{"id":1487,"date":"2011-09-21T10:12:18","date_gmt":"2011-09-21T08:12:18","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1487"},"modified":"2011-09-21T12:57:23","modified_gmt":"2011-09-21T10:57:23","slug":"spokojnie-to-tylko-przeziebienie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/09\/21\/spokojnie-to-tylko-przeziebienie\/","title":{"rendered":"Spokojnie, to tylko przezi\u0119bienie"},"content":{"rendered":"

Mniej wi\u0119cej dwadzie\u015bcia lat temu o tej porze roku ukazywa\u0142y si\u0119 kolejno: „Ten” Pearl Jam, „Nevermind<\/strong>” Nirvany, a potem „Badmotorfinger” Soundgarden. Par\u0119 miesi\u0119cy wcze\u015bniej – jedyny album Temple Of The Dog. I jeszcze druga du\u017ca p\u0142yta Mudhoney. S\u0142owem: grunge. Nie mia\u0142em MTV, wi\u0119c wej\u015bcie w temat – bior\u0105c pod uwag\u0119 \u00f3wczesne polskie media – nie by\u0142o g\u0142adkie. Na szcz\u0119\u015bcie powstaj\u0105ce Radio Wawa, jedna z pierwszych komercyjnych stacji w Warszawie, zarzyna\u0142a „Smells Like Teen Spirit” Nirvany, a Grzesiek Kszczotek w \u015bwie\u017co powsta\u0142ym „Tylko Rocku” (te\u017c w\u0142a\u015bnie obchodz\u0105cym dwudziestk\u0119, cho\u0107 ju\u017c w zupe\u0142nie innym kszta\u0142cie i pod innym tytu\u0142em) entuzjazmowa\u0142 si\u0119 albumem „Ten” do tego stopnia, \u017ce po prostu musia\u0142em by\u0107 na bie\u017c\u0105co.<\/p>\n

Wczoraj ca\u0142a ta historia stan\u0119\u0142a mi przed oczami na premierze kinowej (w pa\u017adzierniku wchodzi na DVD) dokumentu o grupie Pearl Jam<\/strong> „Twenty”. Ogl\u0105da\u0142em ten film w pe\u0142nej sali wype\u0142nionej zaskakuj\u0105co m\u0142od\u0105 widowni\u0105, rozsiewaj\u0105c po drodze wirusy, bo poszed\u0142em tam przezi\u0119biony i z gor\u0105czk\u0105. Ale ju\u017c ko\u0142o po\u0142owy poczu\u0142em si\u0119 lepiej – wida\u0107 historie sprzed 20 lat jednak zawsze zaspokajaj\u0105 potrzeb\u0119 pokoleniowej nostalgii, a ta leczy choroby (bo \u017ce pomaga, to udowodniono naukowo). Przypomnia\u0142o mi si\u0119, \u017ce w 1991 wola\u0142em album Pearl Jam od Nirvany – i ten film zdecydowanie pokazuje, dlaczego tak by\u0142o. Pearl Jam i wcze\u015bniej Mother Love Bone wyra\u017anie wychodzili od metalu i bluesa. Zmar\u0142y tragicznie Andy Wood mia\u0142 chyba wi\u0119cej wsp\u00f3lnego z Guns N’Roses (w czym \u017caden wstyd – poczytajcie, jak coming outu w tej dziedzinie dokonuje dzi\u015b dziennikarz „Guardiana”<\/a>) ni\u017c z punkow\u0105 surowo\u015bci\u0105 wczesnej Nirvany albo Mudhoney. A ja te\u017c w latach 80. wychowywa\u0142em si\u0119 bardziej na metalu ni\u017c punku. Po seansie wr\u00f3ci\u0142em do domu z ma\u0142\u017conk\u0105, kt\u00f3ra by\u0142a fank\u0105 Pearl Jam d\u0142u\u017cej ni\u017c ja (mnie przesz\u0142o zaraz po „Ten”) i pu\u015bcili\u015bmy w ramach afterparty koncert „Live In Reading” Nirvany z roku 1992. Trzeba przyzna\u0107, \u017ce wra\u017cenie jest piorunuj\u0105ce. Z dzisiejszej perspektywy Nirvana jest ciekawsza, ale jedno maj\u0105 wsp\u00f3lne z grup\u0105 Eddiego Veddera – nastawienie na show, granie na \u017cywo. I mo\u017ce mimo ob\u0142\u0119dnych rozbie\u017cno\u015bci muzycznych w obr\u0119bie tak zwanego grunge’u wystarczy\u0142 ten aspekt nastawienia na prezentacj\u0119 \u017cywej, brudnawej muzyki rockowej publiczno\u015bci, kt\u00f3r\u0105 lata 80. wym\u0119czy\u0142y swoim syntetycznym charakterem? St\u0105d te\u017c pewnie te tragiczne zderzenia zar\u00f3wno Nirvany, jak i Pearl Jam, ze s\u0142aw\u0105 i ci\u015bnieniem na stadionowe koncerty. <\/p>\n

Zaraz na pocz\u0105tku d\u0142ugiego, ale bardzo sprawnie zmontowanego filmu Camerona Crowe’a jest scena, w kt\u00f3rej muzycy Mother Love Bone filmuj\u0105 si\u0119 przed koncertem The Cult. Oczywi\u015bcie, ten zesp\u00f3\u0142 te\u017c musia\u0142 by\u0107 jakim\u015b punktem odniesienia w elektronicznych latach 80. I zaraz przypomnia\u0142o mi si\u0119, gdzie te\u017c ostatnio s\u0142ysza\u0142em echo Astbury’ego i sp\u00f3\u0142ki – podobnie zreszt\u0105 jak \u015blady muzyki Mudhoney, Soundgarden, tudzie\u017c starych hardrockowych formacji, na kt\u00f3rych si\u0119 grunge’owcy si\u0119 wzorowali (Black Sabbath!). W\u0142\u0105cznie z Motorhead chwilami („Rudolf”). Ot\u00f3\u017c us\u0142ysza\u0142em to wszystko na p\u0142ycie warszawskiej grupy The Stubs<\/strong>, kt\u00f3ra zadebiutowa\u0142a w\u0142a\u015bnie w niez\u0142ym stylu w barwach Anteny Krzyku. Dzisiejszy sp\u00f3\u017aniony wtorkowy wpis nie b\u0119dzie wi\u0119c zwyk\u0142ym retrowtorkiem, bo zach\u0119cam do zapoznania si\u0119 z materia\u0142em ca\u0142kiem nowym, tyle \u017ce kompletnie zamkni\u0119tym w muzycznej przesz\u0142o\u015bci. Nie wystawi\u0142bym ch\u0142opakom maksymalnej noty, jak Robert Sankowski w „Du\u017cym Formacie”<\/a>, ale na pewno po The Black Tapes mamy kolejny fajny m\u0142ody gara\u017cowy zesp\u00f3\u0142 w stolicy. <\/p>\n

W ka\u017cdym razie dreszcze nie opuszcza\u0142y mnie w czasie wczorajszego pokazu filmu „Twenty”. Tyle \u017ce zawsze mog\u0119 je zrzuci\u0107 na karb przezi\u0119bienia.<\/p>\n

\"\"<\/a>THE STUBS „The Stubs”<\/strong>
\nAntena krzyku\/Opensources 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> Zanim si\u0119 obejrzycie, zd\u0105\u017cycie w ca\u0142o\u015bci, bo to 27 minut muzyki.<\/p>\n