{"id":149,"date":"2010-07-30T15:13:44","date_gmt":"2010-07-30T13:13:44","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=149"},"modified":"2010-07-30T15:13:44","modified_gmt":"2010-07-30T13:13:44","slug":"ratatuj-ze-ratuj","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2010\/07\/30\/ratatuj-ze-ratuj\/","title":{"rendered":"Ratatuj (\u017ce ratuj)"},"content":{"rendered":"

Sample to plasterki bak\u0142a\u017cana, syntezatory w starym stylu niech b\u0119d\u0105 cukini\u0105, w roli papryki obsad\u017amy kiczowate partie gitary elektrycznej. Za najwa\u017cniejsz\u0105 dla ca\u0142o\u015bci, spajaj\u0105c\u0105 i przenikaj\u0105c\u0105 wszystko oliw\u0119 robi mit indie – i ju\u017c mamy prost\u0105 wariacj\u0119 na temat muzyki tanecznej ostatnich dekad, tyle \u017ce sprzedan\u0105 na nowo, jako produkt niezale\u017cnej sceny. Odgrzewa\u0107 takie ratatouille mo\u017cna potem wielokrotnie. W\u0142a\u015bciwie za ka\u017cdym razem powinno smakowa\u0107 coraz lepiej – dok\u0142adnie tak jak nasz rodzimy bigos. Oto receptura, wed\u0142ug kt\u00f3rej pracowa\u0142 duet Ratatat<\/strong>.<\/br> <\/p>\n

W pracy mieli\u015bmy w\u0142a\u015bnie dyskusj\u0119 na temat tego, \u017ce nawet odbiorcy tak zwanej kultury m\u0142odzie\u017cowej m\u00f3wi\u0105 dzi\u015b, \u017ce modne jest wszystko na raz. W takim razie na takie produkcje jest moda. I trudno mi sobie wyobrazi\u0107 kogo\u015b, kto zakocha si\u0119 w tej muzyce, zbyt eklektycznej, wr\u0119cz \u015bmieciarskiej, gdy chodzi o pomys\u0142y, ale z drugiej strony – trudno mi sobie wyobrazi\u0107, \u017ceby na albumie, na kt\u00f3rym melodyjne solo gitarowe a la lata 70. s\u0105siaduje z d\u0142ug\u0105 transow\u0105 parti\u0105 samplowanych b\u0119bn\u00f3w i prostackim smyczkowym motywem, motywem basu w stylu New Order (prosz\u0119 sprawdzi\u0107 – „Bob Gandhi”), ka\u017cdy czego\u015b dla siebie nie znalaz\u0142, cho\u0107by kr\u00f3ciutkiego fragmentu. W najbardziej rasowych momentach (do kt\u00f3rych pewnie da\u0142oby si\u0119 zaliczy\u0107 singlowy „Drugs”) zatr\u0105ca to o Francuz\u00f3w z Daft Punk, mo\u017ce i o Simian Mobile Disco, tyle \u017ce struktury piosenkowej u Ratatat nie u\u015bwiadczysz.<\/br><\/p>\n

W sumie lepsze to ni\u017c nowa M.I.A., nad kt\u00f3r\u0105 popastwi\u0142em si\u0119 troch\u0119 ju\u017c na \u0142amach<\/a> „Polityki”, ale M.I.A. przynajmniej co\u015b do muzycznego \u015bwiata wnios\u0142a. Mnie si\u0119 „LP4” kojarzy raczej z umiarkowanymi umiej\u0119tno\u015bciami, kt\u00f3re przy kuchni pozwalaj\u0105 przynajmniej odgrza\u0107 gotowy ju\u017c bigos czy ratatuj, a w muzyce – te\u017c daj\u0105 okazj\u0119, by – nawet z przyjemnym efektem – odgrza\u0107 co\u015b, co przyrz\u0105dzili wcze\u015bniej inni.<\/br><\/p>\n

\"\"<\/a>RATATAT „LP4”<\/strong>
\nXL Recordings 2010
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107<\/strong>: „Neckbrace” – g\u0142upie, ale wchodzi w ucho. Poni\u017cej niezbyt oryginalny, ale wci\u0105\u017c jeszcze nie ca\u0142kiem zu\u017cyty, pomys\u0142 – czyli klip do „Drugs”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/param><\/embed><\/object><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sample to plasterki bak\u0142a\u017cana, syntezatory w starym stylu niech b\u0119d\u0105 cukini\u0105, w roli papryki obsad\u017amy kiczowate partie gitary elektrycznej. Za najwa\u017cniejsz\u0105 dla ca\u0142o\u015bci, spajaj\u0105c\u0105 i przenikaj\u0105c\u0105 wszystko oliw\u0119 robi mit indie – i ju\u017c mamy prost\u0105 wariacj\u0119 na temat muzyki tanecznej ostatnich dekad, tyle \u017ce sprzedan\u0105 na nowo, jako produkt niezale\u017cnej sceny. Odgrzewa\u0107 takie ratatouille […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,7,9],"tags":[164],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/149"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=149"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/149\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=149"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=149"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=149"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}