \u015bwiat nie traci najwi\u0119kszych rockandrollowych geniuszy, prawdopodobnie nadal b\u0119dzie si\u0119 produkowa\u0107 gitary elektryczne i wzmacniacze, ale w naszej ponurej i szarej rzeczywisto\u015bci z dnia na dzie\u0144 zrobi\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie bardziej ponuro i szaro. Bo ta ca\u0142a wizja umierania, kt\u00f3rej sporo by\u0142o u The Stubs od samego pocz\u0105tku (pami\u0119tam singla, kt\u00f3rego ok\u0142adk\u0119 wklei\u0142em powy\u017cej – temat ten sam), jest bardzo witalna. <\/p>\n

Musz\u0119 te\u017c wyzna\u0107, \u017ce s\u0142uchanie p\u0142yty zatytu\u0142owanej Let’s Die<\/em> sprawi\u0142o mi wi\u0119cej przyjemno\u015bci ni\u017c ogl\u0105danie filmu o warto\u015bci tw\u00f3rczego \u017cycia. Zako\u0144czenie dzia\u0142alno\u015bci, tak jak czasem \u015bmier\u0107, s\u0142u\u017cy \u017cyciu w bardzo przewrotny spos\u00f3b. W muzyce rockowej jest to w\u0142a\u015bciwie jedyna metoda, kt\u00f3ra pozwala na d\u0142u\u017cej zachowa\u0107 \u015bwie\u017co\u015b\u0107. Pod warunkiem, \u017ce do rozpadu dochodzi w odpowiednim momencie, bo po co komu rozpadaj\u0105ce si\u0119 zespo\u0142y, kt\u00f3rych nikt nie \u017ca\u0142uje?<\/p>\n

Innymi s\u0142owy – czasem lepiej pokrzycze\u0107 sobie o \u015bmierci jak The Stubs ni\u017c narodzi\u0107 si\u0119 na nowo jak Houellebecq. Ale generalnie ka\u017cda metoda przetrwania jest dobra.<\/p>\n

THE STUBS Let’s Die<\/em><\/strong>, Instant Classic 2017, 7\/10<\/strong><\/p>\n